Papillon

~

2010-01-08T01:34:00.001+03:30

گیر و دار کسب و کار است در ظاهر اما غصه مدافعت از حق متظلم است مستور در دل. شب که ابطال در خیابان غوغا می کنند و عشق واله به میدان سفاکی سباع است به معیت ایشان، دل ما متواتر به سنان می رود و خلاص می شود نامحصور.
لاجرم رخصت تعلل نیست که طامات و مهالک بر جهان آورده اند و تعبیه کرده. حق بزه این بزرگ، بسمل آن بهایم حاکم است که دولتشان بر آب است و بر خون.

La!

2009-11-27T12:47:00.002+03:30

"bienvenue sur l'ezine des mutants digituax."
: laspiral c'est rentré. Quel grand plaisir!

*

2009-11-04T22:28:00.003+03:30

The weather is congenial. It is so easy to feel the warmth. All the uncanny troubles go away by a simple expedient. One of taking an inert time to admire the grafts of flowers. And that from a relaxed position. Sprouts of blue, green, red and some colour I can not quite figure. Mountains are far and the view is vivid. On my mind is the most wanton coterie of memories. I submissively attend. I have never felt any more easy on life. It is so easy to forget who started all this change in her world around because she was the most natural power to endow life with grace.

My Death

2009-10-30T00:50:00.004+03:30

My death shall be, however trivial, only trivial to the scale the universe and history are vast. So I imagine that the most dramatic of situations would be the ideal finale. Where all good things come shining out. When all things most trivial in ordinary will define how fate's woven. A time when past and future sharply meet. And I'm there and, even as the smallest of creatures, change the course of all things. That death would be where all parallel lines meet; where my soul becomes, at the tiniest moment, the most important thing in the world. And then, the beautiful, I'm so weak for love. I will carry the love with me to that very momentum. My death, I dream, shall be at a moment where the world's about to end, at the centre of one kind of an apocalypse. Where all the voices of world are calling. And all things will get most intense; sorrow, joy and love. When time and space bend and, when I look beyond, it's an infinite horizon of a whole history. When everything's millions of times more intense. And with it, my forever love, is pushed with an unstoppable force unto the centre of everything, written unto the eternity.

We're too different

2009-05-21T06:56:00.002+04:30

I'm watching an exciting pop musical performance from the America in the 60s, by The Pointer Sisters, and their funny moves, and the care-free audience with those strange moustaches and puffy clothes. When with the navy my dad used to go to the US, around that time and before. He must have liked it there. Now, aged, he is stuck here in this dead city. It sharply occurs to me; a seemingly painful dichotomy for him of that place and time and here and now. It must be sad but hazy by time. You know, some of us never actually made it to the post-revolution, or some parts of us.

"..and if you move, real slow and let it go...I'm so excited, I just can't hide it, I'm about to lose control and I think I like it"

مکاشفات

2009-05-20T01:59:00.002+04:30

من فارسی ام را همیشه خوب نمی نویسم. یعنی هر چقدر انگلیسی بدانم، فارسی کمتر می دانم. فارسی روزمره، زبانی که مولد نیست و منتشر و متنوع نیست، قیمت خودش را دارد. اما در یادداشت های این کمینه نظراتی قابل بحث آدم های جدی هست که حتی اگر خیلی فنی ارایه یا دفاع نشده باشند لا اقل محصول نظام و منطق اند. مثلا بحث غیبت مکانیزم ها در طرح نوین چیزها در "community development" و همینطور ارزش و اثر ممکن ادعاهایی که در "نفرین قلمرو" آورده ام. دارم فکر می کنم چرا احتمال اینکه در میان کسانی که اینها را خوانده اند آن آدم جدی علاقه مند بوده باشد، ناچیز است. به یک روش این پاسخش است: سوای از اینکه خواندن یادداشت هایم الزاما شیرین ترین تجربه ادبی نیست، خواننده ها یا سوادشان نمی رسد یا آنقدر که مثل حامد قدوسی با سواد و قابل احترام هستند، در آن جایی در طیف زیر قرار دارند که، گاه خودپسندانه، از نظر کردن خودداری می کنند. طیفی که یکسویش فیلسوف باشد (دور دور از تن دادن به واقعیت روزمره) و سوی دیگرش سیاست مدار/گذار (که نمی تواند در برابر واقعیت های دور و ورش تعارف بکند.) دانشمندان و دانشگاهیانی که فلسفی مآب نیستند (مثل قدوسی) در میانه این طیف هستند و من، هم در مضمون و هم در روش شناسی، عموما با آن دو سر مشغولم. البته که این یک نظر حساب شده نیست ولی به گمانم خیلی بی راهه نمی رود.

*

2009-03-23T14:28:00.003+04:30

فروردين 88، فقط چند ماه از زماني گذشته كه با شادي از فقدان پدرش مي گفتيم. از دست دادن اوليا دردناك است. از دست دادن خواهر و برادر استرس متفاوتي دارد. بويژه كه گاهي فقط خواهر يا برادر نيست كه يك دوست هم هست. شايد، و من اميدوارم، شادي چند ماه ديگر، يك سال ديگر، شكسته و ناتوان از اين غم نباشد ولي همان يك لحظه درك اتفاقي كه افتاده است، همان يكساعت مزه مزه كردن آنچه قرار است بپذيرد، كه ديگر برادر نيست به اندازه يك ابديت طول مي كشد. آنقدر طول مي كشد، طول مي كشد، كه برسد هرچه براي پشيماني و حسرت و دلتنگي هست رو شود. آنقدر چگال است، ناجوانمردانه سريع است، كه هرچه براي پشيماني و حسرت و دلتنگي هست يك شوك بشود.

براي چند دقيقه اي، براي هر مدتي كه شادي من را بخواند، همه عقيده و برخوردم با مرگ را كنار مي گذارم. شادي حقش است كه بهشتي وجود داشته باشد.

نفرين قلمرو

2009-03-22T23:34:00.003+04:30

مجموعه اي وجود داشت با عنوان Wandervogel (پرسه زنان) كه آغازگر و بخشي از جنبش جوانان آلماني بود. اين گروهي بود از تشويق ها و الهامات و هماهنگي ها براي دست زدن به كوهپيمايي و طبيعت گردي فردي يا گروهي با سبك و استيلي ويژه. اين واكنش جوانان بود به شرايط جامعه به فشار و محدوديت ها از سوي والدين و مسئولين.

هر وقت كشوري دچار نابساماني و آشفتگي در مباني و اصول فكري و اجرايي مي شود، جوان ترها راه هايي براي تغيير و خروج را جستجو مي كنند. طبيعتا با همان اندازه غنا و پشتوانه كه سنشان است؛ كم. نمونه اي موخر از چنين جنبش هايي جوان هيپي ها هستند كه مراسم ووداستاك 1969را برگزار كردند. آن قدري كه من مي دانم جز اينكه تقريبا تمام كافي شاپ هاي تهران به طرز افسرده كننده اي براي و مملو از جوانان است و نه بزرگسالان و سيگار و آدم هاي جدي، جنبش ديگري از آنها در واكنش به شرايط نمي دانم.

شايد وانده فوگل تناسبي با جنس خواسته ها و فشارها داشت، در آن رمانتيسيسم طبيعت گرا و لابد ترديد در مرز و جنگ. تصور من اين بود كه اگر به مانند هغمان هسه پس از جنگ اول مردم در ذهنشان به قلمروي معين محدود نباشند پس ناچار به وابستگي به يك قلمرو هم نيستند. ويژگي ستودني از انترناسيوناليسم و فردگرايي دوست داشتني در آنها است. اما نظرم تغيير كرد. اين كسل كننده است و شدني نيست. مي خواهم جنبه هاي اجرايي ماجرا را هم در نظر بگيرم و كمي بي اعتناي به اين حضور تمام نشدني افلاطون باشم. براي اينكه حيات مردم، شامل حيات فرهنگي آنها، الان، موضوع امور مالي و حقوقي كشورشان است. مرزها هستند، حوزه هاي قضايي هستند و اولين پرسش هايي كه هنگام مهاجرت از شما خواهند پرسيد درباره استقلال مالي شما است. زيرا شما در كشور ديگر سربار آنها ايد. براي همين هميشه كلنجار رفتن با سياست هاي مهاجرپذيري هست، هميشه اتكا به بنيه مالي شخصي و راهكاري بورژا براي انترناسيوناليسم بودن هست ولي گاهي هم طلب كردن سهم خود از ثروت ملي، از ثروت قلمرو.

ايران جنگلي است به هم ريخته كه دولت و حكومت با تلاش هاي صادقانه و تاسف برانگيزشان تنها مشغول حفظ همين آشفتگي، همين وضعيت حال است. و يك حقيقت ساده وجود دارد. فشار امنيتي كه بر ايران وارد است، باور كنيد، در جنس و فشار با آنچه بر بسياري ديگر از كشورها مي رود بسيار متفاوت است. ايران تحت فشار سنگين امنيتي است؛ امنيت نظامي، فرهنگي و اقتصادي. در همين حال ايران، در قرن بيست و يكم، مروج تروريسم و اديان الهي است. چه شد كه اينطور شد؟ منظورم اين است كه ايراني ها ناقص العقل به دنيا مي آيند؟ نظر من؟ مشكل از مردمي است كه حتي به ضرب دگنك هم نشد دين و حجابشان را برداشت. با همه اين شرايط است كه ترجيح و تصور اوليه اين است كه آدم عطايش را به لقايش ببخشد. اما طبق قوانين ايران اگر كسي ايراني زاده شده باشد هميشه شهروند ايران است و در حوزه نفوذ ايران موضوع امتيازات و مجازات هاي آن. پس حتي صوري هم نه فقط كشور مهاجر پذير رابطه مهاجر را با كشور اول مدام در نظر مي گيرد، ايران هم حاضر به رها كردن آدم نيست. بلي، اين ارتباط شرعي است؛ حكم است، حقوق است، طبيعي نيست، ذاتي نيست. اما حالا بياييد بگوييد بازي نمي كنيد. روي كره زمين جايي براي شما باقي نمي ماند؛ ديگر كوه و طبيعتي بي مرز و حاكم نيست كه به آن پناه ببريد، حتي سمبوليك. مردم به ناچار در اين بازي آورده شده اند. يا مي توانند منفعل باشند يا آرزومند. يا بهتر است بجاي اينكه سرشان را زير برف بكنند، بجاي اينكه ماريونت باشند، آنها هم در آن شركت كنند.

حتي اگر وسع مالي و سياسي و فرهنگي را داشته باشم كه به يك انترناسيوناليسم ايده آل نزديك شوم، اين الان به نظرم كسل كننده است. نقشه من گرفتن سهمم از ثروت ملي و طبيعي قلمروي است كه برچسبش را به من مي زنند و به اجبار من را موضوع قوانينش مي كنند. پس من بازي مي كنم و مي خواهم از اين بازي برنده بيرون بيايم.

بازمانده

2009-03-11T05:35:00.006+03:30

من متولد لذت جويي روزمره در ميان همهمه جنگي تحميلي بر ملتي هستم كه هنوز از آخرين تغيير حكومتش استقرار و قرار نيافته بود. مگر اينكه وارث حافظه اي بي رحم هم باشم، تنها توشه اي كه به ارث بردم دين و سنت بود. پيشاپيش هزينه هاي جنگ دارايي ها را به همين اموال انتزاعي كاسته بود. تنها ميراث ما فلاكتي بيهوده بود كه هر نسل بارش را به دوش ديگري مي گذاشت. گمانم همين ها نسل من را به نسلي متفكرنما تبديل كرد و ستاره شناس.

♠
مدتي طول كشيد تا فهميدم من تنهايي دارم مي روم كه دين و سنت را بي بخشش از دوش بر دارم. گويا كمابيش من بودم و خودم و شده بودم يكه تاز و ماجراجويي براي رويدادي استثنايي. با اين همه در ميان جنجال عدالت اجتماعي معلوم نشد پيشرفت هاي من نشان از استقبال كشور در ظهور novi homines دارد و يا تنها حاصل افسارگسيختگي من است.

چه در آن دور دست هاي زمان است آن وقتي كه اسطوره شناس همسفرم بود. چه اندازه دور است در خاطرات من آن وقت هايي كه مي نوشتيم و گفتگو مي كرديم و يادداشت بر مي داشتيم درباره كار جوزف كمپبل. آن وقت ها كه اسطوره شناس پشتم ايستاد و هلم داد تا سربالايي فريب ها و خرافات را پشت سر بگذارم. دانش شناخت اسطوره كارش جدا كردن حقيقت از قصه بود و براي من اطميناني دوباره در مواجهه ام با دين و سنت. وقتي از آن شهر اسلام و سنت روزمره كامل بيرون آمده بودم، Aeolia,ها و Scheria هايي را مي گشتم كه مردم دور و برم از آن قصه ها نقل مي كنند، نه هميشه خوب. اما به هر تقدير سفري بود به دوردست و دست نيافتني، پر خطر بود و نه هميشه خواستني.

♠
حالا هنوز نه قراري و نه آرامي است، گاه نوايي سحرگون مرا بازداشته است و گاه خواب و گاه --حالا گويا-- سرگرمي به فروش آن كتاب سفرهايم. نبايد از ماجراجويي بي باك به مبلغي پر حسرت تبديل بشوم: بازمانده از راه تروا. آيا چنين مي شود؟ چرا؟ از خوني كه در رگهايم جريان دارد؟ امتيازي از خدايگان دولت و ثروت نيافته ام. نتيجه در افتادن فاني با خدايان گريزناپذير است. همه نزديك ترين برخورد ها و نزديكي هاي با الهگان دانش و هنر برايم هيچ مهري نزد پدرانشان نياورد. خاصيت يكه تازي و ماجراجويي يك فاني در شهر خدايان چيست؟ اما آيا آن ساده گرفتن بر خودم نخواهد بود؟ چه من مستعد و منتظر فراموش كردن ملكه اي كه در انتظارم است بوده ام؟ چه من هرگز يوليسيز نبوده ام؟

A Repeating Diary

2009-03-02T11:43:00.002+03:30

That's the world for me. There's nothing fascinating about it. It's hopeless, dark, scary, barren. Adjectives are abundant, will is not. Now it's funny how a most minute experience reminds you how it felt to cling to hope again. It's that perhaps I should expect my imagination resurrects; Imagine a machine with no drive in all the gears and motors. A robot lost in wastes.

A lose of hope is a lose of faith. In all the promises the world made you. But there's no force in the decrees of Gods.

Memory fails me. I bear boring company of an exhausted Muse and her weak excuses. I'll finally fall when I least expect it and she won't lend a hand.

Void of all the amusements of a life full, world loses all its glory of abstraction. Food is as material as it gets and I as animal as I am. It's the usual channels to win the hearts of nihilists.

Gone with the Mowj

2009-02-24T19:37:00.003+03:30

So is it presidential elections then? I hear aside from a nasty Hasan Rohani showing up to cry ideas he stole from the National Security Council before anyone could say "president," offices are coming up with jingles and slogans for a better known side of the campaign that toots Khatami's ego. Many speak up without trying to hide a support that looks rather like a desperate salute to a nostalgia. I do not find any eight years to be too embarrassing or trivial to be reviewed professionally. But I like their spirit. No one would think his last term was a nation-wide politically-charged emotional breakdown. Why not use his charisma to sort things out. Gosh, did he even imagine he had such charisma? Or his fans did. Why, could any one actually have someone's charisma --or the real qualification that could run the office-- inflicted on them? Like when you carve out the idol out of the wood that is not even the right size?

Or, I would admit, he might be the right size. But what change does the new term constitute? That is the problem with all the sensations and such. It is good that people have faith in their own beliefs. But how far would a cleric go? Tailoring an Iranian suit of government and life, based upon the dead ideas of a religion that should have been long gone, nothing different would come out. Not actually. So why all the fuss? I am sure the party of fans shrunk to exclude those who once expected Khatami to bring «justice» and «freedom» and ... not thinking if he is going on to the point of excommunication. And who has time to doubt if a country needs serious managers and politicians instead of wannabe showmen and rock stars?

It has been painfully difficult for me at times trying to figure out how others infer while I thought it is me who is not understanding what is going on. But fortunately for me I am starting to disparage people with intelligence quota with size of peanuts and their poignant manners.

community development

2009-02-20T15:47:00.000+03:30

رابطه والد و فرزند براي من بسيار اعجاب انگيز است. همه نگاه مراقب و نگران كه به دنبال هر حركت كودك مي دود، و هر حركتش در زندگي. گاهي فكر مي كنم آيا قديم ها اين رابطه اعجاب اگيز تر بود. آن قديم تر هايي كه يك جامعه، قبيله يا ساكنين يك دهكده مثل يك خانواده بزرگ بودند و نگاه هاي نگران و مراقب يا همراهي و همياري نه فقط ميان اعضاي خانواده بلكه به ضرورت و ناچار ميان اعضاي اين جمع بود. مثل خانواده ي امروزي موفقيت اعضاي آن بويژه بستگي داشت به اينكه خانواده موفق و سالم باشد. و موفقيت آن واقعا ربطي به سيستم حاكم روابط اجتماعي ندارد. نمونه اي از هر مدل سيستم (قبيله اي، فردگرا) مي تواند موفق بشود و يا نه.

ويژگي سكونت گاه هاي گذشته چه بود كه اجتماع آنطور بود كه بود؟ چه امكاني هنوز فراهم نشده بود كه فرصت نمي داد خانواده ها زندگي كاملا مجزا و مستقل و منفرد و بيگانه از حال يكديگر را بگذرانند؟ رسانه ها، تامين اجتماعي، آموزش عمومي يا نيروي انتظامي؟ اين نهادهاي جديد هستند كه كاركردهاي سابق را در طرحي نوين از روابط و مكانيزم ها فراهم مي كنند. و اگر ما نقش ها و روش هاي سابق را از ميانمان برداشته ايم بهتر است اميدوار باشيم اين طرح نو با نهادها و مكانيزم هاي جديدش آماده كار است. من اما نگرانم كه ايران در ميان اين دو رها است. و ايران يعني ايراني متوسط. يعني نه خانواده، بازار، پدرسالاري و غيره به روش سابق كار مي كنند و نه وظايف و نقش آنها حالا بي مشكل به نهادها و مكانيزم هاي جديد منتقل شده است. پس روابط اجتماعي و اقتصادي براي پيشبرد اهداف خود از غيبت مكانيزم هاي مناسب رنج مي برد.

مطمئنا نظر يك كارشناس درباره بافت اجتماعي غالب و نحوه عملكرد آن بسيار درست تر از حدس من خواهد بود اما به گمانم در نظر نهايي اش مبني بر رشد ناقص سامانه اجتماعي (در هر تيپ اجتماعي با جمعيت به اندازه كافي بزرگ) با من موافق باشد. اينكه چه روش برخوردي پيشنهاد مي شود احتمالا موضوع نظر كساني مثل شادي است كه تخصصي و تجربي در حيطه "community development" كار مي كنند.

*

2009-02-09T17:54:00.005+03:30

In the afternoon, unloading furniture and other stuff from the truck. They used to be my sister's. But her family is about to leave Iran for another country. I didn't have any anticipation of what'd become of me, moving few heavy objects. Well, dead beat. So I figure I leave them without the final arrangement. Tired? I know the perfect spot to relax. There on the floor where I can feel the warmth of the setting sun dying away. Under the magical luminescence of the green lustre to my eyes' delight I slowly convince myself I can hear an unhurried rhythm relaxes my grip of the world. I don't remember when I lit the cigarette. Oh and I understand that for few minutes the spectres of unfortunate somehow dare not to interfere with this world. And to get the most out of it is there any ephemeral hubby? I guess. I check out gramophone records from the arrived fleet in the most prolonged manner.

فرزند نامشروع

2009-02-03T22:00:00.007+03:30

شادي مي گويد "اگه یه زنی خواست بچه بدون بابا داشته باشه چی؟"

■
ازدواج يك رابطه حقوقي است؛ شما ممكن است با كسي زندگي كنيد يا نكنيد، دوستش داشته باشيد و يا نه و با او ازدواج كرده باشيد و يا نه. آنچه ازدواج فراهم مي كند مباني حقوقي است براي اينكه اين چند نفر، در امور مختلف اداري و حقوقي، تحت عنوان يك هويت شناخته شده و موضوع قوانين ويژه و امتيازات اين شكل يا فرم (خانواده) بشوند، شامل موضوعات تامين اجتماعي، ارث، كفالت و غيره.

سنت قوانين مدني كشورها چنين بوده است كه خانواده (موضوع اين قوانين) را مجموعه يك پدر و يك مادر كه با هم ازدواج مي كنند بشمارد. پس از اين ممكن است فردي خود بخود به اين مجموعه اضافه بشود (زاد و ولد، فرزندخواندگي) و يا كم بشود (فوت، طلاق).

به همان ترتيب اين افزوده شدن يا كاسته شدن تنها با ثبت توسط دولت و در سازگاري با شرايط آمده در قوانين رسميت مي يابد. اين يعني اگر كودكي با خانواده اي غريبه زندگي كند اگر به قيوميت در نيامده باشد رسما جزو خانواده محسوب نشده و موضوع توجه قوانين مربوط به اعضاي خانواده قرار نمي گيرد.

در سنت حقوقي كه بر اين اساس بوده است، فرزندي كه خارج از رابطه ازدواج بدنيا مي آيد "فرزند نامشروع" است. پيرو آنچه از مفهوم خانواده در قانون گفتم، يعني فرزندي كه رسما خانواده ندارد.

در قوانين بسياري از كشورها امروزه تفاوت هاي ميان فرزند نامشروع و مشروع برداشته مي شود و خانواده اي كه شامل يك ولد رسمي و يك فرزند (اغلب محصول رابطه اي خارج از ازدواج) است، نيز به رسميت شناخته مي شود. در ايران هم اگر پدر فرزندي شناخته نشود شناسنامه تنها به نام مادر مي خورد و مطابق اسلام ارتودكس (به قول اين مقاله) فرزند نامشروع براي "گناه" رابطه نامشروع توبيخ نمي شود. خوب اين از كرامات اسلام است و البته متناسب با احمقانه بودنش در كل. در هر حال در اسلام رابطه خارج از ازدواج جرم محسوب مي شود. (من بويژه اصرار دارم نگويم حرام، باعث مي شود روش برخورد اسلام را يادمان برود، مي گويم "جرم") اما در كل دنيا، همين كه ما از حق راي و حق طلاق زنان تا اينجا آمده ايم هم جاي اميدواري دارد.

■
در هر حال من بيشتر متوجه برخورد فرهنگ جامعه با مفهوم "فرزند نامشروع" هستم. در كشورهاي غربي بويژه در سي سال گذشته و بويژه در اروپاي غربي نحوه نگرش به ارتباط جنسي خارج از ازدواج تعديل و معقول شده: يعني همين پيشرفت كه ازدواج تنها يك فرم حقوقي است كه تنها در صورت انتخاب آن به عنوان يك وسيله براي تامين اهداف حقوقي استفاده مي شود. ازدواج منطقا هيچ ربطي به همخوابگي، سكونت با يكديگر، زاد و ولد و ديگر فعاليت هاي اجتماعي ندارد. همانطور كه شما ممكن است با افرادي تجارت يا كار بكنيد ولي فقط اگر مناسب بدانيد و دليل كافي وجود داشته باشد با شراكت آنها شركت تضامني، سهامي خاص و غيره تاسيس مي كنيد. مي بينيد؟ اينها تنها فرم هاي حقوقي هستند.

مشكل لفظ "فرزند نامشروع" اين است كه نشان مي دهد گوينده موضوع حرفش را به رسميت نمي شناسد، يا به زبان خودماني "آدم حساب نمي كند." و يا به عبارتي غيرمستقيم عنوان مي كند معتقد است او "عضو اين جامعه" يا "مثل بقيه" نيست. بدين ترتيب او را مورد تبعيض قرار مي دهد. آيا آن فرزند شايسته اين چنين تبعيض و جدا كردن از جامعه است؟ جوامع سنتي بسيار متمايل به چنين خط كشيدن هايي بودند. اما بويژه در اروپاي غربي مدرن رابطه خارج از ازدواج ديگر مردود نيست. و بدين ترتيب اين روش برخورد، اين لفظ با معاني كه القا مي كند، نيز دارد از ادبيات اين جوامع خارج مي شود.

با مردي ميانسال اهل هلند صحبت مي كردم. مي گفت در هلند از كاربرد واژه هلندي مترداف "فرزند نامشروع" (buitenechtelijk kind) در ادبيات سياسي درست و ادبيات روزمره اجتناب مي شود. در عوض واژه اي كه رسما جايگزين آن شده، "فرزند با يك والد" (eenouderkind)، هم كمتر به كار مي رود و در بيشتر مواقع از تركيب "عضو يك خانواده با يك والد" (...uit een eenoudergezin) استفاده مي شود؛ يعني بچه موصوف واقع نمي شود و اين يعني كمترين تبعيض ممكن در كلام.

پس از انقلاب

2009-01-24T13:14:00.006+03:30

يك نوشته ي بسيار خوب:

Dominic Sandbrook, After the revolution

تشكرات فراوان، براي معرفي مقاله، تعلق مي گيرد به حاجي كنزينگتون

لا اقل چند ماهي است، كه به شوخي و جدي ايران اين چند وقت را با چين اواخر جنگ سرد مقايسه مي كنم. افراد اندكي كه اين نظر من را شنيدند، خيلي از آن استقبال نكردند، بي آنكه ابعاد ممكن اين شباهت را درست نقد كنند.

Belly and Cigarettes

2009-01-17T01:57:00.003+03:30

Once I come out of this strong depression phase alive that means I've solved even more fundamental principles. If I survive I'll be powerful and the world may want to fear or otherwise welcome me once again. Or else I'd be a complete loser.

I haven't had any exercise past few months. It's bizarre how fast one grows belly.

?

2009-01-17T00:53:00.001+03:30

يك كتابي بود بچه تر كه بوديم، به اسم "خنگ آبادي ها" به گمانم نوشته ي كستنر بود، يا شايد كس ديگر. ديدم اين چند روز اين ور و آن ور مردم كمي فهميده تر دارند "هوش برتر ايراني" را تو صورت ملت مي كوبند كه ياد آن كتاب افتادم. آخر وقتي اعتقاد قلبي ات اين باشد كه مردم كشورت از خنگ ترين آدم ها هستند، اين تصوير كميك كه آنها خود را از باقي جهان باهوش تر مي دادند فقط عقيده ات را تاييد مي كند.

زن نوشت، 2

2009-01-09T12:55:00.006+03:30

Dear Shadi, contrary to your suspicion, privacy is the word. In person I can't be more candid. In here sharing ideas or information can first of all compromise my privacy and then others --although believe me in my case it isn't more sensitive than my diet! Even journalism is and must be restricted before it compromises peoples' or countries' privacy. And as much as this sentence didn't look good on a liberal, it usually is misappreciated. Say, in Watergate, if we assume it somehow damaged US' overall political health, it wasn't Woodward who jeopardised the status but the party reported and the following attempted cover-up. Ironically the Watergate involved some people invading someone's privacy. Also an honest journalist spends time figuring out what is the best way to report, so it doesn't undermine how the report's heard and at the same time if he's violating someone's privacy he shouldn't. You may have known I support, inactively!, more systematic, purposeful and revealing methods in our journalism. Finally what you may have heard in my tone is that I don't believe, and you wouldn't too, whatever information one has is for the public media. That is generally privacy, but the question is if one correctly classifies them for or not for public knowledge.

Back to Dokouhaki. As an independent journalist one tends to share more freely since she's barely a stakeholder in this or that affair. And also a journalist has much more to say than one idle sitting in her room or preoccupied with some other practice --hopefully still using her pen.

زن نوشت

2009-01-07T03:02:00.001+03:30

خانم پرستو دوكوهكي، نويسنده وبلاگ زن نوشت، از غزه نوشته. همينطور نوشته كه دارد به تغيير شغل فكر مي كند. اگرچه حرفي در اين باره نزده، آيا ممكن است تغيير شغل از روزنامه نگاري معني اش اين باشد كه وبلاگش را رها كند؟ نوشتن در وبلاگ، براي همه، ارتباطي با زندگي روزمره و شغل دارد. مثلا من اينكه چه مي نويسم و چطور، و يا چه نمي نويسم، مربوط است به اين كه مسير شغلي ام چيست و محدوديت هايي كه دارم، محدوديت هايي كه يك خبرنگار با طبيعت كاري اش به گونه اي ديگر دارد و هم مطلع است و هم متمايل به به اشتراك گذاشتن ايده ها و اخبارش. زن نوشت از اولين و مهمترين وبلاگ هايي بود كه به خواندنش عادت كردم و به گمانم از قديمي ترين و مهمترين هاي وبلاگ فارسي هم باشد. در هر حال چيزي نوستالژيك است براي خودش.

غزه

2009-01-06T21:35:00.007+03:30

در حالي كه قرار گذاشتيم با دوستي تا شنبه با هم درباره غزه، و رويكرد احمدي نژاد در نپذيرفتن صلح بر پايه دو-دولت، صحبت كنيم، من آخرين نوشته هاي مربوطه در روزنامه هاي گاردين و اينديپندنت را مرور مي كنم. مثل تمام دهه گذشته نوشته هاي رابرت فيسك عدالت خواهانه اما علمي است. نوشته هاي او و جوهن هري آنقدر اطلاعات مربوط و دقيق از تاريخ نزاع فلسطين-اسراييل مي دهد كه براي شما مدت ها طول مي كشد همين چند نكته ساده را درباره اين نزاع از منابع در بياوريد. نوشته هاي اين دو نفر اگرچه تروريسم را بدون تعصب نكوهش مي كند، و مثل من مي گويد از اسلامگرايان خوششان نمي آيد، به سابقه تاريخي وضعيت حاضر اشاره مي كنند كه در آن اسراييل همواره در تلاش براي "محو" فلسطيني ها تلاش كرده است؛ اين چيزهاي ناخوش آمدني كه با اين فكر كه زندگي و خانه آنها را غصب كرده پس فلسطيني ها هم هميشه نفرت آنها را در دل خواهند داشت و پيش از اعلام جنگ فلسطيني، و حتي با وجود مسالمت حماس در پذيرفتن صلح بر پايه دو-دولت، با آنها مي جنگد. به علاوه همه دلايل ديگر كه شايد همين وسط ها پنهان شده باشد و باز كساني مثل فيسك زحمت پيگيري اش را به خودشان بدهند. در ميان همه شلوغي خبري، نوشته اي از خالد مشعل، رييس دفتر سياسي حماس، در نسخه آن لاين شماره امروز گاردين قابل توجه است. نمي دانم چرا اين جمله اش توجه من را جلب كرد: "براي شش ماه ما در حماس ناظر آتش بس بوديم. اسراييل آتش بس را مكررا از همان ابتدا مي شكست." قطعا آنچه از مسئولين غربي و اسراييلي بشنويم گمراه كننده است. از همان روزهاي اول تيتر بزرگترين بنگاه هاي خبررساني انتقام و پاسخ به حق اسراييل مظلوم براي دفاع از ملتش به گروه شبه نظاميان غير رسمي مطرود و افراطي اسلامگراي حماس بود. بلر كه فرستاده سازمان ملل، آمريكا، اتحاديه اروپا و روسيه است مي گويد آتش بس در غزه چنانچه راه هاي انتقال پول و مهمات به حماس بسته شود دست يافتني است. بي ذره اي شرم بلر دارد برنامه اسراييلي خاورميانه را پيش مي برد كه چند روز گذشته از قرار بمباران غزه را هم در نقشه خود داشته است. بلر با تكرار جمله به جمله گزاره هاي سخن گويان دولت اسراييل عملا در نقش يكي از مذاكره كنندگان آنها كار مي كند. پروپاگانداي صهيون، يا براي تنوع روشهايي كه پي مي گيرد بگوييم روابط عمومي اش، اطمينان حاصل مي كند كه صداي شاهدين تيزبين در همهمه برنامه هاي آنها گم مي شود. با يا بي كمك آنها، رسانه ها و مخاطبان تبديل شده اند به ناظريني گذري كه بي خبر از همه جا بر پايه ادعاهاي مسئولين اسراييلي و غربي امروز رفتاري احساساتي بروز مي دهند و پس از آن دوباره به سراغ كارشان مي روند چون اخباري هم كه به آنها مي رسد تمام مي شود يا لااقل به همان اندازه خون و خونريزي برمي گردد كه ديگر همه به آن در خاورميانه عادت كرده اند. تيترهاي خبري به اندازه كافي ايده براي مخاطبين فراهم ميكند كه اگر ذره اي آماده جبهه گيري بر عليه حماس و ايده "شبه نظامي افراطي اسلام گرا" و تروريست داشته باشيد، قطعا حق را به اسراييل بدهيد. اين درسي است كه، نه فقط در جريان غزه، بلكه هر موضوع ديگري از جمله مسائل داخلي خودمان در ايران، بر اساس دانش دريافت شده از رسانه هايي غيرقابل اعتماد، و بر اساس تعصبي آماده تهييج جبهه گيري نكنيم.

*

2008-12-30T11:33:00.002+03:30

The Shah? He's as safe as houses

----

Robert Fisk: Leaders lie, civilians die, and lessons of history are ignored
Robert Fisk: Why bombing Ashkelon is the most tragic irony

ديسك ها و آدم ها

2008-12-21T20:14:00.002+03:30

دارم از صفحه گرام هايم فهرست تهيه مي كنم، از روي تاريخ آنهاييشان كه از ___ گرفته ام متوجه شده ام كه او و همسرش سال هاي 1976 و 1977 در سفارت ايران در يوگوسلاوي بودند. نمي دانستم اين ديسك هاي واينيلي دوره اي كوتاه از تاريخ پرفراز اروپاي شرقي كمونيست را ديده اند، آن هم از ديده بان سفارت ما كه تلويزيونمان آن وقت ها و بعدها، اسلام-زده، تمام راه تا كرواسي، تا بوسني و هرزگوين، تا مونتنگرو، تا كوزوو و تا صربستان، ما را مشغول خبرهايش مي كرد.

لُخت خواني

2008-12-18T00:32:00.007+03:30

همينطور درآمدم كه "آخي...همين چند سال پيش بود نيويوركر از مرگ سونتاگ نوشت.. نيويوركر خبرش رو خواندم اول؟" و الان لُخت نشسته ام و دارم Notes On "Camp" را مي خوانم. قدرم را بدانيد با اين همه تجربه ام. اما آرزو مي كنم براي هر خواننده يك پاپيون باشد كه او را با سوزان سونتاگ آشنا كند، يا لااقل با اسمش --و اين خواننده بايد جز"-خواني" را بپذيرد، و اگرنه به "لُخت"ش اكتفا كند. بگويم بهتان كه نه اين مقاله سونتاگ ربطي به سفرش به ويتنام دارد و نه راستش سفرش ربطي به اين مقاله. اما گاه و بي گاه دخالت در امور دولتي مي كرد و كتكي هم نمي خورد و در زندان هم به قتل نمي رسيد. خوب بود كه خدا آنوقت ها خودش يك فعال سياسي بود و اين چيزها را درك مي كرد. گولتان نزنم، از اول هم نمي خواستم درباره مقاله سونتاگ بنويسم. خواستم بگويم لُخت چيزي نخوانيد، نمي شود.

پس نوشت: مشكوك شده ام كه دريابندري چنين كنند بزرگانش را در حال برهنه بودن تهيه كرده باشد.

لابي در آمريكا

2008-12-17T18:12:00.001+03:30

اخبار مربوط به Lira Tskhovrebova دوباره جايگاه آزادي چنانكه در ساختار دولت آمريكا نهادينه شده را يادم انداخت. البته رابطه اش با ايده من فقط اين است كه موضوع تيترها يك لابييست است. همانطور كه جايي گفتم، در مقايسه با بسياري كشورها، آمريكا لابي را رسمي مي شمارد و آن را موضوع قانون هاي فراوان قرار داده است. يادآوري بكنم كه اين قانون ها نشانه يك بيماري (هست پس برايش قانون بگذاريم تا كنترلش بكنيم) نيست، بلكه يك انتخاب است (اعتراف مي كنم البته هنوز به تاريخ سياسي آمريكا مسلط نيستم كه اين را با قطعيت بگويم) يعني به عنوان كشور آزاد راه كار ها و مكانيزم هايي تهيه مي شود كه بوسيله آن امكان پيگيري خواسته ها براي گروه هاي مختلف واقعا در سطوح تصميم گيري و سياست گذاري يك كشورفراهم مي شود. مي توانيم حدس بزنيم كه چنين ساز و كارهايي (براي لابييست ثبت شده) شامل امكان دسترسي آسان به اطلاعات، افراد كليدي و مانند اين است. اگر به اندازه كافي فعاليت اقتصادي يا اجتماعي جدي (غير شخصي) در دنياي واقعي كرده باشيد حتما به نقش لابي فكر كرده ايد. دوباره چون من اينجا به اسم خودم نمي نويسم روي بحث بيشتر از اين مانور نمي دهم. واگرنه تاريخ (و نه فقط غرب) درس هاي خوبي براي درك لابي --سياسي، اقتصادي، اجتماعي و ...-- دارد.

*

2008-12-16T14:52:00.001+03:30

تهران برف مي آيد. لطيف است و وحشي مثل زني كه روي تنت غلت مي زند برهنه و مي داند دنبال چه ميگردد. يك جاي گرم كه آرام بگيرد. شاد است و بي ادب مثل يك آهنگ فولكولور. همان يك ذره وقتي را كه دارد از دست نمي دهد. مثل يك عاشق روي دانه برف ديگر مي پرد، هر يك دانه بر ديگري. حيواناتي شهوت رانند كه آسمان خالي را رها مي كنند و حريصانه به سوي زمين مي آيند. ما تماشاگرانيم و ووايرهاي محرم، خام يادگرفتن و تحريك شدن.

محمود

2008-12-15T13:19:00.000+03:30

چنين گويند كه سلطان محمود غازي را روي نيكو نبود. كشيده روي بود و خشك و دراز گردن و بلند بيني و كوسه و زرد روي بود... در آينه نگاه كرد : چهره خود را بديد، تبسم كرد و [شمس الكفاة] احمد حسن را گفت... «مي ترسم كه مردمان مرا دوست ندارند، از آنچه روي من نه نيكوست، و مردمان به عادت، پادشاه نيكو روي را دوست دارند.» احمد حسن گفت: «اي خداوند، يك كار بكن تا مردم تو را از زن و فرزند و جان خويش دوستتر دارند...زر را دشمن گير تا مردمان تو را دوست گيرند.» محمود را خوش آمد...دست به عطا دادن و خيرات كردن برگشاد؛ و جهانيان او را دوست گرفتند و ثناگوي شدند...
--خواجه نظام الملك، سياست نامه، فصل هفتم، اندر بررسيدن از حال عامل و قاضي و ...

هم يادآوري قديمي بودن حكايت "چهره عمومي" و ويژگي هاي آن است و هم شرح صورت رييس جمهور كه چه تصادفي كه او هم اسمش محمود است.

تمويه بت

2008-11-27T23:49:00.002+03:30

در حكايتي از قسم چهارم در كتاب جوامع الحكايات آمده است كه "... در آن وقت كه سلطان محمود... به غزو سومنات رفت و آن ديار كفر را به سم مراكب بادپاي خراب گردانيد و آن بتخانه ها را بسوخت، گويند در سومنات بتخانه اي ديد كه بتي معلق در ميان هوا ايستاده بي علاقه و عمادي... گفتند كه «پادشاه در دولت باقي باد، اين سهل است. حكماي هند طلسمي كرده اند و همان آن است كه چهار ديوار بتخانه را از سنگ مغناطيس كرده اند و سقف آن هم از اين است و اين بت آهنين است...در هوا معلق ايستاده...» چندانكه ديوار آن فرو افتاد، تمويه و تزوير ايشان باطل شد."

در اين چه نبوغي و چه علمي هنديان صرف كرده بودند اما همه اش بيهوده بود و دروغين، چه دروغي بزرگ را به نيرويي ساخته و پرداخته ذهن و پيشه وري انساني در اتاق عقايد خود معلق نگاه داشته بودند. خدايان پس از آن، كه ادعا و افتخار فراي شئي بودن را دارند آيا به چيزي غير از قوه ساخته يا پرداخته ذهن انسان آن بالا معلق اند؟

*

2008-11-22T18:38:00.002+03:30

در هنگام انتظار است كه هر چه خيال نامعمول است به ذهن مي آيد. محتوا گاه از روياي ديشب است و فرمش را خدا داند.

آخر مگر مي شود آدم بنشيند قصه ناصرالدين بشنود و ناسزا نباشد كه روانه روح اجداد فقيد نكند. فلاكت كردارش بر ما باقي شد. خوب آخر قربانشان بشوم شما پس در وقتتان براي اين مملكت چه غلطي مي كرديد كه آنطور مي شد كه شد؟ حال اولي الامر چنان بود كه رفت. حال ما هم همان رخوت و هيئت تماشاچي و به معيت دوستان ذره اي غرولند كنيم كه اين باز همان آش است. اين كريم الطرفين ها اميدوار نيست. مگر همت كنيم تا اولادمان شكر خدمت به ادا رسانند. به قضيت كياست خود هركس خدمتي كناد كه مملكت را علتي پديد آمده لاعلاج مي نمايد.

راه دراز 3 و باقي قضايا

2008-11-22T18:34:00.001+03:30

يك كم به موضوعي كه در دو پست قبل گنگ مطرح شدن مي رسم. اما دارم مي نويسم و مي روم و حساب و كتابي ندارد و اگر كسي خواند ببخشد.

مراسم ختمي بود ما رفته بوديم اين مسجدالرضا است اسمش نه؟ تو آپادانا كه از يكي دو مسجد شيك تهرانه. آقاي روحانيش آمد كه يولوژي بگويد. خيلي تر و تميز بود. اين شروع كرد چنان مرتب و مربوط آسمون و زمين رو با فلسفه قرن بيستمي و هرچي مفهوم و واژه نو ادبيات سياسي و فلسفي غربي بود دوختن. تلفظ هاي واژه هاي انگليسي اش هم تلفظ فارسي نبود و كمابيش نزديك به لهجه درست ادا مي كرد. داشت مي گفت و مي رفت كه آخرش رسيد به همينجاها كه مثلا آها! پس خدا و بهشت و چي چي فلان و در حقيقت محتواي همان خطابه روال منبري را تحويل داد كه پس واقعا نيازي به اشاره به آن همه مفاهيم معاصر نبود. من مانده بودم متعجب كه چه بيهوده بود آخر آن همه تنوق در ادبيات فلسفي معاصر.

اين مثالي نيست كه تعميم بدهم، قياسي است براي توصيف رفتار اصلاح طلبانه و روشنفكري ديني. آنقدر كه آگاهي من كه هميشه پيگير بوده ام قد داده هيچ كدام از مفاهيم قشنگ و خوبي كه در ميانشان موارد تبليغي دوم خردادي هم بود، حقوق بشرها و فلان ها و بيسارها، هرگز از دل چيزي شبيه يك سيستم اسلامي در نيامده است بلكه حاصل طبع و شرايطي به كل متفاوت بوده است. (حالا اين خودش محل بحث است، مي دانم) من مانده ام كه ولمان كنيد با اين اسلام حقيقي كه هر روشنفكر مذهبي يكي براي خودش دارد، چه ملاصدرا و فلان بداند و چه نداند. اينها اگر هم موضوع بحث در آكادمي باشد، سياست گذاري و امور اجرايي مملكت كه جاي اين بحث ها نيست. با آن اسلامي كه ما مي شناسيم و شما هم مي شناسيد و همين الان داريم چه عذابي است كه حتما به هزار تركيب و اصطلاح جديد بچسبانيم و ادعاي سازگاري كنيم و يا بدتر كه بله اصلا اسلام چيز ديگري مي گويد. نه خير آقايان! اگر مسلمان هستيد ديگر اين همه ادا و اطفار چيست؟ هرچه هست خوب است، حكومت هم همين است و خوب است اگر قرار است مطابق با اسلام باشد. لااقل آن راستي اين و آن حرفش به هم مي خورد. اصلا من ناخدا را چه به فضولي.

حالا يك چيز ديگر مي ماند، آن هم همين كه از طرفي كاملا دوم خردادي و تلاشش اجرايي و عاقلانه است. براي اصلاح و تغيير، به زبان و چارچوب غالب دست مي اندازد. يعني مثلا آن فعال زنان مي رود مي گويد ما اصلا در قرآن حجاب نداريم. اين به چالش كشيدن به زبان خود خوب است. اما آخرش دو چيز است مسئله من هنوز: يكي اينكه اين تلاش ها هميشه لازم نيست اينطور در سازگاري با چارچوب اعتقادي موجود باشد اما هست، دوم، كه اولي علامت همين دومي بود، اين است كه در حقيقت اين دوم خردادي و همين مردم كوچه وخيابان و همدرسي من و غيره كه الزاما وابسته سياسي هم نباشند چارچوب اعتقادي و ذهني اشان خيلي چيزي متفاوت و برجسته نيست كه حالا صرف رفع حاجت فوري دست بياندازد به همان زبان و ادبيات و محتواي ديني موجود.

پس براي من، شخصا، مي ماند كه من و آن ديگري كه بايستيم انتقاد كنيم از حكومت كه اينجايش بايد فلان باشد و آنجايش فلان، در يك ليگ نيستيم. من آن منتقد اصلاح طلب را هم با همان محافظه كار در يك دسته مي گذارم (حالا گيرم محافظه كار نگذارد.)

پس من خنده دار است اگر فكر كنم ايران هرگز كشوري در تطابق با ايده آل هايي واقعا آزادانه و دموكرات باشد. من همان دموكرات ايرانيزه را بيشتر مناسب حال مردمم يافته ام. پا دهد بار و بنديل مي بنديم مي رويم فرنگستان. از اين بيشتر تسامح و روي خوش حكومت نشانمان بدهد اسلامش برباد مي رود.

+نكته: داشتم فكر مي كردم چي داريم جز اصلاح طلب و روشنفكر ديني ديدم چپي هست فقط. بعد اينكه من هرچي چپي به تورم خورده تاريخ ماركسيسم رو از بعد از تيتو و بقيه نمي تونه نقل كنه. هابرماس اومد ايران و رفت، كسي نپرسيد هابرماس اسمه بزه يا يه كوه؟ (البته بعضي روزنامه نگارها براي خبر رساني منظم درباره آن سفر زحمت كشيدند) حالا ما غنسيه را فاكتور مي گيريم برايشان.

+گنجی گرفتار در قرن هفدهم

هزارتو

2008-11-21T21:12:00.000+03:30

طوماري داشتند مفصل، هزارتو صدايش مي كردند. وقت آمد و وقت رفتش قانع بودم به لِحاظ عنوان. فرق مزاج بود. بنويسم اينجا آخر شد كه به ياد داشته باشم اهل كلام، از آن نسل كه من بودم، زمان به هنر كيميا مي كردند و لغت به ادب لحيم. مغز تر كردند و فرمايش صله بود براي ياران. نقل ميرزاي پيكوفسكي سليس است و تكرار من از آن ثقيل. تكرار صورت است به آرزوي سرايت شيريني.

پاييزان

2008-11-21T19:32:00.001+03:30

امين تارخ كجاست؟

Long way II

2008-11-21T16:59:00.003+03:30

Let's imagine a threshold of political intelligence. I know politics that marks this ideal cannot happen random. Each politician in Iran has a background in politics and society. And what do they go through to become a politician? do they get to wear finer suits? Do they ever reach that threshold, what I call a standard of being politically viable. The true threshold, one that is currently working, looks lower than it should be, in my opinion, to suit a statesman. Specifically PR, scientific treatment, economic feasibility and ethics are entangled in an Islamist system of government.

I want to make sure that if I ever eschew following a social-political system, based on non-Moslem ideals, it is only because I'm convinced the dominating population is orthodox Moslem. And would I confront a religious crowd to change them? No. Persian social stratum includes a politically and economically rich that survived the 1979 revolution --smaller or different than likes of Lajevardis. --I'm not sure how much political and economic power are the same. Persian citizen, reformist, average man, the rich and powerful alike are critising the state, pointing rightly that its actions are generally troublesome. Still if the system was theirs to design, do they look like to accommodate a definition of righteous ruler? Their history is a history of impediment, only to pushed forward by terror.

But in the banality a controversy is lost, if and what the reformist, the leftist, etc will deliver. It gives rise to doubt that it is any different in "essence." Haven't we all had a taste of the "form" reformist? Still polygamous, still Feqhhi, still Mohajab, still trying to fit life to what Islam characterises, in arts, culture, cinema, government, family, even food. I remember being surprised by the number of girls in the college who posed pro-hijab. Can everybody come clean of being part of the situation, and perhaps a reformist cause they supported? Not everybody is a barbarous torturer or hangman of course. But the regime isn't all together evil. For me it "is" a horrible ruling body, in every conceivable aspect. But for many it is only critisised on the surface, and this is not only because of their lack of depth in analysis! In my opinion it has tried to attend a balance so to also appeal to people. And to some extent it has fixed itself legitimate. So the citizen complaints but also abides. Is this the self-betrayal of a country?

Long way

2008-11-21T02:12:00.001+03:30

I very much liked this sentence I wrote sometime ago, "propriety is confined to wives of diplomats and gentlemen of socialite." I liked it as a literary attempt. But, replacing "propriety" with all the higher qualities a man can possess, it also has a point about me, about my humble background, and that follows where I could end up; It takes years and years, if ever, for me to figure out simple facts about life, work, civil existence, urban-social development and the dominating political, urban and social patterns in Iran and the world today. This is a poor augury for the foreseeable lifestyle afterwards. With a lot of similar people crowding the country, it's poor status is inevitable. Should I left it to its fate, or should I come to its assistance?

It's seemed to me now and then there are so much things wrong with my very immediate family up to Iran even trying to fight back is pathetic. But there are times, very very rare times, which I feel strangely an eluding hope in, in the moment it seems I've been chasing it, yearning for it, so a long time I can't even remember what's been before. These are when someone says somethings encouraging, supportive and I am simply overwhelmed. That could be what you forgot you always wanted to hear from a parent, or just reading a poem (Love is Lemony,) seemingly so strangely irrelevant, but that encourages that Iran has enough people left in, or out of, it willing and capable to contribute to making it right. Just give me some more, what, Love is Lemony, and it will be o/k. Iran will be o/k. So someone translates poetry to give some modern Iranian literary piece a life outside the country, and it is encouraging in the way that this remote practice helps animate Iran's cultural life. I even have myself going. I've yearned for an encouraging thought, saying or gesture so much, that a most single one makes me believe. Isn't it cruel? To think there is enough good will, capable, to make things right. Perhaps either it's that I am pessimistic when I'm down, or when inspired I'm too happy to remember all the obstacles I've had always rightly seen.

Part of my immediate family is about to leave Iran and stay in some far destination, this is one final motive making my parents impatient, to join with them, to leave Iran for good. With things getting serious, I'm beginning to consider Russia or western Europe. Politics, civility, education, industrialisation, going up the ladder of those less developed countries. It's a long way before me, before people, and it could be very cruel this world, if we do not play it right. Do we?

دريافت

2008-11-16T12:46:00.000+03:30

مسئله ايراني مسئله انتخاب است. اگر قشرهاي اجتماعي و فرهنگي* متوسط و پايين كيفيات ويژه طبقه بالا فرهنگي** را ندارند لا اقل بايد بتوانند اين كيفيات را تشخيص بدهند. يك نفر بايد بتواند به فردي در سطح فرهنگي يا سوادي بالاتر از خودش نگاه بكند و متوجه اين اختلاف بشود. در همه انتخاب هاي ايراني، چه قانوني مانند راي گيري مجلس و چه جبهه گيري له يا عليه يك مقام، به نظر مي رسد نقص در درك و دريافت و ارزش گذاشتن به كيفياتي عالي*** مشهود است. و علاوه بر اين آنوقت نوبت اين است كه براي يك مقام چه كيفياتي پسنديده است. اين فراموشي --اگر هرگز بوده است-- ارزش گذاري و اهميت چنان است كه براستي مفاهيمي عالي در اين جامعه به چيزهايي پست و بي اهميت نزول مي كنند و هرگز مورد دريافت، سنجش، ارزش گذاشتن و احترام نمي شوند. در اين جامعه خوب از بين مي رود. مانند آويزان كردن موناليزا در كلبه يك روستايي است. در آن خانه به "حقيقت" آن تابلو ارزش و اهميتي هنري-فرهنگي ندارد. چه طور داشته باشد؟ چه طور ممكن است كسي آنرا دريابد و ستايش كند؟ پس موناليزا هرچقدر خوب آنجا جايش نيست. فرهنگ ايراني هم شايسته مديريت و رهبري خوب و عالي نيست چون اصلا مديريت و رهبري خوب و عالي را از غير از آن تشخيص نمي دهد.

*حالا من تصوري دقيق از اينكه حقيقتا جامعه ايراني به چه قشرهايي و با چه جمعيت و سنتي قابل تقسيم است ندارم.

**اختلاف فرهنگي حاصل تحصيلات دانشگاهي نيست --و قطعا نه در ايران. دارنده مدرك دكترا، مثلا، الزاما شعور و فرهنگ علمي و زندگي با كيفيتي برجسته ندارد.

***و نه حتي در پيامد و چرايي عالي بودن اين كيفيت بلكه در صرف پيشرفته بودن و كامل بودن

زنانه، اوباما، كردان، رمشتاين و ...

2008-11-05T17:48:00.004+03:30

من به طرز به شدت تنبل مآبانه اي هفته هاي گذشته را به موسيقي گوش كردن، كنياك خوردن و سيگار خوب كشيدن گذرانده ام. باقي كارهايي كه در اين ميان كرده ام حاشيه است؛ ترجمه متون ___، راه اندازي گروه مطالعاتي زنان ___، فعاليت هاي سياسي، مطالعات ___ و پيگيري يك قرارداد تجاري

+++

از مهمترين ايده هاي اين هفته ام درباره كيفيت زنانگي بود و نگاه زن به خود. ايده از تركيب "پوست لطيف" در ذهنم آمد. ايده چنين است: زن، رهاي از كليشه هاي سنت و فرهنگ و جامعه، به خودش نگاه مي كند، به تنش، دستي مي كشد بر پوستش و لطافت آن را در مي يابد و ظرافت آن را جستجو و ظرافت خودش را كشف مي كند. در برابر چنين موجودي، خودآگاه از خود بدين طريق، من مرد، يا زن، بايد با وسواسي شايسته و متناسب برخورد بكنم. اين تناسب و شايستگي چگونه است كه بتواند در برابر خطابه فمنيست و ديندار و مدرنيست و ليبرال و غيره كم نياورد؟

فكر كردم براي اصلاح ايده ام در اين باره نگاهي به نظرات ديگران بياندازم و ببينم كجا زنان، و شايد مردان، اين كيفيت را جستجو كرده اند و درباره اش نوشته اند. كجا زني نشسته و نوشته كه چه كيفيتي در خودش يافته. بيشتر آنچه در يك جستجوي اوليه در اينترنت پيدا كردم عموما مربوط بود به نگاه به خود و تاثير منفي رسانه و غيره و غيره. همان موضوع كه مثلا زنان نگران هيكل خود هستند و غيره. اما درباب خود اين كيفيت چيزي نيافتم. اگر كسي اينجا از منبعي و نوشته اي در اين باب خبر دارد، خواهش مي كنم به من معرفي كند.

من فرض و كليشه اي در ذهن ندارم، اما حاضر به رها كردن حقيقت نيستم كه نكند سنتي خطاب بشوم. در ضمن به نطرم رسيد مرداني كه به زنان خوب نگاه نكرده اند، و اين كيفيات را نيافته اند، اغلب به ندرت رفتاري درخور زنانگي آنها دارند. همينطور است بحث در باب مردانگي. در هر حال مدتي است كه در فكرم بحث جنسيت را بيشتر بررسي كنم.

+++

اوباما رييس بزرگتين اقتصاد و قدرت سياسي جهان شد. اميد دارم اين بازه زماني كه مديريتي معقول تر قابل پيش بيني است موازي شود با جرياني معقول تر در ايران. منظورم البته برتري اصلاح طلبان نيست. من به آدم هاي ايران اميد ندارم، به قلمرو ايران اما چرا.

به كسي گفتم ايران امروز من را ياد چين اواخر جنگ سرد مي اندازد. هر اندازه اين ايده مسخره به نظر او رسيد، و مسخرگي آن نه از قياس جمعيت ايران با چين بلكه از كيفيت حكمرانان آن مي آيد-- خوشبختانه وزير كشور، كردان، تمام تلاشش را كرد تا مطمئن شود ما نمونه اي از مسخرگي فرد بلندپايه سياسي داريم كه در شان مثال زدن در كتاب هاي درسي باشد-- ولي كليشه جايگاه و منابع طبيعي ايران، هر اندازه نه خيلي بر جسته تر از بسياري كشورهاي ديگر، مي تواد بنيه بسياري كارها باشد. يا نه؟

حرف تيتر اوباما براي خودش سخن مي گويد: "اگر هيچ كسي اينجا هست كه هنوز ترديد دارد كه آمريكا جايي است كه همه چيز ممكن است؛ كسي كه هنوز مردد است كه آيا روياهاي موسسان ما در زمان ما زنده است؛ كسي كه هنوز قدرت دموكراسي ما را زير سوال مي برد، امشب جوابشان را داريد."

+تفکرات خام يک لرد حول و حوش يک اوباما و يک ايران

+حسین فهمیده و سمند تازه اش

+++

بوش هنوز انتخابات تمام نشده به دنبال شغل جديد مي گردد. بچه ميليونر هارواردي اگر خانه نشين بشود مايه سرزنش خانواده و همسايه است. براي پيدا كردن يك شغل مناسب براي يك رييس جمهور سابق اما افراد بسياري به كمك مي شتابند. Tim Dowling به عنوان نمونه دور و بر جهان مقام هايي كه خالي شده اند را يك به يك بررسي كرده و در مجموعه پيشنهاداتي براي بوش گردهم آورده است. اتفاقا جاي خالي كردان را هم ناسب حال يافته، بويژه در مقايسه با كردان جرج بوش چند مدرك واقعي دارد. اگر بوش كتابدار بشود احتمال ملاقات من با او زياد نيست. اما گزينه ديگر جاي Doctor Who است كه خوب من شخصا موافقم. فكر مي كنم بوش به اندازه Christopher Eccleston قديمي كله خر است، و ديدن او در حالي كه مجبور است در شرايط خطرناك خودش به تنهايي تصميم بگيرد نويد هيجان و تفريح بيشتر است.

Guardian: George, we've got just the job for you

+++

يه خواننده و دار و دسته ي مطربش براي مردم برنامه اجرا مي كنند و من با ديدن شدت هيجان اين مردم مطمئنم ام آنها را مي شود از همين جا مستقيم به ميدان جنگ برد. اين حقيقت قدرت چهره عمومي است؛ همراه كردن جمعيتي قابل توجه از مخاطبان. در نهايت تصميم گيري هاي كشور را، هم در ايران و هم در آمريكا، حزب و گروه و مشاور و غيره با هم مي گيرند، از هاشمي ثمره تا كاندوليزا رايس. شخصي ترين انتخاب هاي رييس جمهور روزولت، مثل بسياري ديگر در غرب، شايد نه تصميمات سياست هاي عمومي مثلا در باب بيمه درماني بلكه در متن سخنراني هايش بود. اما در ايران هيچ ايده اي از چهره عمومي وجود ندارد. رسانه ها بنگاه خبرپراكني حزبي هستند و دولتيان ملغمه اي از حرف هاي خشك و رسمي و گاه پردردسر ارايه مي دهند. گهگاه خاتمي هايي هستند كه حرف زدنشان جمعيت هاي بزرگ را سر پا نگاه دارد. ولي اين كه بهترين خطابه هاي دولتي ما محصول دروس خطبه براي پاي منبر است مايه تاسف است. بيشتر از آن اينكه مردم ايران اتحاد و تحريك و تهييجشان با چوب و چماق است هنوز و چهره عمومي يك مفهوم جدي در سياست ايران نيست.

Money Can't Buy Me...Anything!

2008-10-16T15:22:00.003+03:30

A 40cheragh report on a Freemasonic store for over-conspicuous goods in Tehran perhaps traces a pattern of consumption that Thorstein Veblen used to call conspicuous consumption. Although 40cheragh's story is quite an example, the criticism of this behaviour has been around quite some time now about it happening among the rich and middle-class alike. However I want to point to another side of this story where it is not the buyer that is under investigation but the available goods.

No one blames you to own and drive a 2009 Hummer in Tehran if you can afford that. Actually it shows how you are sporty, and that you have a lot of money as well. But it is actually hard to find in Tehran goods that are proper valuable. There are a number of reasons why and how a buyer seeks a high-priced good. To mention that, one is actually the conspicuous consumption and another is for saving it as a form of investment. In the former the goods are not just high-priced but usually over-priced. Now you can see that many a goods that you can find in this city are not of the quality to have a high value. And to be proper accurate, I must say I am talking not about functional goods like home appliances and cars, but about goods like artistic objects, wines, real estate, furniture and like that. That means even with a lot of money, what you can get here is limited to a range of kitsch to some mid-luxury common objects. I am saying that above mid-luxury we do not have anything or at least an active, open market. But that is for common goods like cars, while some specific range of products, those that do not serve any function but are about quality, style and history, are missing from the range of products available.

So the boulevardier is left alone in the forlorn corners of this city to wonder if the most valuable thing money can buy is love.

22000 شب

2008-10-14T23:55:00.008+03:30

دوران صفحه گرام هاي حالا گم شده در خاك، شكسته شده، بيرون ريخته شده. دوران خاطره وار شيرين و در سايه زندگي نوجواني مادر. دوران عشق هايي بي سرانجام. دوران آفت هاي زمين و زمان و شهر. دوران سربازان امريكايي و شكلات هاي آمريكايي در خيابان هاي تهران. دوران خلباني آن پدربزرگ. دوران خوش گذراني هاي پدر بزرگ پولدار. دوران كاباره ها. دوران راديو. دوران كجاوه. دوران سفر به فرنگستان. دوران عشق هاي پاريسي. دوران بازار و لاله زار و عكاسخانه پدربزرگان. دوران لوده بازي دختران نوجوان بي خيال وقت سوار شدن به ماشين هاي حالا سياه و سفيد غريبه ها و عكس ها --دختران نوجواني كه حالا بعضي هايشان نيستند. دوران سال هاي وبايي و پدر و مادر هايي كه مردند و باقي ماندگان. دوران خانواده هايي كه مسيرشان تغيير كرد. دوران بي اختيار گذر زمان و شدن زندگي هايي كه، ناچيز يا غني، سنت و باقي مانده حالاي من اند. دوران عشق هاي يك طرفه، بي طرفه، خارج رفته، به خاك سپرده شده، پنهان شده. دوران ترس از بيان حقيقت. دوران گم شدن همه چيزهاي خوب چون فكر كرديم حقيقت چندتا است و من نبايد تو را دوست داشته باشم. دوران مودي بلوز. دوران ملانكولي من، نايتس اين وايت ساتن، جميناي دريم. دوران خودم هم.

Enola or Gay?

2008-09-24T11:42:00.006+03:30

Another post for one or two persons, instead of distorting broadcast to enjoy the confusion over the country. The gestures of friendship it is that takes my attention away. Those that tingle my heart. If they do not speak to me I just may well be enough confused to randomly have fits of helpless discomfiture, very very readily apt to launch my Enola Gay. But I am comme il faut, although I don't have to. Propriety is confined to wives of diplomats and gentlemen of socialite. When it's the circumstances' call for contradiction what's the use of some mini dose of self-indulgence? Let the feelings mix up? Damn drown "crossing a stream with an average depth of six inches?" No. I stay comme il faut. I stay put, orchestrate what's fit, and improvise, leaving hesitation for those who dwell in solitude. I want to win.

ژان آنري ديونا

2008-09-17T21:04:00.006+04:30

مقايسه بكنين من رو با كلاس اجتماعي مرفه تر و آدم وار تر من سرم رو نمي اندازم پايين، در عوض سريع در ميام كه "سوپراناسيوناليستم! و آرياييم!" و اينطوري لا اقل يه جايي جزو "برترها" محسوب مي شم! نه خودمونيم مردم، كلا سوپراناسيوناليستي كه حرف بزنيم، خل و چل بودن ها. يكسري زور مي زدن تا سنن و روش هاي بهتر جامعه رو پيدا كنن و مثلا تو يونان مي شستن قصه در مي كردن از خودشون كه فلان پادشاه با مامانش خوابيد ببينيد چي شد يا افلاطون آتلانتيس از خودش در مياورد كه شاگردانش رو متنبه كنه، بعد يكسري دم مثلا يه مقاله رو مي گرفتن كه بله آريايي از همه بهتره و بعد نامردي هم نمي كردن اقوام شمال اروپا رو مي كردن آريايي! بعد هم ميليون ها نفر رو به كشتن مي دادن و خودشون رو هم. يا مثلا يكسري مي افتادن دنبال آتلانتيس مي گشتن اونقدر كه افلاطون به غلط كردن بيافته....

تو اين هير و بيري ديدن اون رشته اي كه تمدن رو پيش برده براي آدم متوسط مشكل مي شه. اون بنچ مارك هايي در تاريخ كه يك كوچولو تمدن جلو رفته رو بويژه آدم هايي كه با اصول تمدن مانوس هستند بايد بشناسند و بتونند نقل كنند. بديش اينه كه پرت و پلا زياد نوشتم ديگه حوصله ندارم باز كنم موضوعي كه مي خوام بگم رو.

ماجراي تشكيل صليب سرخ رو مي دونيد؟ يه بابايي سوييسي رفته بود پاچه خواري ناپلئون سوم يه جايي تو دورغوزآباد ديد جنگه و چند ده هزار نفري آخر جنگ زخمي و مرده افتاده بودن اون وسط، بيچاره وحشتزده شد نشست نوشت كه چه دهشتي بود و گفت يه گروه بي طرف هميشه باشه براي نعش كشي (من چرا اينجوري حرف مي زنم الان!!!؟) همه گفتن آفرين و كلي كف و سوت كه پس صليب سرخ درست كنيم. اين بابا هم تا آخر زندگيش مشغول برو دنبال اين وزير، اون وكيل شد تا همه ملل پايه باشن. اونقدر مشغول بود كه به كار اصلي و درآمدش يعني تجارت نرسيد و مالش ضايع شد. بعد هم سر جدل همكاري از همه جا رونده و مونده شد و فقير، تا در گمنامي يه وقتي كشف شد دوباره و اولين جايزه صلح نوبل رو گرفت. حقش بود؛ مي تونست از اول بره به مال و منالش برسه، پس پول جايزه دستمزد به حقي بود. بگذريم...اسم اين بابا Jean Henri Dunant بود. بريد از همون لينك ويكيپديا بخونين كه مثل آدميزاد نوشته، نه مثل ...

*

2008-09-08T14:24:00.001+04:30

يك بچه اي در شركتي چند وقت پيش جلوي من درآمد كه "من ... را به يك كارشناس نشان دادم و نظرش [در رد نظر من بود]" متن زير رو كه داشتم مي خواندم يادم افتاد الان هركسي به پسرخاله اش ميگه كارشناس. + حواستون به اين "جامعه زينب" باشد، از من گفتن بود.

جلسه فوري جامعه زينب با حقوقدانان

در جلسه شوراي مركزي جامعه زينب(س) بر لزوم ارسال مجدد نامه يي به مجلس بعد از جلسه با كارشناسان حقوقي درباره لايحه حمايت از خانواده تاكيد شد. «مريم بهروزي» با اعلام اين خبر و بيان اينكه « لايحه حمايت از خانواده، تمام مسائلي را كه قرار بوده در جلسات شوراي مركزي بحث و بررسي كنيم، تحت الشعاع قرار داده» به ايسنا گفت: حتي بررسي پيرامون تدوين استراتژي وحدت آفرين اصولگرايان در جلسات ما به خاطر اهميت اين موضوع به جلسات بعدي موكول شده است. دبير كل جامعه زينب خاطرنشان كرد: ما مي خواهيم از مجلس تقاضا كنيم مواد موجود در لايحه حمايت از خانواده را كه مربوط به مسائل حقوقي مي شود، بر اساس توجه به تمام زواياي خانوادگي و در قالب دو لايحه اصلاح آيين دادرسي و حمايت از خانواده تصويب كند. وي افزود: لازم است در لايحه حمايت از خانواده، كليه مسائل مربوط به اين نهاد اعم از ازدواج، تعدد زوجات، ازدواج موقت، مهريه، حضانت و... مورد توجه قرار گيرد و مواد 1103 و 1104 قانون خانواده كه به همكاري و تراضي مربوط مي شود، به صورت قانون دربيايد تا ان شاءالله با چنين روندي شاهد تصويب يك قانون حمايتي در اين زمينه باشيم. بهروزي همچنين از تشكيل جلسه يي فوري با حضور كارشناسان حقوقي در بعدازظهر چهارشنبه خبر داد و گفت: پس از اين جلسه نامه مورد نظر خود را به مجلس ارسال خواهيم كرد.
روزنامه اعتماد، شماره 1764، 16/6/87

همچنين:
آسيه اميني، تنها قانون مي ماند، روزنامه اعتماد ملي، شماره 733، 16/6/87

On the Opinion and Intervention of Society Into Personal Relationships

2008-08-26T23:44:00.007+04:30

This is not supported by any study extended enough or any object or specific structure in mind and is only a random study that instigate me to do some research. It may be boring. And Beware of the Dog!

(The kin recognition ability concept that is related to this article, should be of Golabi's interest, kin being what she's written about recently.)

It'd be better if you could tell between me being a paedophile or being an occasional ethicist once you decide to read on.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Emotional incest is apparently the term that describes the situation in which "a parent relates to a child as a substitute for an adult partner. That child may become emotionally bonded to, and codependent with, the parent." I am not that stranger to such a stage; more or less I am aware, from real world, of the same relationship dynamics that is present here. --If you don't know that, watching Savage Grace should give you the right feeling. The film is an excellent portrayal of such a situation.

Understanding this situation, I also know, as any other thing ethical, once you are in the situation you have the privilege to comprehend how things are what they've become. This means you understand what's behind each action, given you are smart and cool enough to act as an observer as well as a participant. --Given you are mentally and physically strong enough,-- suddenly not only you are forgiving --because actually once you without presumption review any action, either find it an act of ignorance, disability or deprivation, or an act even agreeable*-- but you are also able to influence the way things are. You can either give in or you can manipulate or exit.

(*Incest of consenting adults, for example, could appear acceptable once you consider what irritates you about it could be a mere genetic preference for survival resulting from instinct. See Hypothesis of incest avoidance origins)

Then once I began to think about that, that reminded me I virtually always, and righteously, rejected extraordinarily dumb ideas of general regulations. We are talking ethics here. Classic example is the boat that is about to sink unless one jumps out. Every logician to answer that would start to add conditionals. Otherwise we cannot set a rule if the elder should jump out, etc. My point is it is hardly the equal place of the participants to judge, let alone people from the outside. So punishment that is ruled by government to something that happens in a family is outrageous. Or is it not?

Should society leave members of family be? If any family fails, it is their own fault? Actually I'd say no to the former. It is simple: once I find a person getting hurt I will try to help. Its why is out of the scope here but government has that function anyway because we want it to. But it's that what is actually harming, wrong, etc.? Illegal ? And what prescribed verdicts enforce actually help?

A Decay of Flower

2008-08-05T22:48:00.004+04:30

Why is that living forms decay and finally die?

The living --bee, cell, plant, mammal, fish-- experience, rather involuntarily, but sure with desire, a peak, a boost of life. When each and every cells of theirs is in an unquestionable harmony of beautifulness, freshness and augmentation. But none --nor worms, nor butterflies, nor flowers, nor man-- survive. They get to this point , enjoying being at their full physical potential, but eventually begin to decay, to die out, with no exceptions --not yet.

Once I was looking at a fossil of old ages, and imagining the living forest of then, say, in 430 million years BP on the Earth, I couldn't help asking myself about the inevitability of my death, and everybody's. How many times to go over the family albums, trying to recognise the young face of those who passed? Whatever --it just takes a flower to understand everything of life will die.

If it sounds terrible, terrible is being regretful of deeds --and what time afflicts?-- All in all it is too complex a situation to include or exclude rules of when to be regretful, excited or content. But the inevitability of death, in no reasonable manner, follows coming up with stories of heavens and gods --or vampires for that matter.

Someone someday may present a gift, bringing technology to reverse the inclination of death towards next generations of man. Until then I have no other choice but to accept the way nature has laid for the single time fate doesn't bear exemptions. Later let's let our imagination go wild about when we could possibly live indefinitely. Till then I know I won't go further than eigthy, ninety or at most around a hundred. It is not that life is short. It is that my period of life is specific.

That physical peak passed is sad. Whatever --it just takes a flower to notice that.

The Young Boy and Other Stories

2008-08-04T00:46:00.014+04:30

I didn't write these in my notebook, for reasons unknown to me. And no longer my blog is at peace by my irregular, unconstrained writings.

+

A young boy, walking around a small area, is speaking into his mobile headset with animation. His hands and lips move with vigour. His looks is unobtrusively decisive. Later I do not take much notice of him during the meal. I hear him commenting, on a friend's speak on Shahname --that is conceived by a vulgar intelligence, backed by actually reading the text but delivered too poor to deserve a national epic. At twenty he has a job and speaks with knowledge and confidence --that may well be interring a fear of even the very immediate world around. He looks older than his years, yet I pause and doubt if this could be the exception to the stand of any young man of his age. --I wonder.. youngsters that younger than me used to be different, well, much younger.. am I getting old!!? I am his elder, then, when he leaves the table after the lunch, I have --and, in a light-hearted defensive act, use,-- the privilege of epigrammatising, epigrammatising his privilege to challenge a greater world, now, "ready to conquer the world". He would hope my attempt at humour proves feeble.

+

I always knew I only could say if one singing is not singing right. Yes, this vague, and strange it's never been this clear to me that how a male singer's voice could be beautiful, in addition to be technically correct. ("Male singer" makes me feel I'm talking about frogs and their lovelorn songs, how's that now?) I just found out after I tried to sing along with the tape*, and, why, it just happened to me that his voice is far more beautiful than mine --or mine and everybody's far more hideous. How come it came to me this late? I mean I karaoke and sing a lot along with records. I wish, if it is to be, it wouldn't take this long to realise my voice is indeed a catastrophe! "Oh no! Not again!" and thus it crossed my mind if the bowl of petunias was discovering new facts of life at exactly my pace, while falling that fast. --For you see, I never finished the radio series. I heard the story from the shortened screen version, and I don't know if this was answered by the late Adams in the series or the books.

*For entertainment and informational purposes only I cite the lyrics that revealed those historic facts I already mentioned, --do not try: Du heilge Nacht / bald ist's vollbracht / bald schlaf ich ihn, den langen Schlummer / der mich erlöst von allem Kummer.

Metonymy and the City

2008-07-29T00:05:00.003+04:30

I was considering setting up a blog on manners, literature and arts just now. I am an art major, yet my pursuit of arts and literature are of a personal accomplishment nature. My line of profession is way different.

Again I see this is not an answer to any particular interest to communicate my ideas publicly, as they are not easily received in non-professional contexts. The motive is then not an exchange of ideas, instead organising and expanding my own. Or the urge to speak out things that I hardly ever express explicitly, those of derogating pre- and post-revolution Iran and people's lack of civility. This deficiency happens to constantly pique me. And about that others mostly grouch without the slightest inclination to study matters in a systematic, objective way.

There is actually no Zeitgeist recognisable in post-revolution Iran. Which means there are no de facto codes of behaviour, urban design or culture that exhibit civil qualities. I have not found an ounce of clarity about the word "civil" in Iran. This is not a topic I would, or sometimes could, discuss with people without pulling down dramatically a criticism. Either brief or prolonged, my rhetoric skills barely convey a point. Because for my fellow citizens, "talking", and hence listening, is only a poor, messy and not at all charming action and is rather like jolting a limb.

*

Speaking out the situation has never been my devoted endeavour. Because of that my intermittent attention to the matter does not prepare me to come out all mighty here, ready to be heard much seriously. Rather avoiding playing the "stand-up philosopher," I wish devoting a little time in this blog would let me write enough to get good at pointing out with intelligence the right and wrong in the course of the society, in terms of civility. Either way, I know my interest in taking such a job, is all but to wane. Hence I'll give it a time before starting anything, so not to make myself subject to ridicule or amusement of any possible audience.

برنامه براي ترقي

2008-07-09T21:59:00.002+04:30

سند چشم انداز بيست ساله ايران، مجموعه اي از اهداف و آرزوهاي ايران است در بيست سال آينده. در دهه اخير ايران به اين نتيجه رسيد كه بايد سياست هاي كلانش بر اساس افق و سويي كلي تر باشد. تقريبا همه رويدادها در ايران ربطي به اين سند و ديگر اصول راهبردي كلان ايران دارد (برنامه هاي چهارم و پنجم توسعه و طرح آمايش سرزمين.) هرگز اينها را مطالعه كرده ايد؟ چون نقد و نظر درباره اداره ايران با نقد و نظر بر اين اصول شروع مي شود و بايد تا الان فهميده باشيد كه ايران هنوز در تعامل مردم-دولت و دولت-دانشمند ضعيف است و يا به هر دليل ديگر نقد از آن سوي سلسله مراتب، مثلا اعتراض به وضع قوانين و بخشنامه هاي جنجال برانگيز (طبيعتا) شنيده نمي شود.

جنگ

2008-06-28T23:45:00.004+04:30

جنگ بد است
جنگ وحشتناك است. فرصت ناخوانده دركي عميق تر از "خيلي چيزها." تبديل ساعت ها به رويارويي ناخواسته با خيانت هاي غيرمنتظره، آزردگي هاي دلهره آور، رنج هاي غير قابل تصور كه امان نمي دهند، بغض هايي كه هربار دليلي تازه دارند، فريادهايي كه كمك نمي يابند، دوستي ها كه مي پاشد و عزيزترينان كه براي هميشه و نابهنگام و بدشكل از دست مي روند. --وقتي دنيا نرمال است به اندازه كافي با مراقبت با چيزهاي ارزشمند برخورد مي كنيم؟ ..چيزهاي ارزشمند در آن مي سازيم وفتي فرصتش را داريم؟

جنگ هست
هميشه جنگ هست. فناوري ها بروز مي شوند. تمدن ملتمسانه راه هاي جديد باز مي كند تا خرابي ها تصويري كمي بهتر داشته باشند؛ مثل خرابكاري صنعتي --مثل دستكاري نقشه ها و قطعات فناوري هسته اي كه از بازار سياه به دست ايران مي رسد. مثل تحريم... و پيدا كردن "مقصر" گاهي خيلي سخت است. فكر مي كنم رابطه اي دارد اين بودن جنگ با مفهوم قلمرو. قلمرو زمين، قلمرو فرهنگ و ديگر منافع؛ آمريكا در عراق از قلمروش دفاع مي كند؟ ايران در فلسطين چه كار دارد؟

وظيفه
وظيفه هنوز براي من مفهومي سخت است. در حقيقت من اعتقادي به وظيفه ندارم. به همدردي دارم. به كمك دارم. به احترام. به علاقه و دشمني و به آنچه در پي دارد. شايد اينها را اغلب در اين واژه مي آوريم؟ شايد بافعل كردن استعدادهايمان براي شركت در جنگ، آنجايي كه جبهه ما، لااقل، جبهه "خوب بر عليه شيطان" به نظر مي رسد، وظيفه است؟ آنجايي كه از بين رفتن چيزهايي كه خوب مي پنداريم را مي بينيم؟ شايد دليري اجازه ناديده گرفتن توانايي هايمان را نمي دهد و شرم اجازه پنهان كردن احساسات ما را. با وجودي كه هر فرد بالغي مي داند زندگي گاهي خيلي پيچيده است. و هنوز جعبه دنيا پر از چيزهاي غيرمنتظره است. سخت است ادعا كنيم جنگ ها فقط براي ارضاي تمايل بالغ نشده تخريب است. جنگ، اغلب شايد هنوز نشانه اي از ناتواني ما در همزيستي با هم، دلايل، رويدادها و خوب و بدهاي پيچيده و فراوان دارد.

تاريخ
تاريخ نظامي، درس چيدن لشكرها است. اما همچنين فرصت بازبيني تنش ها و توحش و تمدن است. فرصت درك سوتفاهم ها و سواستفاده ها. مطالعه تاريخ جنگ فرصت اين است كه تصوير نبردها و تخريب و آنچه از دست رفته است را جلوي خودمان بگذاريم، مثل عكس هايي، و آن را با تصورمان از "پيروزي" مقايسه كنيم. بدون تعارف، آيا پيروز شديم؟ آيا معناي پيروزي اين است؟

War would end if the dead could return.
--Stanley Baldwin

(براي نوشته اي خوب درباره تاريخ نظامي نگاه كنيد به Victor Davis Hanson, "Why Study War?")

شما مي رويد؟

2008-06-09T22:46:00.004+04:30

كسي كار و زندگي اش را ول نمي كند برود درباره مثلا فلان حادثه ي با طعم اجتماعي يا سياسي تحقيق و كند و كاو كند. اگر هم سعي كند مهارت ها و ارتباطات لازم براي اين كار را اغلب ندارد و دليل زيادي هم ندارد كه باز برود زندگي اش را ول كند برود دنبال اين كارها. و مي دانيد اين كارها فقط زماني ممكن است كه توسط يك سازمان استخدام شويد و براي اين كار خرج زندگي و آموزش به شما داده شود. و تجربه اي حين كارهاي مشابه تا روابط و اعتبار بدست بياوريد. در ايران اما به هيچ سازماني نظام اجازه نمي دهد كه نيرو براي كند و كاو و تحقيق در امور اجتماعي و سياسي (يا غير از آن) استخدام كند. رسانه ها؛ راديو، تلويزيون و روزنامه ها نمونه هاي برجسته اينگونه سازمان ها در ايران عملا هيچكدام غير دولتي نيستند. (تازه همه اينا كه باشه هوش و جسارت كه نسبت كمي از كل جمعيته مي مونه براي كارهاي حساس) خوبي و بدي به كنار، اين برخورد، مثل باقي جهت گيري هاي تعيين كننده، از اعتقادات و اصول پايه نظام نتيجه شده است. (يعني اين رفتار كاملا به اصول نظام مي آيد. اينكه اين اصول "خوب" است يا "بد" به نظرم به خواست و ظرفيت مردم بر ميگرده نه به خود اصول.) (فرانسوي ها هنوز هم براي لابي قانون ندارند چون تا همين اواخر اصرار داشتند كه بد است قانونگذار تحت تاثير نفوذ پول قرار بگيرد و بيشتر ايده هاي سياسي و اقتصادي با نگاه به اتفاق نظر علمي بر سر موضوع بود...آمريكايي هم كه برعكس اينها هستند در لابي بر پايه سرمايه داري همه چيز را ساخته اند كه پس رقابت، هر چقدر خشن، هنوز رقابت است و نتايجي بسيار مثبت داشته است... اين بدبخت ها ،بويژه در اروپاي غربي، چه پدري از خودشان در آورده اند براي اداره كشورشان. ايراني ها، در عوض...؟)

همين روزها، نيمه هاي جون، بود كه رسوايي واترگيت شروع شد. (چه بلبشويي بود دوره نيكسون) My Babbling Brain هم درباره بحران مالي واشنگت پست نوشته. Bob Woodward و Carl Bernstein هم از پست بودند.

استخدام براي آخرزمان

2008-06-04T00:58:00.008+04:30

يك مدير دولتي امروز ايران، مثل هر شاغل ديگر، شايد زماني براي آغاز كارش فلسفه اي از چيستي كارش داشته باشد. فلسفه اي كه طعمي خيرخواهانه دارد و فايده كاري را كه بر عهده دارد براي "خوب" نشان مي دهد. يك مدير دولتي به نظر من مسئول اين نيست كه سياست نظام، در موضوعي كه او هم در آن فعاليت داشته، موفق بوده است يا خير؛ اگر هم غلط از آب درآمده، تلاش شده كه اتفاق خوبي بيافتد و، خوب، حالا نشده شده است. اين با اين فرض است كه كشور به روشي طبيعي و غير تحميلي تصميم گيري كرده است؛ براي نظام كشور، سلامت اصل است و پس تعارف ندارد و راه به خرافات و دين و اسطوره نمي دهد، راه باز است تا به طور طبيعي به سمت اين كيفيت منطقي و عقلاني برود و سياست گذاران از نظرات جامعه دانشگاهي آزاد بهره مي برند. مثلا فرانسه در دهه اي، در اقتصادش، به تئوري هاي فلاني چنگ مي اندازد و پس از آن همه به اين نتيجه مي رسند كه اين تئوري كار نمي كند و بر اساس اصول اقتصادي ديگر سياست گذاري مي كنند. اما آن تئوري ها حاصل جامعه اي علمي است و آگاه كه در حقيقت چيزها تعارف ندارد؛ براي آخر زمان فرمول نمي پيچد.

روزنامه هاي غربي مي 2004 و تمجيد فراوان از سوي سيا كه عمليات مخفي اطلاعاتي ايران از طريق چلبي پيچيده ترين و موفق ترين عمليات جاسوسي تاريخ است.^* و اگر كسي تاييد كند كه داستاني كه آن روزها روايت شد حقيقت است من از ذوق قهقه مي زنم. ايران هم مي تواند كارهاي بزرگ را به موفقيت برساند؟ خوشبختانه آن كار خيلي براي امام زمان به نظر نمي رسيد و ردپايي از هوش انساني در كار بود. بي تعارف، من در سياست خارجي هرازگاهي چنين ردپايي مي بينم، ولي پيوسته نشانه اي براي نا اميدي از اينكه اصول غايي سياست هاي ايران جايي براي سلامت عقلايي ندارد هويدا است.

اما آيا ايران امروز، با ضعف علمي، مديريت هاي ضعيف عملياتي و حذف و گزينش ها در نيرو هاي فكري در شرايطي طبيعي و غير تحميلي تصميم گيري مي كند؟ آيا اگر مدير ما در نظام باشد و پس در نهايت فعاليتش در راستاي سياست رهبري باشد، خيلي سخت نمي گيرد كه درست است يا غلط؟ مگر نه اينكه اينجا پايه و اساس ايده ها فانتزي هاي نابالغ و منحرف است و بايد عقل سالم و متمدن انساني باشد؟ مگر نه اينكه اينجا توقع دارند او هم چنين باشد و اگرنه ممكن است به جانش آسيب بزنند؟ آيا براي او هم "انتظار فرج" كار مي كند؟

چه ايده هاي بزرگ و باشكوهي بود كه مائو و استالين، دو رهبر بزرگ از دو امپراطوري، را دور هم آورد. مشكل آن بود كه، آن ايده هاي بزرگ و باشكوه، بدترين در "تاريخ بلند و غم انگيز ايده هاي بد" بود. استالين زماني، در تابستان 1938، دست از تزكيه بزرگ (The Great Purge) برداشت كه حتي خود رييس پليس شوروي هم اعدام شده بود. تزكيه بزرگ دستور رسمي حذف "دشمنان ملت" و "ضدانقلاب"ها بود. اين واژه ها براي ايراني ها آشنا است. اين منظره ترسناكي براي كار مدير ما ترسيم مي كند. شايد او نتيجه مي گيرد كه ايراني درس تاريخ را خوب نخوانده و كار كردن بر اساس حماقت جزايي جز مشقت ندارد.

*

2008-05-19T01:04:00.001+04:30

كتابي "تقديم شده است به جيم دنت..كه ديگران را پيش از خودش قرار داد." ببين چطور مي توانم خوب و بد را، در نور حيات حيواني انسان، ساده و طبيعي ببينم --اگرچه با شعور و هوش، در مقايسه با ديگر اشكال زنده، كه از خودگذشتگي بيافريند؛ بجاي خرافاتي از تقدير، غريزه، امتحان يا هرچيز ديگر آسماني. در عوض مي توانم آن را در متني از رفتارهاي طبيعي ببينم كه از خود گذشتگي مي تواند روي دهد به دليل پيشرفت و جدال تمدن، اما بيشتر چيزها همان اندازه --در زندگي انسان-- طبيعي است كه در زندگي حيوانات. اينها خوب و بد را تغيير نمي دهند؛ هنوز تقلا براي نجات آنچه خوب است، فداكاري براي رستگاري جهان، بينش به نظم راه نجات است. و اگرچه يك دور رفتم تا ته ديگر راه و برگشتم فقط براي اينكه در قلبم مطمئن شوم كه سر بلند كردن و برافراشتن پرچم همت، اتحاد با نيت خوب، آواز سر دادن آن در باد راه حيات است. و هيچ شنيده ايد گوش هاي من كه چه شكوهي دارد آواي چكاچك شمشيرها، چرخ ها، خواست ها... آن زمان كه از آزمون دليري سرافراز بيرون مي آيند؛ و به اسطوره ها مي پيوندند

بچه!؟

2008-05-16T21:57:00.001+04:30

حضور تصور "پدرخوانده" --يا مادرخوانده-- در فرهنگ مسيحي توجهم را جلب كرده است. حضور پدرخوانده در زندگي يك كودك خيلي مي تواند سازنده و كمك دهنده باشد. تصور كنيد كسي را كه از بينش و تجربه آن اندازه دارد كه بتواند بر تربيت يك كودك نظارت بكند. به اندازه ي كافي تمايل به سازنده بودن دارد و پس مدير است تا اينكه نياز به مديريت كردن داشته باشد. پدرخوانده، بر خلاف دوست و آشنا، هرازگاهي از جوان مراقبت نمي كند.

اينكه توجهم به پدرخواندگي جلب شده از نگاه به فرهنگ مسيحي نبود؛ من خودم تناسب حضور چنين هويتي را تصور كردم و به ياد آوردم كه براي چنين هويتي در زبان انگليسي واژه اي وجود دارد.

آواز شاد روستاييان فرانسوي* مرا به وجد آورد و اين فكرهاي چند روز گذشته در باره پدرخوانده...

Sonnez, sonnez, sonnez cors et musette! etc.
بنوازيد، بنوازيد، بنوازيد شيپورها و ني ها را!
مردم جمع شده اند
براي اينكه غسل تعميد يك جشن است
براي اوليا و دوستان

...

چه مردك خوبي!

ما التماس مي كنيم كه پدرخوانده او شوي

چي! از من مي خواهيد كه پدرخوانده باشم؟
اميدوارم كه يك روز دينم را برگردانم
و اموال پسرتان را بيافزايم!
اما ديدن اينكه چه دلفريب است او..متاسفم..
واقعا متاسفم...
متاسفم، اما... [بله!] من فقط مي توانم پدرخوانده اش باشم!

مي پذيري؟

مي پذيرم!

چه سرخوشي!

****

من هرگز تصور درستي درباره داشتن فرزند نداشتم. تنها دو چيز مي دانستم كه نمي توانم تصميم بگيرم چون فعلا برنامه مطالعه من نيست و دوم اينكه اگر ندانم چه كار دارم مي كنم آن كار را نمي كنم و پس فرزندي نخواهم داشت. حالا دارد به نظرم مي رسد شايد اين موضوع را بيشتر بررسي كنم؛ حداقل اين به ذهنم رسيد كه زماني داشتن فرزند برايم معني دارد كه خوب در برنامه زندگي ام بررسي اش كرده ام و دلايل و اهداف و منابع مورد نياز (شامل مادر يا پدر بچه!) را سنجيده ام و مي دانم مي خواهم چه كار كنم، مي دانم تربيت و حمايت از كودك كجاي برنامه زندگي ام است. نمي شود بگويم "بزاييمش فعلا، هستيم دورهم!" يا مي شود؟

*Boieldieu, opéra-comique "La Dame blanche"

نوستالژيك هاي اخير

2008-05-02T02:58:00.002+04:30

*رفتم سايت لسپيغل (La Spirale) تا از لينك منابع پيشنهادي اش استفاده كنم. فكر كنم آخرين بار پيارسال به سايتش سر زده بودم و فكر كنم سه يا چهار سالي شده است كه انتشار مطالب جديد را متوقف كرده بود. در كمال شگفتي ديدم كه پيام گذاشته كه "داره بزودي بر مي گرده!"

*فيلم I am Legend از كارگردان آينده دار Francis Lawrence همان احساسي را داشت كه آخرين بار كتاب سوم آن مجموعه از جان كريستوفر، شمشير ارواح، چهار صبحي كه تمام شد در نوجواني داشت.

*سه نيمه شب حيات خانه ميان درختان، سكوت بي نظير است. و داخل خانه كاپريس هاي پاگانيني منتظر منند. در آسمان تهران، با وجود نورهايي كه نيستند از خانه ها و چراغ ها، باز هم دو ستاره بيشتر نيستند. به سختي بشود با آنها يك صورت فلكي ساخت. تولد خواهر زاده ام، چند روز پيش، از من يك تلسكوپ گرفته است. او از من امكانات بيشتري براي فراگيري دارد --اما آيا از آنها استفاده مي كند، وقتي من خودم را وقف تربيت او نكرده ام؟-- و حالا بايد ايده هايي مرتب كنم براي اينكه بيشتر از آن چند ساعت كوتاه اول كمكش كنم با تلسكوپش كيف كند.

*در اينجا از دانشگاه كه ديگر چيز زيادي نيست كه بخواهم بنويسم. از سياست يا مشابه آن هم نمي خواهم بنويسم. و پس مي ماند بسياري ايده هاي متنوع و، خوب، بايد درباره اشان فكر بكنم. آيا تغيير ملموسي در آنچه مي نويسم خواهم داشت؟

*

2008-05-01T18:01:00.000+04:30

يك كار هست كه نمي كنيد، نه به فرمان خدايان و نه براي غايت رستگاري بشري، و آن قرباني كردن كس ديگر است.

نشان

2008-04-12T00:08:00.005+04:30

نشان LoMer روي جعبه كفش توجهم را جلب مي كند. اگر من صاحب يك كارخانه كفش سازي بودم شايد نشانش را اسبي بسيار سياه رنگ انتخاب مي كردم؛ آن قدر نجيب در ظاهر كه بتوان رابطه اي جدي ميان آن و اصالت و تلاش براي سازندگي در كارخانه كفش سازي و مردمش ديد. در اين نمادها و نشانه ها، اين ارتباطات ميان نشان و صاحبش دقت مي كنم. اگر نشانه اي داشته باشم دوست دارم پرمايه باشد مانند Coat of arms خانواده هاي قديمي در اروپا. اينجا متوجه چيزي مي شود. اينكه من نمي توانم به تنهايي سپري را از تصاوير پر بكنم تا يك نسان يا Coat of arms براي خودم بسازم. در زندگي و كار من آن همه معاني و سابقه هست؟ به عبارتي متوجه مي شوم چون آن هر تكه علامت در نشان بايد رابطه اي با دنيا را بيان كند پس تعداد بيشتر و جزييات با مقام تر به معني تاريخي از تلاش و سازندگي --در هر سو كه بوده باشد-- است. به همين دليل چنين نشان هايي بهتر از هر جا در خانواده اي --خوني يا اسمي-- كه سنتي از تجربه هاي فراوان دارد متولد مي شود. نشان و تجملش نشانه پرباري --و پس سنن پيوسته، به ثمر نشسته و روي هم جمع شده-- كار يا حيات است. (يك تجربه سرگرم كننده)

فيلم

2008-04-11T23:58:00.001+04:30

علاقه واضح من به سينما بيشتر از وسواس تماشاي فيلم هاي هاليوودي براي گذراندن ساعت هاي خالي هر روز است. از طرفي با وجودي كه با اطمينان سينما را تنها وسيله اي براي سرگرمي نمي دانم، اما همواره در مقايسه با نوشته هاي غيرداستاني كه به دانش و بينش و توانايي خواننده قصد مي كنند بنيه آموزشي و رستگاري دهنده كمتري دارد. امروز با واژه ي Hypnagogia آشنا شدم و سپس Sleep paralysis؛ پرلايز شدن بدن مدت كوتاهي پس (يا پيش) از خواب. اين واژه اي است --با ايمان به اينكه زماني كه واژه اي در چنين جايگاهي در زبان انگليسي ظاهر مي شود معني آن قابل اعتماد و تاريخچه ي آن آموزنده است-- كه بعضي تجربيات من را، كه به ايده هايي خرافي مي توانست بيانجامد، توضيح مي دهد. علم، براي انسان، از جهل و آنچه در پي اش مي آيد نجات دهنده است. و سينما(ي داستاني) و داستان تقريبا هرگز چنين توان علمي ندارد. با اين همه قصه فرصت مطالعه و تمرين چندباره وضعيت ها و شرايط مختلف است. در ابتدا قصه محل "تجربه" است. به ياد بياورم كه چه با حرارت مي گويند "مردي با تجربه است." اما آنچه تجربه را براي متحمل آن غنيمت مي كند خود تجربه نيست؛ اگر تجربه اي كه طي مي شود زمان موفقيت من در مطالعه به اميد قضاوت صحيح حال يا آينده باشد آن تجربه چيزي براي من دارد. قصه فرصت تحريك ترديد و اصلاح سليقه است. ترديد علت فراگيري و سليقه روش معني دار زندگي مرد و زن است. به سينما و ديگر هنرها، تجملات دوران هاي آرامش و محصولات دنياي متمدن افتخار مي كنم.

قاچاق انسان

2008-04-01T13:30:00.000+04:30

در حالي كه بقيه كشورها در اين فهرست در رده دو يا سه هستند چون كم كاري مي كنند در مبارزه با قاچاق انسان و قاچاقچيان و حمايت از قربانيان، ايران تنها كشوري است در اين فهرست كه از رده دو به سه تنزل داده شده است براي "گزارش هاي پيوسته و موثق كه مسئولين ايراني قربانيان قاچاق را با ضرب و شتم، زندان و اعدام تنبيه مي كنند." اين يعني چي؟

*

2008-03-15T09:04:00.000+03:30

حمايت ۱۸ کشور عربی از ادعای امارات: عرب ها هم وقت گير آورده اند. ديگر ايران از اين بدبخت تر نمي شد. آن از اندونزي (دوستي رابطه راي ممتنع در شواري امنيت را با سفر رييس جمهور نشان داد،) آن از هند، ... "good timing" براي اعراب?

*

2008-03-13T14:14:00.000+03:30

يك مكالمه تلفني كوتاه براي برنامه يك مسافرت مختصر، و بين ما فقط اشاره اي كوتاه به انتخابات فردا است. تعجبي نيست هميشه با هم هماهنگ بوديم خود به خود. اصلاح طلبي چيزي براي ما ندارد. ديگر شور سال 1376 كسي را فريب نمي دهد. توپ و بازي براي همين مسلمانان. عقب مانده ها. هيچ جاي دولت آدمي را پيدا نمي كنم كه بگويم فلاني مطابق نظراتي كار و زندگي مي كند و سياست مي ورزد كه يك روز نتايج آن را ستايش بكنم. اين همه دانشجو هنوز و دوباره براي اصلاح طلبان كار مي كنند. --به جز انجمن اسلامي ها-- چه قدر يك مرد بايد درمانده باشد كه سر تاييد پيش كساني خم كند كه ذره اي عقايدشان برايش قابل قبول نيست. زشتي و ناهماهنگي فرهنگ سياسي ايران خرده گرفتني است. اين بزغاله هايي كه سياست ايران را مي سازند آورنده يا گاهي فقط حافظ chaos هستند. خوب نگاه كنيد. سياست ايران منظره ناخوشايندي است. عقايد سخيف و هر عملي شبيه هرچيز به غير از خردمندانه. اين سياست، و اين مردم هيچ چيزي "خوب" وسط نمي گذارد كه از آن مراقبت كنم و بپرورانم. نقل قولي هست از ادموند برك: "مردي كه از دودمان خودش مغرور نباشد هرگز چيزي پس از خودش نمي گذارد كه شايد آيندگانش از آن مغرور باشند." گمان مي كنم اين خيلي بيشتر از كمي شبيه وضع ما در اينجا است.

What do you see in these pictures?

2008-03-12T22:36:00.007+03:30

What do you see in these pictures of Nazi's Belsen concentration camp just after its liberation by British troops in 1945? I see human and wasting it*, naively stupid. Its ability to shape chaos out of nowhere. Doesn't differ if that is hitting one's own daughter, in a case of domestic violence, or the catastrophe of 35,000 corps in one Belsen.

(Comments from GettyImages)
(Left)
Former camp guard Anneliese Kohlmann stands as a prisoner in the recently liberated Bergen-Belsen concentration camp, near the towns of Bergen and Celle, Germany, May 1945. (Photo by George Rodger/Time & Life Pictures/Getty Images)

(Centre)
A dishevelled prisoner sits alone in the Nazi concentration camp at Belsen, near Hamburg. (Photo by Keystone/Getty Images)

(Right)
The corpses of men, women and children found buried at Belsen, a Nazi concentration camp. (Photo by Keystone/Getty Images)

*Literature learns from wasting Time at a mad tea-party

*

2008-03-12T11:52:00.000+03:30

Fallon Resigns As Mideast Military Chief

"كاين درد مشترك؟"

2008-03-06T03:01:00.001+03:30

اگر تكليف خودتان را بدانيد درباره اصلاحات بهتر نظر مي دهيد. راي دادن به كانديداهاي اصلاح طلبان، آنطور كه بسياري از كساني كه ابراز تمايل كرده اند، براي اينكه "شرايط بهتر از زماني مي شود كه قدرت دست راست است،" براي من كار نمي كند؛ انتخاب بين بد و بدتر است. اصلاح طلبان حداقل هاي من را هم ندارند پس اگر بد است، بد است. البته براي خيلي ها كار مي كند: "سنديكاي شركت واحد نتيجه دوره اصلاحات است،" دوستي با تعصب شوخ طبعانه اي از كمونيسم اين را مي گفت. "بله، اين يكي دو سال خيلي فعال بود."

اگر كمي عميق تر و كمي بلند مدت تر نگاه بكنم من در اصلاحات چيزي كه "آخرسر بهتر از راست" باشد نمي بينم. يعني اين بهتر به نظر رسيدن سطحي به نظر من فريب دهنده است. پايه و اصول اصلاح طلبي و مبلغانش چيزي نيست كه بخواهد در آخر نتيجه ي "خوب" را داشته باشد، جز اينكه ايرانيان عادت كرده اند كه به خرافه پردازي هر روزه مكتبي خلق كنند و اينجا و آنجا نسبت مبلغش را با آن نفي كنند و معني دوباره به آن بدهند.

مثال از بهتري و بدتري يكي از جاهايي كه مشكل پيدا مي كند وقتي است كه نشانه چيزي براي خود آن چيز برداشت مي شود: حجاب مسئله نيست بلكه نشانه تفكري است و رفع حجاب صورت مسئله نمي تواند باشد چون فقط دارد اشاره مي كند به بنايي اعتقادي. يا مثلا بگير و نگير نيروي انتظامي در اين باره در طي سال هاي اخير --آنطور كه من ديدم هنگام آغاز طرح امنيت اجتماعي بسياري از مردم و وبلاگ نويسان گمان مي كردند "كه بگير و نگير دارد"-- براي كسي كه با مصوبات شوراي عالي انقلاب فرهنگي و مسير تاريخي جريانات اعتقادي و سياست گذاري آشنا است نقشه اي واضح است كه چيز رندومي در آن نمي ماند.

مگر اينكه ممكن است يك نفر، به دليل نزديكي با محافل سياسي، بتواند هدفي معين در راي دادن يا حمايت از يكي از جبهه ها بگيرد، براي "مردم" راي دادن در ايران امروز چندان پر معني به نظر نمي رسد. دليل قانع كننده اي ندارم جز اينكه براي من انتخابات در ايران خيلي نامتناسب با رسوم سياسي و فرهنگي ايران است و درست كار نمي كند. وسيله اي مجلل است كه لازم است باشد تا جمهوري معني داشته باشد، اما بيشتر چيزهاي ديگر دستور پخت يك جمهوري نيستند.

*

2008-03-01T02:31:00.000+03:30

هند علاوه بر خروج از پروژه خط لوله صلح --هم زير فشار آمريكا و هم پس از كشف ذخاير بزرگ گاز در شرق اين كشور-- آخرين كاري كه بايد مي كرد پرتاب موشكي بود كه ماهواره جاسوسي اسرائيل را بر فراز ايران قرار مي دهد. مثل جريان CIA و اسكار براي "دكتر ژيواگو،" چنين حركتي را كاملا سياسي تصور مي كنم؛ هند طبيعتا به محض مطرح شدن پيشنهاد اين پرتاب متوجه حساسيت موضوع شده است --اسراييل مجبور بود ماهواره اش را از پايگاهي در هند پرتاب كند؟-- اما اسراييل اين انتخاب را پيش پاي هند گذاشت تا احساس هند را نزد ايران و جهان نمايان كند. تا پيش از اين هند دوستي با واشنگتن و ايران را با هم داشت اما اسراييل با اين حركت كمك كرد اين منظره واضح شود كه هند در چه شرايطي راحت تر است؛ اگر هند مجبور به انتخاب نشده بود به روش سابق روابط حسنه اش را با ايران دست و پا شكسته ادامه مي داد. حالا همه ديدند كه اگر هند مجبور به موضع گيري شود چه طرفي مي رود.

هنوز نمي دانم در سفر پوتين به ايران براي اجلاس سران كشورهاي حاشيه خليج فارس چه بر سر رژيم حقوقي درياي خزر گذشت. اگر هر توافقي مي شد يكي از راه هاي ايستادن ايران و روسيه در برابر آذربايجان براي خط لوله Trans-Caspian حذف ممكن بود بشود. در هر حال در همين حدود زماني بود كه پوتين، نظربايف و بردي محمدو درباره توسعه و بازسازي خط لوله گاز كنوني به نتيجه رسيدند. عجالتا طرح Trans-Caspian كنار گذاشته مي شود، ايران و روسيه دور زده نمي شوند.

Lillian Hellman

2008-02-19T22:16:00.011+03:30

اين متن رو (English; Open file "index.html" first) دو سال پيش نوشتم خاطره وار از آشنا شدنم با ليلن هلمن (Lillian Hellman). كتاب جوليا را كه باز كردم و خواندم احساسي سريع و كوتاه به من حمله كرد. و من هم اين متن را نوشتم.

*

2008-02-19T20:16:00.006+03:30

من ممكن است فكر بكنم كه بستني باعث بلند شدن موهاي شرمگاهي است و بستني نخورم! ممكن است فكر كنم فلان و بيسار و پس دخترم را هنگام تولد ختنه كنم. ممكن هم هست تصور كنم تا سياهي نباشد سفيدي نيست و پس يك مشت آدم بدبخت را منفجر كنم و گردن دولت بياندازم كه صلح در جهان برقرار شود. در همه اين ها من قضاوتي به روشني اشتباه دارم --چون بي پايه است و هرگونه نزديكي آن به حقيقت تصادفي است، البته من اينطور فكر نميكنم وگرنهم بر اساسش عمل نمي كردم.

اينجور مواقع بستني نخوردن ايراد ندارد اما جايي موضوعي، كه با اين شكل از قضاوت با ان برخورد مي كنم، حساس مي شود. پس لطفا، گور باباي اعتقادات، هر وقت قضاوت هاي هميشه درستتان مي خواست دستور به آسيب زدن به حقوق و احترام و روان و بدن يك نفر بدهد، با وجود هر دليل مقدسي كه هست، بي خيال شيد و اولويت را به حيات بدهيد.

"...She'll be happier with a hoover." يا چرا ويرجينيا ولف مهم است؟

2008-02-16T00:10:00.008+03:30

Mona Lisa Smile را ديدم.* به اين فيلم احتياج داشتم.** مي خواستم احساس پرسش را در من تقويت كند كه رفتاري نكنم كه بشود آن را به چالش كشيد؛ كه بشود آنرا ساده زير سوال برد؛ كه بشود آنرا احمقانه يافت. و همينطور ديدمش براي نگاه دوباره اي به مسائل زنان.

فيلم را ديدم تا من را به فكر بياندازد. درباره اخلاق در كار و زندگي. من الان در موقعيتي هستم كه يك حركت كوچكم ور رفتن با ادراك مخاطباني بسيار است. هميشه ممكن است در اين موقعيت باشم. همه ما هستيم. تقريبا همه رفتار هاي ما جاي اين جهت گيري است. در موقعيتي كه حركت و تصميم ما، رفتار و انتخاب هاي ما در باره خودمان، در برابر ديگران مي تواند از مسير خوب بودن و درست بودن بيرون بيايد، گرفتار سنت و ذهن و تربيت. اگر زير پيچيدگي هاي زندگي بالغ نتوانيم اساس و اصل ماجرا را ببينيم و از خودمان بپرسيم "چرا؟" و "آيا واقعا اينطور است؟" چه زندگي غم انگيزي خواهيم داشت.

*بويژه بعد از اينكه فهميدم Maggie Gyllenhaal توش بازي ميكنه!!!

**چه خوب كه خيلي شبيه انجمن شاعران مرده نشد. وگرنه لوث مي شد.

اين هم از عواقب محدوديت وقت؛ شايد يك وقت ديگر اين نوشته را براي روشن بودن و مفهوم بودن بازنويسي بكنم.

*

2008-02-09T12:20:00.001+03:30

به National Geographic هاي سال هاي دور در كتابخانه ي كوچكم نگاه مي كنم و اين كه هر كدام چه گنجي هستند. مثلا از بين آنها بود كه من فهميدم ديوار چين چنين است و چنان است. ياد اين ماجرا مي افتم و استاداني مثل او كه در آرامي زندگي دانشگاهي خود را مي گذارنند بي آنكه سوادشان موضوعي مهم باشد، يا شعورشان. و دربرابر آنها افرادي كه از هيئت هاي علمي و تدريس به اشكالي بسيار متنوع طرد شده اند. آنچه به راحتي به چشم مي آيد در نگاه به اين منظره اين امنيت و آرامش رواني است كه براي نيرو هاي خودي فراهم شده است و پس بي آسايشي رواني براي آنهايي كه خودي نيستند. الويت نخست، پيش از سواد، قطعيت خودي بودن و جزو بودن و عضو بودن يك نفر است تا در فضاهاي مختلف در ايران احساس امنيت رواني داشته باشد. غير از اينان طبيعتا طرد مي شوند و نمي توانند آسوده خيال وارد كلاسي بشوند، روي صندلي بنشينند و بگويند ديوار چين يك ديوار بلند است دور چين و گوشه ي گوششان را بخارانند.

مردم يك بار سر انقلاب خواستند تعيين تكليف كنند. يعني حدس من اين است كه انقلاب بخش بزرگيش تلاشي بود براي تعيين تكليفي كه گنگ مانده بود و پرسش هايي نساخته كه بي جواب مانده بود. من اما مسئله اي دارم و آن اين است كه مردم آن تلاش و تحركشان حاصلي روشن نداشت. مردم هنوز تكليفشان را با خودشان نمي دانند.

سازمان تبليغات اسلامي بودجه اي چاق گرفته است. اين همه پول براي من وسوسه انگيز است. مردم بگويند چه غلطي مي خواهند بكنند. بگويند مي خواهند پول در ايران چطور خرج شود. آن پول ها را هم له و هم عليه اهداف اين سازمان مي شود استفاده كرد. هم له و هم عليه پيشرفت. ولي مراكز سياست هاي راهبردي مملكت از شعور و عقلي كه مردم عادي ندارند و ديگران به اشتراك نمي گذارند پركار تر است. مردم بگويند دلشان مي خواهد سياست مدارانشان چه كار كنند و چه نكنند. با اين وضع من فعلا به حفظ دينداري مردم و ديگر نگرش هايشان مي توانم كمك خيلي فني بدهم. به قول "هي جو:" "شماها همتون ايرانيين!"

آخ!

2008-01-25T00:32:00.000+03:30

"نمايندگان يك فوريت طرح را تصويب كردند: بسيج، پيمانكار طرح هاي عمراني مي شود"
--روزنامه سرمايه، شماره 526 18/5/86

تعبير دوست من: از فرداي شروع مجلس هشتم مملكت را مي دهند دست بسيج كه بزند بر سر مردم و شتيلش را هم از الان داده اند كه: "برو براي خودت كار كن و پول در بيار..."

*

2008-01-16T02:39:00.001+03:30

بيشتر از آنكه جايي براي ساخته شدن ايده هايي كه در اينجا نوشتني باشد داشته باشم كار دارم، يا براي نوشتنشان. خوب است كه رنوس برگشته.

**

به عكس نگاه مي كردم و فكر مي كردم "كروبي هفتاد ساله چه كار مي كند پشت تريبون؟" و اينكه من چرا علاقه اي به اصلاح طلبي ندارم، چرا دليلي براي كمك كردن به آنها ندارم، جوابش اين بود كه يك جامعه (community) نيست كه من تعلق معني داري به آن داشته باشم؛ گروهي كه با آنها شريك بوده باشم در ساختن و زندگي كردن. اين آدم هاي مجزا. نه اينكه من احساس تعلق مي خواهم يا اينكه خيلي ناسيوناليست باشم. و چرا فعاليت كروبي، به معني آدم نوعي آن، به نظرم لوس است؟

اصلاح طلبان خام و نپخته و خيال پرداز هستند و مردم و جواناني هم كه به اميدواري بي تجربه و بي حساب دنبال آنها رفتند. بي تجربگي آنها يعني نداشتن بينش و دانش و به زبان عام تئوري. در حدي نبودند و نيستند كه به علم با مسائل برخورد كنند، با مسائلشان كه اتفاقا بيشتر آنها واقعي است و نيت آنها گويا خوب است. اما نه تنها نمي توانند و نمي دانند كه وقت هم نمي گذارند كه همه چيز را موشكافي بكنند و علت ها و صورت مسئله ها را روشن بكنند. در آنصورت چيستي چيزهايي مانند دين بي مدعا روشن مي شد. صرف آغاز اين حركت خوب بود يا شايد طبيعي --و به نشانه خيرخواهي و خوب خواهي در جايي-- اما زمان زيادي مانده تا بلوغ اين جنبش و پيدا كردن آن توانايي كه بتواند تغييري بوجود آورد و براي پيگيري دوباره به آن برگردد --چه كنايه آميز كه راي دهندگان پيرو اصلاح طلبان نيز تا پيش از بلوغ تئوري اين جبهه به آن برنمي گردند.

من وارث اين كم سوادي و بي تجربگي بودم. گرفتار خط هاي قرمز خيالي، در پناه خرافات و در انحراف خود تحميل كرده اي از طبيعت --كه اولش خيلي جدي نبود و حالا پيدا كردن راهي به بيرون مشكل،-- اصلاح طلبي يادآوري خواسته هاي گم شده در عمق كم عمق ذهن ياران دبستاني من و برادران و خواهران بسيجي و رفورميست هاي پايتخت و مصلحان ديني همكلاسي و ديگران است. يادآوري اينكه يك جاي كار مي لنگد. تا روشن شدن ذهن همه 70 ميليون نفر، كه "چه چيز،" همانقدر زمان لازم است.

2007-12-17T17:19:00.000+03:30

نسرين در اينترنت به دنبال تصوير زنان غير ظريف، به زبان خودش، گشته و اين كار را مشكل يافته است. يادآوري شد به نظرم كه چطور روزمره ي ما زنان را به دلايلي پوچ در تصاوير انتخاب شده مي بيند.
***
علاوه بر اين خود زنانگي و مردانگي را چطور مي بينيم هر كدام از ما؟ ديدگاه من تا اندازه اي از پيش فرض هايي با مباني بيهوده رها است كه به خودآگاهي دنيا را رصد كرده ام.
***
نگاه به جنسيت چه اندازه مي تواند بي رنگ و تبعيض باشد، نه فقط تبعيض نداشتن ميان مرد و زن بلكه در برجسته نكردن جنسيت، رابطه ي هيبت بدن و هويت و تجربه ي لذت بار جماع.
***
"Ghost in the shell" مطالعه ي خوبي از خنثي بودن يا بي دغدغه بودن در برابر جنسيت است.

Wisdom..52

2007-11-01T13:13:00.000+03:30

بيورك (Björk Guthmundsdóttir) به نظر من، كه شايد به اندازه ي كافي از ديگر هنرمندان باخبر نباشم، همان مسيري است از خلاقيت هنري كه سيبليوس
(Sibelius) با ان فضاهاي سرد اروپاي شمالي، مثل سرزمين كالوا (Kaleva)، را به ياد من مي آورد. نسخه ي بي نظر يك هنرمند مدرن و همزمان پاپ.
****
مي خواهم يك فروم چند ساعته ترتيب بدهيم در يك كافي شاپ يا هر جاي ديگر و چند نفر كه با هنر سر و كار داريم دور هم جمع بشيم و بحثي عمومي درباره ي هنر اما در سطحي عالي داشته باشيم. براي همه ي ايده هايي كه جايي براي انتشارشان نداريم. مثلا مي خواهم ببينم گيسو طلا راجع به چه چيز هايي صحبت خواهد كرد، اگر اين فروم را اجرايي كنم و او بيايد.
واقعا دلم مي خواهد اين فروم ساده برگزار شود، فرصتي است بويژه براي من شايد كه فضاي لازم براي توليد هنري را در اطرافم تقويت كنم.
****
عمر Wim Wenders و Sam Shepard دراز باد.
****
دارم برنامه ريزي مي كنم براي پست بعدي، احتمالا دوشنبه، كه كمابيش درباره ي رژيم حقوقي درياي خزر است.

درباره ي وبلاگ ها

2007-10-25T12:16:00.006+03:30

خواهر زاده هام دارن ميان خونمون. يكيشون ني نيه. با اون يكي نقشه كشيدم بشينيم باهم بريم سراغ كشور هاي مختلف از روي نقشه، --و اونهايي كه روي نقشه نيستند-- و درباره ي هر كشور درباره ي زبان و فرهنگ و مردمش مطالعه كنيم و براي هر كدوم قصه هايي رو براش تعريف كنم.

دقيقا همين پاراگراف يكي از خصوصي ترين نوشته هاي من در اين وبلاگ بود. وقتي اين وبلاگ رو شروع كردم مي خواستم از دانشگاه بنويسم و ايده هايم راجع به مسائل اجتماعي را بسط بدهم. از دانشگاه ديدم بهتر است ننويسم. به مسائل اجتماعي نرسيدم مبسوط بپردازم. اما ي تجربه ي قديمي وبلاگ نويسي كمكم مي كرد بدونم وبلاگ كجا مي ره و كجا نمي ره و من نگهش مي دارم يا نه. نوشته هاي خصوصي ام هم جاشون تو دفترچه هاي يادداشتمه.

من دون و والريانا باهم برگشتن. چه سعادتي. چي شد يكهو غيبشون زد. نمي دونم. چي شد والريانا؟ چي شد من دون؟ اما رنوس هم رفت. ولي من تعجب نكردم. منتظر بودم اين كار رو بكنه. شايد به نظرم مي رسيد اونطور كه اون مي نويسه به نظرش مي رسه ديگه نخواد بنويسه. يك شاهد وقتي بود كه كامنت هاش رو برداشت. آخرين نوشته هاش رو مجبور شدم از حافظه ي گوگل بخونم. به والريانا هم پيشنهاد مي كنم اين كار رو بكنه. گويا تصميم اساسي درباره ي ادامه تحصيلات و كورس زندگيش گرفته بود.

****

در هر حال من در تيپ نوشته هاي شخصي، وبلاگ هايي كه يا فقط شخصي مي نويسند و يا نمي توانند غير از نوشته هاي شخصي باشند، فقط گيس طلا، من دون و رنوس رو مي خونم. بين خارجي ها هم Sandra Keplinger و Pauline McLynn. اما فهرست بلند بالايي از وبلاگ ها دارم كه هراز گاهي مي خونمشون. فكر كردم بگم كدوم ها هستند. فهرست خوبي ميشه.

فهرست وبلاگ هايي كه بيشتر ازشون خوشم اومده. البته الزاما بيشتر نمي خونمشون.

در انتظار يك معجزه

نويسنده اش رو از نزديك نمي شناسيد. ولي از روي مثلا اين داستان مي شه روحياتش رو ديد. راستش كتاب Better Than a Rest رو نگه داشتم يك بار بدم بهش. چون فضاش همونطوريه كه هر دو دوست داريم، يا هستيم: شوخ طبعي و ذكاوت مرد و زن بالغ مدرن. اسم وبلاگ رو هم تو همين فضاي غير كليشه اي بايد خوند.

گيس طلا
تيک تاک 13: تيک تاک 13 - از تو بتي خواهم ساخت که دست هيچ ابراهيمي به آن نرسد .
من دوني: من دوني - در دست احداث مي باشد
چپينه
ديفال مستراح: اراجيف روزمرّه
س.ج.ف.ق.ک.گ.ل.م.ن.و.ه.ي: س.ج.ف.ق.ک.گ.ل.م.ن.و.ه.ي - عزيزم شما از کجا زنگ ميزني؟
monomania
حبه حرفهاي روزانه: My Daily Confessions
جالباتي که من ديدم
The illusions of a homeless
darentezareyekmojezeh
آزادنويس
Yahoo! 360° - Rhodia's Blog

ARTS LITERATURE مينيمال ها و طرح هاي رضآ نآظم نور،سكوت،معماري يادداشت‌هايي براي مخاطب احتمالي وب نوشته هاي آيدين فرنگي آنچه من از زبان فرانسه آموختم ! Mansour Nasiri | منصور نصيري Fallo Safah, i.e., [Philosophy is] the blunting of ignorance — فلُّ سَفَه Fallo Safah / the Journals of M.S. Hanaee Kashani / فلُّ سَفَه / روزنامه‌ي محمد سعيد حنايي کاش FOREIGN SOCIO-POLITIC View from Iran Mideast Youth - Thinking Ahead » Iran The Arabist SOCIO-POLITIC نسرين نسرين - زن‌نوشت parastoo dokouhaki's weblog Occupation; Reporter | Fahimeh Khezr Heidari's daily notes روزمزه گي ها روزمزه گي ها - از زندگي Az Zendegi پنجره اي از آن خود پنجره اي از آن خود - روزانه اي از زندگي در ايران آزادنويس روزمرگي ها روزمرگي ها - روزنامه نگاري تا دموکراسي تا دموکراسي - اينجا زمين است اينجا زمين است - دريا آرامش آن سوي خيال کرمانيان کرمانيان - نوشته هايي درباره جامعه شناسي . اقتصاد و رسانه صميمانه تر اي يک دانشجوي جامعه شناسي درباره خدا، خود، جامعه و....خداي من؛ نوشته ه خداي من صداي من صداي من - علف هرزه‌‌ علف هرزه‌‌ - پارسي خوان پارسي خوان - نوشتجات سهام الدين فراهاني در امتداد سکوت.... در امتداد سکوت.... - گزارش يك روزنامه‌نگار بر ساحل سلامت گذري بر اقتصاد گذري بر اقتصاد - انديشه هاي جزم انديش يا دگرانديش در علم اقتصاد و توسعه اقتصادي؟

وبلاگ هاي ديگر

Yahoo! 360° - Omid's Blog
يک ليوان چاي داغ: يادداشت‌هاي حامد قدوسي در زمينه اقتصاد و فلسفه
ديگري: ديگري - تو را آسمان خط به مسجد نبشت مزن طعنه بر ديگري در کنشت
Occupation; Reporter | Fahimeh Khezr Heidari's daily notes
امشاسپندان | Amshaspandan
زن‌نوشت
آزادنويس: سنگريز‌ه‌هاي غلتان
وبلاگ گروهي فانوس
اين يکي وبلاگ جادي
::: Khar Magas :::
پرنده خارزار
پيازولوژي: پيازولوژي -
کامپلکس خرچنگ و سس مايونز: کامپلکس خرچنگ و سس مايونز -
.:: مجيد زُهَري | Majid Zohari ::.
عکس نوشته‌هاي منصور نصيري | June 2005 Archives
قصه‌هاي عامه‌پسند
يادداشت هاي رضا نصري: يادداشت هاي رضا نصري -
*قاصدک
سيبيل طلا
Thesilog
خطِ قرمز
:: يک وبلاگ ساده ::
[daily dose of imagery] Archives
از زندگي: Az Zendegi
Baloot | Leva Zand's daily notes about the society around
Dream Land
ref on women in iran and law: بي هيچ ترسي از جاذبه زمين - نوشته‌هاي ادبي و حقوقي
Omid Memarian: Omid Memarian's personal website, on Iranian politics, media and society
Zeitoon: Zeitoon's Persian Weblog
Welcome to the personal web site of Dr. M. Javad Zarif: Speeches, interviews and articles on a variety of issues affecting the international community.
Zarif Writings
Blogger: User Profile: نسرين
:: abchinus ::: :: abchinus ::
اعلي‌حضرت حاج‌آقا
::: كنج قفس :::: سوالات آزمون ضمن خدمت فرهنگيان
ساز مخالف: ساز مخالف -
Kosoof - Arash Ashoorinia's Photography: Arash Ashoorinia's Photoblog
آذرستان: وبلاگ من
ارزيابي شتابزده: Archives
آونگ خاطره هاي ما
شنـــا در شـــن‌زار
زن آزاد
ساز مخالف: ساز مخالف -
فريادنامه
عروسک کوکي: عروسک کوکي - اينک آرامشي‌ست خاکستري که به من باز مي‌گردد
روزنوشتهاي يک روزنامه نگار
sociologybook
کتابلاگ | يادداشت‌هاي حسين جاويد: hossein Javid' persian weblog
حادثه نويس: حادثه نويس - کاغذ مچاله هاي يک خبرنگار
دور باطل: دور باطل - وبلاگ نشريه فمينيستي دور باطل دانشکده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران
<صفر نوشتار>
چيزي براي گفتن: چيزي براي گفتن - روزمر گي هاي من
http://golefarhang.blogspot.com/
Anti Memoirs
روزهاي سکوت
آپاچي: آپاچي - (مقيم مرکز سابق)
ساز مخالف: ساز مخالف -
يادداشت‌هايي براي مخاطب احتمالي: وب نوشته هاي آيدين فرنگي
پرگلك
پرنده خارزار
قصه‌هاي عامه‌پسند
شهرزاد قصه گو: شهرزاد قصه گو -
تحقيقات فلسفي: تحقيقات فلسفي - سکوت مرد دانا همواره با معناست. -- لئو اشترواس
تاملات نا به هنگام
فمينا
تاملات نا به هنگام
discourse گفتمان
روي مدار زندگي: On the Orbit of the Life, روي مدار زندگي ، نوشته‌ها و يادداشتهاي من درباره اطرافم، زندگي و روزمرگي در شهر شلوفغ
The Bipolar View
فريادنامه
ليلي فرهادپور
IranPrison
حبه حرفهاي روزانه: My Daily Confessions
Luminosity From Extreme
نگرش من به خود و جامعه ام: نگرش من به خود و جامعه ام -
قاف
آوانگارد
فمينيست مسلمان: فمينيست مسلمان -
ارتباطات ايده آل: ارتباطات ايده آل - اطلاع رساني و پژوهش در حوزه ارتباطات
دريا
فصل زن
Regime Change Iran
G2 Bulletin: This is a temporary placeholder page
دوست دار سقراط: دوست دار سقراط وبلاگ blog
طليطله: طليطله - نوشته هاي صادقانه
شهرياران: شهرياران -
monomania
شهرياران: شهرياران -
طليطله: طليطله - نوشته هاي صادقانه
what's ur HDB blog number
[alpr] : الپر
متولد ماه مهر :: علي مزروعي :: www.mazrooei.ir
[alpr] : الپر
وقايع اتفاقيه
فروغ زن: فروغ زن - ياداشت هاي گلناز به گو
انتخاب آزاد: انتخاب آزاد - وبلاگ گروهي جمعي از کارشناسان و روزنامه نگاران طرفدار اقتصاد آزاد
کيبرد آزاد: در دفاع از آزادي کيبرد، بررسي هاي وبلاگستان و مقابله با سرکوب ديجيتالي
الهه حبيبي: وانهاده -
عاطفه حبيبي: طبال ها -
زن و جامعه: زن و جامعه - سياه مشق هاي يک دانشجوي مطالعات زنان

*

2007-10-17T19:27:00.000+03:30

پوتين به تهران آمد. راستش اخبار مربوط به اجلاس سران پنج كشور ساحلي در تهران را درست پيگيري نكردم جز شوخي هوشمندانه ي پوتين براي مخاطب ايراني، "من فقط وقتي كودك بودم به مادرم قول دادم...،" و نمي دانم در مقايسه با دوره هاي قبل تغيير مشخصي وجود دارد يا خير. خبر آمدن پوتين و چيزهاي بسيار ديگر كه در ذهنم بود جايي به ايده اي رسيد.
****
مثل زماني كه چند نوجوان در زمين بازي فقط همسن و سال ها و آشنايانشان را در محاسبات مربوط به روابط و به عنوان بازيگران ميدان بازي مي شمارند و نه غريبه هاي به گروهشان يا غير همسالان را، در معادلات در سطح ملي، منطقه اي و جهاني هم چنين رفتاري از سوي حاضرين آشناي ميدان طبيعي به نظر مي رسد. نيروهايي به بزرگي و ارتباطات قوم و دولت و منطقه هر كدام در سطح خودشان همديگر را تحت تاثير قرار مي دهند در حالي كه فرد --شهروند-- و خواسته هايش در اين سير طبيعي جايگاهي ندارد. پس خواسته هاي فرد حتي اگر وسعت اجتماعي و ضرورت اجتماعي داشته باشد بدون يك هويت به چشم آمدني كه بتواند صدايش را بلند كند توسط سران حكومت ديده نمي شود و در تصميم گيري هاي لحاظ نمي شود. در اين صورت و در شرايطي كه خواسته هايي به وسعت خرده فرهنگ، اقليت و يا تمام جامعه نماينده و حضوري در جمع بزرگان ندارد، آيا ممكن است، مثلا به دلايل پيشگيرانه و حفظ وضعيت حاضر، پيگيري شوند؟ چگونه و بر اساس چه محاسباتي؟ آن خواسته هاي مردم با چه ابزارها و روش هايي مي تواند در معادلات حاضر شود؟
****
موسي مندلسون (Moses Mendelssohn) در 1783 متني* نوشت كه مي گويند نقشي مهم در ايده هاي مربوط به جدا كردن حكومت از دين و تاثير بسزايي براي اقليت هاي ديني داشت. چند بار خواسته ام درباره ي يهوديان و اسرائيل بنويسم و گمان ها و اسطوره ها درباره ي يهود و اسرائيل و هولوكاست را --كه علتش توجهي است كه رسانه ها در مردم ايران بوجود آورده اند كه همزمان گمراه كننده است و اطلاعات درست در اختيارشان قرار نمي گيرد.-- رد بكنم --اگر از احمدي نژاد بشنوم كه واقعا تصور مي كند هولوكاست نبوده است تعجب نمي كنم.

* Jerusalem

Goftogu

2007-10-02T20:30:00.000+03:30

Well, my return to write a new post came sooner than I expected. Soon after I came back to my house this afternoon, I only expected a business call and apart from that --that to my relief didn't happen and got postponed,-- I felt free and did not focus on any particular "task." Day goes very well after I eat cornel berries and reach out on the Web for Pauline McLynn's blog. Such a joyful writer is this Irish actress and author. But you know what blog post was the one I first read from hers? One in the Aston Villa FC Web site! Apparently --or seemingly, or certainly-- she is a decisively supporting fan of this football club. My usual surprise to her cheerful demeanour; she is so satisfied about the new manager of the team: "I don't think Martin has had any idea until now about the unhealthy crush I have developed." Just her style!

But why I am off is because the f-ing Iran has so many holidays and offs-from-work that I do not know how on earth businessmen and statesmen around the world get to send their particle of goods or statements of wonder to our nation and its astonishingly uneducated president. And this is exactly what I am going to talk about right now. For as with every other mindful blogger from Iran, it's upon us to help people of the world --if they know what is Iran at all-- to develop skills to be able to commune with our wonder --for which I am sure the guy from NBC or whatever who interviewed Ahmadinejad several months ago does certainly know the urge.

For starters I should confess I am a stranger here myself to figure out what mechanisms where at work in that black box of his when he --and his fellowship of ministers-- decided Iranian governmental offices and officers --and with it the library I study daily in-- should go off right in the middle of the day during Ramadan. Did he come to understanding nobody's doing actually anything in state-run offices? Give totalitarianism a rest!? Sleep till the feast in the evening! Ga wild! Indalge yar peple!

***

I lost a fair commission last week after I proposed the tens of millions dollars worth investment opportunity to a nice Englishman. He gently chickened out --Who wouldn't? But I couldn't have read the expression of anxiety from his email letter when he mentioned his concern about investing overseas, but I think I did --or wanted to. So here is a tip about getting to know Iran's exotic rulers: Read this magazine: --if you can!-- Goftogu --Meaning "dialogue" if you come to not know Farsi! If you know French though, there was an issue Goftogu (No 37) and Esprit (juillet 2003) had their staff writing for another.-- The quarterly is an intellectually charged publication and one of its kind in the country. This latter property is why any foreigner, who feels cheerfully intellectual enough and is not currently working for any intelligence agency-- would consider getting their hands on the mag if they want some useful insights into the politics, political economy or social issues in modern Iran. Very unfortunate for the interested if they do not know Farsi. If you learn some, you could read the mag and order Persian cuisine --I'm thinking about writing an article named 'The last frontier of Iranian modern identity: Food!' Until then.

P.S.
Goftogu number 49, the most recent imprint, discusses the ninth president, Ahmadinejad, and in a mentionable essay the author, writer also in Middle East Report and such, explores through political economy behaviour of Ahamdinejad's cabinet and after disapproving the current models used, rather unscientifically, to describe the government's paradoxical or bizarre actions, describes a new model to understand why he is the man he is, and why he is there. It's such a miracle to comprehend this presidential awe and majesty that was booming in Iran for the last two years --and counting.

Goftogu is accessible at: www.goftogu.net
Also available from: Magiran

Contact information, just in case!
Director: Morad Saghafi
P.O.Box: 13145-1488 Tehran -- Iran

2007-09-24T15:52:00.000+03:30

Ahmadinejad Arrives for New York Visit

"When you come to a place like this it makes you simply ridiculous," Bollinger said. "The truth is that the Holocaust is the most documented event in human history."

"You are either brazenly provocative or astonishingly uneducated," Bollinger told Ahmadinejad about the leader's Holocaust denial. "Will you cease this outrage?"

سياست مداراني كه بازيگوشي نمي كنند: اندر حكايت هدف داري

2007-09-18T23:13:00.000+03:30

"ممكنه لطفا به من بگيد از اينجا بايد به چه راهي برم؟"

گربه گفت "بسيار بستگي داره به جايي كه مي خواي بري"

"خيلي اهميت نمي دم كجا--"

گربه گفت "پس مهم نيست از چه راهي مي ري"

**

يادم مي آيد چه طور حامد قدوسي سهميه بندي بنزين را مورد بررسي علمي اقتصادي قرار داد و سعي كرد با برخورد آكادميك پاسخ طرفداران اقتصاددان دولت را بدهد. اما آيا او واقعا فكر مي كرد به دلايل اقتصادي دولت چنين تصميمي گرفته است؟. چه مي شود اگر كمي دقت كنيم و به نظرمان برسد دلايلي غير از رفاه حال اقتصادي ايران مورد نظر بوده است؛ خيلي دور تر از چونان ايده هايي؟ حالا من هيچ مدركي ندارم. شبيه آدمي گرفتار تئوري توطئه به نظر مي رسم؟ من قصد ترغيب شما را ندارم. اگر هم مدركي داشتم فكر مي كنيد به شما ها نشان مي دادم؟ زكي! وقتي جلسه ي كميسيون زنان تحكيم چند ماه پيش قرار بود در علامه --اگر درست يادم باشد- برگزار شود و در آن شادي صدر حجاب را با مراجعه به متون اسلامي به چالش بكشد هم من همين احساس را داشتم. --همان موقع ها بود كه من به بهار هدايت گفتم من فاطمه صادقي را به بي هدف هايي مثل عباس عبدي ترجيح مي دهم-- آيا شادي صدر فكر مي كرد آنهايي كه برنامه هاي حجاب و ساماندهي را ريخته اند چند زن ساده در مجلس بودند؛ فاطمه رهبر؟، آليا؟ يا مثلا به جامعه ي زينب هم فكر مي كرد؟ يا مي دانست جمعيت موتلفه چيست و از كجا آمده است؟ يا مي دانست بودجه ي جامعه ي زينب از كجا مي آيد؟ يا مثلا شوراي سياست گذاري و شوراي عمومي چه كاره اند؟ يا جواد لاريجاني كيست؟ هرگز فاطمه رهبر را ديده ايد؟ شرط مي بندم تفاوت چنداني با اقتصاددانان طرفدار دولت در موضوع سهميه بندي ندارد. آنها آن وسط افتاده اند براي بازي. اما آيا بايد حواسمان به همين سادگي پرت اين بچه بازي ها شود؟ گمان نمي كنم بخواهم من چنين ايرادي به شادي صدر و حامد قدوسي بگيرم. آنها از دانشگاه مي آيند و سياست مدار نيستند. آنها بايد مشغول پاسخگويي علمي شوند هرچند سوال انحرافي بوده باشد. و سياست مداراني، و روزنامه نگاراني، بايد باشند كه به ديد سياسي به اين مسائل نگاه كنند. حالا چه كسي گفته است كه جواب و واكنش سياسي هوشمندانه نداشته ايم؟ فكر كنم اين كه من روزنامه نمي خوانم باعث شده اين همه گيج شوم!! در هر حال اميدوارم همه ي آنهايي كه توانايي سياسي شدن را در خود مي بينند و علاقه اش را از دانشگاه و محله ي خود وارد گروه هاي سياسي شوند و تمرين را آغاز كنند. كاش آدم هايي باشند كه مي خوانند و مي نويسند.

**

اين مثال رو از كيث فرزي (Keith Ferrazzi) نقل مي كنم (كه البته طبيعتا درباره ي درآمد است و شما مي توانيد آنرا به چيزهاي ديگر تعميم دهيد:)

شانس ربط كمي به دستاورد دارد همانطوري كه مطالعه اي آمده در مجله ي موفقيت روشن مي كند. در آن تحقيق پژوهشگران از كلاس 1953 ييل (Yale) چند پرسش كردند. سه تا از آنها درباره ي هدف بود:

آيا شما اهدافي برگزيده ايد؟

آيا آنها را نوشته ايد؟

آيا برنامه اي براي تحقق آنها داريد؟

معلوم شد كه فقط سه درصد از د انشجويان ييل اهدافشان را نوشته بودند، همراه با برنامه اي براي دستيابي به آنها. 13 درصد اهدافي داشتند اما آنها را ننوشته بودند. 84 درصد هيچ هدف مشخصي نداشتند به غير از "خوش گذراندن."

در سال 1973، وقتي همان كلاس دوباره مطالعه شد، اختلاف ميان آنهايي كه اهداف داشتند با ديگران چشمگير بود. 13 درصدي كه اهدافي داشتند اما آنها را ننوشته بودند، به طور متوسط، دو برابر آن 84 درصد كه هيچ هدفي نداشتند درآمد داشتند. انما شگفت انگيزتر آنكه آن سه درصد كه اهدافشان را نوشته بودند، به طور متوسط، 10 برابر مجموع آن 97 درصد ديگر درآمد داشتند.

درباره ي غيبت هاي من و سينوپولي!؟

2007-09-14T18:09:00.000+03:30

اين چند هفته بسيار مشغول بوده ام. به نظر مي رسد براي همه روشن است؟ از اوايل آغاز اين وبلاگ كه وقت بسياري صرف پيگيري فشرده ي طرح هاي حجاب و سامان دهي لباس در دانشگاه و مجلس كردم چند ماه گذشته. اما اين چند هفته و هفته هاي پس از اين همچنان مشغول فعاليت هاي شغلي و علمي شخصي ام مي مانم. و حتما دلم مي خواهد دوباره در هفته چند پست داشته باشم...

***

جوزپه سينوپلي (Giuseppe Sinopoli)، برنامه ي دو چشم هوراس، اجراي شب شكوفان اثر شوئنبرگ
فيلمبرداري خوب از نوازندگان؛ نماي نزديك هايي از زه و ساز، نماهاي نزديك و بريده اي از صورت و دست ها، كه مانند مجموعه ي گردآمده اي از كارگران يا كاتبان است كه مي نوازند در ميان نمايش هايي از داخل مقبره هاي مصري فراعنه و دريا و ويرانه ها و ماه و خورشيدي كه از آسمان به نماد دو چشم هوراس بر سرزمين و نگهبانان آن دقت مي كنند.

فيلم در كنار پخش موسيقي، تصويري از كجاوه يا مدلي از يك كجاوه در داخل فضايي از مصر فراعنه نشان مي دهد. اسكلتي ساده، و صورتك هايي در دو سر كجاوه ي قايق شكل، به شكل سر يك جانور، با موهاي آويزان از دو طرف و سر سينه اي مزين به نقوش برجسته ي ريز و سوسك آبي رنگي در مركز آن كه بال هايش را باز كرده است. كمي كودكانه و بي پيرايه است برداشتن مدل يك سوسك كه در روي زمين مي ديدند و چسباندن آن --و چيزهاي معمولي مشابه ديگر-- براي تزيين. اين يك كاردستي بچه گانه است كه با دور هم جمع كردن چيزهاي معمولي و در دسترس و با خيال پردازي براي پيچيده تر تصور كردن چيزهايي كه به ناچار معمولي و روزمره هستند --و به شكلي متضاد هميشه تا اندازه اي ناشناخته -- و به هم چسباندن آنها بوجود آمده است. چه به دور از علم و دانش امروز و به بازيگوشي خرافاتي و خيال پرداز بودند و آيين و بت سر هم مي كردند. اما پس از اين ايده آنچه به نظرم مي رسد چنين است: ساخت و هنر از همين جا و از همين تجربه هاي بدوي آغاز شده است. از همين تلاش هاي مبتديانه پيش رفته ايم، اندوخته ايم، تمرين كرده ايم، پرورده ايم و به پيچيدگي اعجاب انگيز فناوري و هنر امروز رسيده ايم. هنر و فن امروز، هميشه بيشتر از گذشته قابل ستايش و تاييد است، چون با ممارست، جدي تر و واقعي تر و پيچيده تر شده است. اما سابقه ي تاريخي هنر و فن انسان همان تجربيات ساده است و مسير رسيدن به اينجا نيز همان بوده است. جايي براي غرور نمي ماند، بجز خودآگاهي خرسند از آنچه بدست آورده ايم. با همين آگاهي از گذشته امان، از خاطره ي تجربه اي كه اندوخته ايم، است كه توانايي ادامه ي راه را داريم، مي توانيم آهنگ بسازيم، مي توانيم نقاشي كنيم.

مرگ در ونيز

2007-09-07T12:42:00.000+03:30

اتابك يادآوري كرد كه دليلي نداشت پست "مرگ در ونيز" را به انگليسي بنويسم. راست مي گفت. اين نسخه ي فارسي آن.

يك بعد از ظهر معمولي است كه من، بعد از گذارندن روز به برنامه نويسي تفريحي كامپيوتر، فيلم "مرگ در ونيز" ("Death in Venice", Morte a Venezia, 1971،) اثر ويسكونتي (Visconti) مي بينم. اين يك حقيقت است كه من از سينماي ايتاليا خيلي با خبر، يا خيلي ذوق زده، نيستم. --مثلا درباره سينماي ژاپن اين وضع كمي متفاوت است-- با اين همه من هم از اين فيلم خوشم آمد، هم "حرفه: خبرنگار" را به خاطر دارم كه واقعا پسنديدم و خيلي شگفت انگيز كه يكي از فيلم هايي كه بسيار دوستش دارم "The Night Porter" (Il Portiere di notte, by Liliana Cavani, 1974) است؛ فيلمي كه نخستين بار توجه من را به مرحوم سِر درك بوگارد (Dirk Bogarde) جلب كرد. فيلم را با ترديد آغاز كردم. با خودم فكر مي كردم غرابت "مرگ در ونيز" براي من شايد به دليل همين نا آشنايي من از سينماي ايتاليا است، يا سينماي آن زمان --نه فكر نكنم،-- يا آن منطقه يا هر چه، يا اينكه فيلم واقعا كمي غريب بود، حتي براي آشنايان متني كه فيلم از آن برآمده بود. نمي دانستم آيا فيلمي كه مي ديدم درباره ي س*س است يا تلاش هاي بي ثمر هنرمندي رقت انگيز؟

همانطور كه داستان آرام پيش مي رود و روشن مي شود كه شخصيت بوگارد، موسيقيدان برجسته اي كه در ونيز به نظر بي هدف مي گشت، و به ايهام گوستاو (Gustav) ناميده شده بود دلداده ي پسر جواني مي شود كه حامل زيبايي خيره كننده اي است، كم كم داستان من را جذب مي كند. موسيقي متن فيلم واقعا سمفوني هاي شماره 5 و 9 گوستاف مالر (Gustav Mahler) هستند. فيلم در نمايش كاراكتر گوستاو خيلي صرفه جو است. به اختصار صحنه هايي در نمايش وضعيت قلبي او و خانواده اش داده مي شود. مجادله اش با دوستش الفرد (Alfred) با ترس و شرم آميخته بود، شرايطي كه آلفرد او را خوب در آن مي يافت. بحث زيبايي شناختي آنها، يا بحثشان درباره ي فلسفه ي هنر به نظر خام رسيد. هميشه صحيت كردن درباره ي هنر و زيبايي بغرنج است؛ نه براي اينكه اين موضوعات غير قابل بررسي اند، بلكه چون اغلب تسلط كافي براي بحث درباره آن را ندارند. ديد خام و نسبي گرايانه گوستاو را متهم مي كند كه حتي در تعطيلات كنار دريايش هم به دنبال كمال است. با اين همه من هميشه، نه چندان جدي، نسبي گرايي را به جهل به افق ديد مطلق گرا متهم مي كنم. مجادله ي آن دونفر باعث شد من حين ديدن يك فيلم سينمايي به مرور نظرات زيبايي شناسان مطرح مرحوم ريچارد ولهايم (Richard Wollheim،) جرج ديكي (George Dickie) و نوئل كرول (Noël Carroll) بپردازم.

خيلي غريب بود؛ تمام طول فيلم من در پي حل اين معما بودم كه گوستاو چه چيزي را در پسر نوجوان جستجو مي كند. مثال ناب زيبايي؟ نماهاي پيوسته و طولاني ويسكونتي و طراحي صحنه و لباس رنگارنگ و ديدني فيلم همه كنار مي روند تا ذهني حساس در داستان پرسه بزند. در "مرگ در ونيز" نهايت بي پيرايگي است كه من را جذب مي كند. بايد حتما مقاله اي درباره ي اين فيلم بنويسم. بسيار سر حال آمده ام. چه دليلي بهتر از اين براي گوش كردن به اجراي باربيرولي (Barbirolli) از سمفوني شماره ي 5 مالر؟ هيچ چيز.

Death in Venice

2007-08-31T00:15:00.000+03:30

It is a fairly mediocre afternoon, when after spending the day writing computer codes for fun, I watch "Death in Venice" (Morte a Venezia, 1971) by Visconti. It is a modestly known fact that I am not very knowledgeable or more interested in Italian cinema, although I enjoyed this film, and also "Profession: Journalist" and amazingly one of my special favourites is The Night Porter (Il Portiere di notte, by Liliana Cavani, 1974) which is the one that first drew my attention to late Dirk Bogarde. The peculiarity of the "The Death in Venice" to me, so I wondered, if was from my lack of knowledge of Italian cinema, or the films of that region, date or it was actually peculiar for the aware of its context. Is it about sex or futile struggle of a dying miserable artist?

As it, slowly, turns out Gustav, the eponymously named character of Bogarde, the wandering musician in Venice, falls in love with a handsome young man, for the beauty he bears, I see the story has the ability to attract me. The soundtrack is actually symphonies 5 and 9 by Gustav Mahler. We hear or see little about Gustav's character. Quick insights are given about his heart condition or his family. His discussion with his friend Alfred seemed confused with fear and shame, state in which Alfred claims to locate him. Their nervous dialogue on aesthetic and artisanship quickly looks naive to me. It is always tricky to talk on art and beauty, not because it is so, because people are not intelligent enough to handle it. The immature relativistic view poorly accuses perfectionism Gustav seeks even in his seaside resort, nonetheless I always flippantly accuse relativist of his ignorance of what absolutist is actually saying. Their talk dimly reminds me to think about aesthetic as it was in 80's, from late Richard Wollheim, George Dickie or Noel Carrol.

Wonder; throughout the running of the film I was puzzled up in what he was looking for in the noble adolescent boy. Epitome of beauty? The long running shots of Visconti and the beautiful colouring and costumes step aside for a sensitive mind to wander and consider. Chastity appeals to me in "Death in Venice." I should definitely write an article on this film.

***

I am turned on vividly. What better reason to listen to Barbirolli conducting Mahler's Symphony No 5? None. Simplicity of tastes..dignity..yes it is magnificent. Admit.

*

2007-08-21T01:05:00.001+03:30

لايحه اي كه در اين كشور عقب مانده چندهمسري را براي مردان بررسي مي كند وقتي در حال طرح است كه من بدون هيچ انگيزه ي مرتبطي فيلمي را ديدم كه بسياري را شگفت زده مي كند و خوشبختانه عده اي را نه؛ فيلم داستان مردي است كه انسان را قدمي به طبيعتش آشنا كرد؛ انساني كه در دوران هاي تاريك تر تمدني اش خود را در خيال بافي رها كرده بود و حالا پس از سده ها با همانها زندگي مي كند؛ قهرمان داستان مردي هوشمند است كه زندگي مردم را نجات داد: كينزي*.

كينزي نام حشره شناسي است كه تقريبا نخستين بار رفتار جنسي انسان را مورد مطالعه ي علمي قرار داد، و پژوهش هايش كه با كمك همسر و همكارانش دهه ها ادامه يافت حجم عظيمي از يافته ها را به بشريت ارايه كرد. ياد بگيريم به او و افرادي مانند او احترامي فراوان بگذاريم.

آمادگي تفصيل ندارم. راستش همانطور كه از برچسب هاي اين نوشته معلوم است آن را خيلي ناقص اينجا مي گذارم، گرچه دلم مي خواهد آنرا تبديل به يك مقاله ي بزرگتر كنم. اينجا در حقيقت فقط بخش هايي از گفته هاي كينزي را از درون فيلم نقل مي كنم. و يادآوري مي كنم كه فيلم خيلي خوش ساخت بود، ليام نسون بسيار در اين نقش خوب بود، و من ديدن آنرا توصيه مي كنم.

Why offer a marriage course? Because society has interfered with what should be a normal biological development causing a scandalous delay of sexual activity which leads to sexual difficulty in early marriage. In an inhibited society a 12-year-old would know most of the biology which I will have to give you in formal lectures.

چرا درس ازدواج داشته باشيم؟ زيرا جامعه در آنچه بايد يك رشد زيست شناختي طبيعي باشد دخالت كرده و تاخير بي شرمانه اي در فعاليت جنسي را موجب شده است كه به مشكلاتي در سال هاي نخست ازدواج منجر مي شود. در يك جامعه ي محدود نشده، يك 12 ساله بيشتر زيست شناسي را مي داند كه من در سخنراني هاي رسمي به شما ارايه خواهم داد.

one key to understanding a foreign culture is its pornography.

يك راه براي درك يك فرهنگ غريبه هرزه نگاري آن است.

خوب من علاوه بر ديگر حرف هاي كينزي اين را هم خوب مي دانستم. من پيشتر به هرزه نگاري در ايران پس از اسلام، ژاپن دوره ي ادو (تا قبل از تغيير نام به توكيو) و مكان هاي معروف ديگر مانند آمريكاي لاتين سده هاي پيش، ايتالياي مازوخيست معاصر، اسكانديناوي مدرن، و پمپئي دوران كهن توجه كرده ام.

..but in a Puritan culture, sex remains a dirty secret...

...در يك فرهنگ به شدت مذهبي، مقاربت يك راز مستهجن باقي مي ماند...

The question of marital infidelity remains one of the most complicated issues facing our society today. Reconciliation of the married individual's desire for a variety of sexual partners and the maintenance of a stable marriage presents a problem which has not been satisfactorily resolved in our culture. The fact is, America is awash in sexual activity only a small portion of which is sanctioned by society. Sexual morality needs to be reformed and science will show the way.

امروز مسئله ي بي وفايي زناشويي يكي از پيچيده ترين مسايل پيش روي جامعه ي ما است. سازش ميل يك فرد متاهل براي چندين شريك جنسي با حفظ ثبات يك ازدواج مشكلي ارايه مي دهد كه در فرهنگ ما به خوبي حل نشده است. حقيقت اين است كه آمريكا غرق در فعاليت جنسي است كه فقط بخشي از آن بوسيله ي جامعه مشروع است. اخلاق جنسي نيازمند اصلاح است و علم راه را نشان خواهد داد.

و يكي از جملاتي كه كينزي به اعتراض به جهل مداري مردم مي گويد:

morality disguiesd as fact

اخلاق در لباس مبدل حقيقت

خانمي مسن آخرين كسي است كه در فيلم مي بينيم كينزي براي پژوهشش با او مصاحبه مي كند. اين خانم با خواندن يكي از جلدهاي كتاب كينزي دريافته است كه بسياري زنان ديگر هم مانند او به همجنس خود علاقه مندند (كينزي همجنس خواهي و دگر جنس خواهي را در مقياسي از يك تا شش --براي همجنس خواه-- نشان مي دهد كه بيشتر مردم در غير از اعداد يك --و شش-- هستند.) اين خانم مسن دست كينزي را به نشانه ي احترام و براي تشكر مي گيرد و مي گويد:

You saved my life, sir

شما جان من را نجات داديد، آقا.

حقيقتا درست گفت. او جانش را نجات داده بود.

* Kinsey (Film; About)

ماها و آنها: غريبه ها

2007-08-18T21:58:00.000+03:30

"مي اندازت تو جهنم؛ مي دوني چرا؟ آخه مي گه من نمازتو نمي خوام، خودتو مي خوام!... خدا مي گه من خودتو دوست دارم!" جملاتي است كه مردي با احساس از درون راديو فرياد مي زند، و من مجبورم به اين مزخرفات گوش بدهم. گرچه ترجيح من استفاده ي فقط و فقط از تاكسي است، اما اگر سفر درون شهريتان زياد باشد و مسيرهايي هرگز تاكسي جلوي پايتان، حتي دربست، نايستند و، اتوبوس هم نباشد، شايد سوار مسافركش شويد. و آنوقت دود و آهنگ و ديگر چيزها است كه بايد تحمل شود. به همين راديو گوش كنيد. مجري ها هر روزه شنوندگان ايراني را با جملاتي كه با عقايد ديني باردار شده است مي شويند. در تاكسي مي نشينيد و صداي مجري زن با طنين سالني عظيم از خدا مي گويد و انسان، و مسافران دور اين خطابه ي چيپ ديني دور آمده اند. هر جايي كه دولت توانسته حضور داشته باشد، مردم خود را در درگاه الهي مي يابند. تصويري كه به ذهن من مي آيد مدح مذهبي جان مالكوويچ در فيلم The hitch-hiker's guide to the galaxy است. "آچچههه! فييننن!" در ستايش خداي دماغ.

اما خيابان هاي تهران هم شكل ديگري ناراحت كننده به نظر مي رسند؛ كثيف، شلوغ و زشت؛ با پياده هايي كه براي چراغ قرمز نمي ايستند، و موتور سواراني كه از پياده رو مي روند. تهران شهري زشت است.

***

حالا بگذرايد ببينيم من هنگام عبور از اين خيابان ها و سوار بر آن خودروها چه احساسي دارم. يا بگذاريد بگويم چرا اين احساس مهم است. هيچ شده است مانند من هنگام عبور از خيابان هاي تهران به اين موضوع فكر كرده باشيد؟ فكر نمي كنم غير از اين باشد؛ و اگر احساس كرده ايد كه "چه اعصاب خرد كن" يا "در چه شهر زشتي زندگي مي كنم" يا مانند آن پس مي دانيد حقيقتا اين درك از بي تناسبي پايتخت كشورتان دردآور است، علاوه بر درد تحمل خود صداهاي گوشخراش و مناظر ناهنجار. و دقيقا نكته همين است. شما ناچار به تحمل مي شويد. خود را ناچار به تحمل مي يابيد. و حتي شرمگين از زندگي در اين مكان. اين شهر شما است؛ اين آدم ها، همشهريان شما.

من اما كمابيش آسوده خيال هر روزه از ميان دل اين شهر اين طرف و آنطرف مي روم چون سفرهاي من ارزش سفر كردن دارد و منفعت من در همين شهر زشت خوابيده است. من از مناظر آن لذت نمي برم، اما حقيقت اين است كه اين مناظر براي من اهميتي ندارد. منفعت من در زيبايي و زشتي اين شهر نيست. من از اين سوي شهر به آن سوي شهر مي روم و به كسبم فكر مي كنم. براي من تفاوتي ندارد شهر چه شكلي است. شبيه به غريبه اي كه در كشوري ديگر تجارت مي كند؛ با قوانين و مردم و فرهنگش آشنا مي شود و با دولت و مردم و عقايدشان چانه زني مي كند براي كسب منافع خودش. من به روش مطلوب اين قبايل به آنها سلام مي دهم، گفتگو مي كنم و مي خندم. بدون خدشه به احترام خودم با آنچه آنها عقلاني و رسم مي دانند كار مي كنم براي كسب خودم. اين شهر دورتر از آن است كه سرزمين من باشد؛ هفته ها است كه بازاري بزرگ است كه براي تجارت در آن رفت و آمد فراوان دارم. اينجا تهران است.

توتاليتر عليه ديگران

2007-07-27T21:03:00.000+03:30

پاپيون بعد از ناهار سنگين امروز ترجيح داد شام املت بخورد. به آشپزخانه مي رود و گوجه ها را مي گذارد كمي سرخ شوند. باز مي گردد و در سالن، تلويزيون نقره اي رنگ را كه در عرض سالن است روشن مي كند. روي نيمكت چوبي صاف آنطرف، روبروي تلويزيون مي نشيند. مردي با موهاي كم پشت بالاي سر، و كت و شلوار تيره، بالاي سن و پشت ميزي نشسته است و درباره ي كاستي و اهميت تئوري در ايران اسلامي مي گويد. به فواصلي دست هايش را، براي قوت زبانش، مي كشد و به اين طرف و آن طرف بالا مي برد. چهره مرد آشنا است؛ او را بارها در مصاحبه ها و سخنراني ها در تلويزيون ديده است كه براي جمهوري اسلامي پر حرفي مي كند. سخنران براي مخاطباني كه روشن است افسران عاليرتبه ي ارتش هستند، و حداقل يك نفر از نيروي دريايي با فرم سفيدش به چشم مي آيد، مي گويد چطور انقلاب ها دچار فساد مي شوند: انقلابيون فاسد مي شوند، --و الجزاير و فلسطين را مثال مي زند،-- يا فلان مي شود يا بيسار مي شود و يا ضعف تئوري و علمي انقلاب را دچار مشكل مي كند. اين به سرعت تمام رويداد ها در حيطه هاي مختلف علمي و آموزشي و پروپاگانداي دولت را به ياد پاپيون مي آورد. هر روز ديد روشن تري پيدا مي كند كه چطور برنامه هاي مختلف برجسته ي حكومت در حوزه ي هنر و تبليغات تا سيستم آموزشي و غيره مطابق با ايده هاي يك نقشه و يا يك سيستم اجرا مي شود، كاملا هدفمند و قطعا فاجعه بار.

تصميم مي گيرد تلويزيون را روشن نگه دارد. به آشپزخانه مي رود و تخم مرغ ها را مي شكند. غذا را به سالن مي آورد و روي نيمكت مي گذارد. سپس به اتاقش مي رود و با موبايلش ور مي رود. به سالن باز مي گردد. سخنران تلويزيوني درباره ي علم مي گويد كه بايد اسلامي و اقلابي باشد، كه در بسياري از انقلاب ها انقلابيون خودشان مدتي پس از آن ضد انقلاب شده اند. چه كسي نمي فهمد كه او انگ ضد انقلابي را براي همه ي اصلاح طلبان نگه داشته است؟ دوربين روي يكي از حاضرين زوم مي كند كه يادداشتي در دست دارد و وانمود مي كند كه مشغول يادداشت برداشتن است. يعني يادشان نمي رود رديف هاي جلو بنشينند و كاغذ بزرگي با خودشان بياورند تا روي پايشان بگذارند؛ مناسب نيست كم توجه به نظر برسند.

سخنران، كمابيش در يقه اش فرو رفته: "بايد فرق بين اقتصاد ما و اقتصاد ليبرال و امپرياليستي معلوم باشد." كمي حديث مي خواند به عربي متوسط الحالي و تاكيد مي كند حقوق و اخلاق و اقتصاد و كوفت ما بايد بر پايه اين باشد، و اين يعني علم و "اين يعني علوم انساني." اين يعني علوم انساني. اين يعني زاهدي، وزير علوم، كه مي خواست علوم انساني ايران را با سركار آورد دو جنازه در دو دانشگاه بزرگ تهران "درست" كند چندان خلاقيتي به خرج نداده بود.

اين مرد سخنران، علاوه بر همه ديگر شخصيت هاي پر رفت و آمد در برنامه هاي سياسي تلويزيوني امسال، نقش آقاي قرائتي را براي نيازهاي جديد حكومت ايفا مي كند. سال ها قرائتي هر هفته در تلويزيون نمايش اختصاصي خودش را داشت. حالا اين سخنران بالاي منبر مي رود و اين بار مخاطبي جدي تر و موضوعاتي پر جلوه تر را خطاب قرار مي دهد؛ موضوعاتي كه پيگيري مي شوند، موضوعاتي كه پذيرفته مي شوند، موضوعاتي كه سرسپرده دارند، تا مطمئن شوند هر ايراني طوري فكر مي كند كه آنها مي گويند، و كاري مي كند كه آنها اجازه مي دهند، در جايي هست كه آنها مي خواهند، و ثروتش هم.

كراوات

2007-07-21T15:15:00.004+03:30

گيرم آمريكا نيست، اما براي كمك به انتخاب، پاپيون، مي رود وب سايت نودستروم (Nordstrom) و دنبال نمونه هاي كراواتي كه در ذهن دارد مي گردد. سپس يك جايي در اين تهران خراب شده پيدايش مي كند. برنامه ي تجارت فلان يا بيسار را، يا با اين يا با آن، پيش مي برد. در مسير كار با دولتي ها رشوه ي همه كساني را كه بايد مي دهد.. يا به هر شكل ديگري كه بيشتر زندگي شخصي اش به او خوش مي گذرد و او مديريت مي كند، زندگي مي كند. كراواتش را مي زند و راضي از خيابان هاي تهران مي رود.

آيا اين يعني پاپيون پشت كردن به وضع اجتماعي و سياسي كشور را انتخاب مي كند؟ اووه!

***

مي دانيد، بهش كه فكر مي كنم، خوب، اگر توانايي كاري را نداريد آن كار را انجام ندهيد. عجيب است كه در رفتارهاي فعالان جنبش دانشجويي، به عنوان افرادي بيشتر از بين ايرانيان قشر متوسط معاصر، چيزهايي حل نشده است كه بسيار ساده مي نمايند.

تمييز دادن بين تاكتيك ها و استراتژي ها مهم است. مثلا تحصن ها و بيانيه ها و غيره يك طرف و اهداف و در دسترس بودن آنها. اگرچه سر پايين انداختن و وارد گود شدن يكي از راه هاي جسورانه براي درگير شدن در فعاليت اجتماعي و سياسي است، اما عاقلانه نيست. وارد گود شدن خوب است، اما با سر پايين، نه.

منظورم اين است كه اشكالات نه چندان قابل چشم پوشي در چگونگي تصميم گيري و فعاليت بيشتر مردم مي بينم و طبيعتا فعاليت هايي كه، اگر كمي گستاخانه بگويم، به دست و پا زدن مي مانند در محاصره نيرويي در مقياسي بسيار توانمندتر. و در نتيجه بيشتر اين فعاليت ها صرف انرژي است، بدون هيچ بازده و اغلب به همراه ضرر. نكته اين جا است كه بخشي از آن نيروي در مقياس بزرگتر به دليل غيبت آناليز از ذهن تاريخي دانشجويان است. البته جنبش دانشجويي قرار نيست و نمي تواند، به اقتضاي سن و دانش و تجربه، كه كاري بيشتر از تحصن و تجمع و پيگيري داشته باشد و آماده شدن براي در دست گرفتن اهرم هاي قدرت. اما در ايفاي همين نقش نيز بايد وسواس و زيركي به خرج دهد. پس مراقب باشيد كه، براي دردسرهايش، يا با آدم هاي قوي كار كنيد و يا خودتان را قوي كنيد و يا كاري نكنيد كه نمي دانيد چيست. در نهايت بايد بتوانيد ايده هاي خودتان را در ذهن مرور كنيد و نتوانيد ايراد منطقي از آن بگيريد.

حالا اگر شما بخواهيد كاري درباره ي جامعه و سياست ايران بكنيد، فكر مي كنيد چه كار بكنيد؟ شايد بتوانيد كاري بكنيد كه از آن راضي باشيد و هم كراوات بزنيد و در خيابان هاي تهران برويد. پس چه اهداف اجرايي داريد؟ چه همكاراني داريد؟ فردا كه از خانه بيرون مي رويد در اين باره چه مي كنيد؟ مي خواهيد يك سلطنت طلب باشيد و برويد پادشاه بياوريد؟ مي خواهيد زيرآب رييس سازمان دولتي اتان را بزنيد؟ مي خواهيد عضو حزب مشاركت شويد؟ به انقلاب مخملي و سرخ و سبز فكر كنيد؟ مي خواهيد عضو نهضت آزادي بشويد؟ عضو اپوزوسيون ها كه تقريبا همه چپ اند؟ عضو تحكيم؟ عضو كلوپ نقاشي محل؟ يا برويد بانك بزنيد؟ اگر قبلا در اين يا آن تجمع دانشجويي به دليل سياسي بوده ايد، به پرسش هايي مانند اين پاسخ دهيد، و پاسخي بدهيد كه به سادگي به چالش كشيده نشود؛ چون جامعه و سياست آنها را به سادگي به چالش مي كشد. زندگي شوخي ندارد، فكر نمي كند شما چه فكري مي كرديد.

*

2007-07-19T15:38:00.000+03:30

اومدیم کنار دریاچه
بند و بساط رو پهن می کنیم...

بي نهايت تحت تاثير قرار گرفتم. هيچ راهي جز همزاد پنداري با اين هويت چشمگير سيال برايم باقي نماند، و پرواز در جهان آرزوي جاودانم كه از ميان آن مي رود و گذشته و حال را به نهايت درك مي كند؛ احساس بي نهايت خواستني شناور در درياچه ي كنار دشت، زير درختان؛ قدرت مطلق و با حضور همه جايي چه آرام.

unlearn

2007-07-18T00:32:00.002+03:30

داشتم يك مجله ي كتاب براي بچه ها¹ را مي خواندم و مقاله ي خوبي بود از منتقد اصلي مجله كه هميشه نقد كتب علمي كودكان را بر عهده داشته است. در اين مقاله او با آوردن مثال هايي ايرادات كتاب هاي علمي را دسته بندي ساده كرده بود. در پايان هم درخواستي داشت كه مدتي است موضوع آن ذهن من را مشغول كرده است: از توليد كنندگان مواد آموزشي مي خواست در توليدشان وسواس به خرج دهند، تا نتيجه ي استفاده ي كودك آموزشي نباشد كه زمان و هزينه بايد صرف بازآموزي و يا حذف دانسته هاي آن شود.

از مسير كودكي تا سالخوردگي مردم، بويژه آنهايي كه با مردم قدرتمند (مال، ادب، فرهنگ) رابطه ندارند، اگر آنچه بايد از سهم پيشرفت بشري فرابگيرند را فرا بگيرند، تازه ممكن است نادرست، گمراه كننده و يا كاملا تخريب كننده فراگرفته باشند. براي اين نواقص علمي زماني در آينده، اگر هرگز اين فرصت پيش بيايد بايد صرف بازآموزي و حذف دانسته ها و تصورات غلط شود؛ unlearning.

(1) Books for Keeps

شهر گران

2007-07-17T00:45:00.000+03:30

شهر زماني بايد محل سكونت باشد كه ضروري است. زماني هزينه ي مسكن در شهر بايد پرداخت شود كه پرداخت قيمت آن، يعني سكونت در شهر، موجه باشد.

يك شهر مجموعه اي بزرگ از امكانات انبوه فرهنگي، تجاري، سياسي، تفريحي و فرهنگي است. براي ادامه ي نوشته فرض كنيم فضاي شهري در زمان ساخت شهر تهي از فضاي مسكوني است. مراجعه ي فرد به شهر هم در هر زمان دليلي دارد. اگر اين مراجعه زياد باشد، معقول به نظر مي رسد كه فرد داخل شهر زندگي كند تا بتواند به امكاناتي كه هر روزه در داخل شهر از آنها استفاده مي كند دسترسي داشته باشد. اما بگذاريد بازبيني كنيم: چه اندازه ساكنين شهر از امكانات آن استفاده مي كنند؟

شايد در مورد تهران به چشم نيايد، پس بگذاريد پاريس را براي نمونه در نظر بگيريم. فردي كه علاقه مندي يا نيازهاي فرهنگي، سياسي، تجاري يا تفريحي فراوان ندارد و يا توانايي مالي اين استفاده را، از بيشتر امكانات شهر استفاده نمي كند، و، استفاده از هر بخشي از امكانات شهر سهم ناچيزي از زندگي روزمره ي او خواهد بود. اين فرد دلايل كمي براي پرداخت هزينه ي اقامت در آن دارد؛ او در شهري است كه براي دسترسي به امتيازات فراواني كه دارد گران است و او از اين امكانات استفاده نمي كند.

توليد فردي نيازمند توانمندسازي فردي

2007-07-17T00:35:00.000+03:30

فقط در همين چند روز گذشته چندين مثال از مواردي ديده ام كه در آنها مردم (فرد) به توليد كننده تبديل مي شوند. يعني هر فرد آنقدر از سوي بسترش حمايت مي شود و آنقدر خودش توانايي دارد تا بتواند اقدام به يك فعاليت مثبت بكند و بازخورد و نتيجه بگيرد. از e-zine هايي كه نويسندگان آماتور در آن بنويسند، تا entrepreneurship. اگر كسي احساس كند مي تواند نتيجه ي بگيرد كه قبلا نمي دانسته آن اين است: اگر امكانات كافي در اختيار افراد قرار گيرد به توليد مشغول مي شوند و تاثير مثبت در اقتصاد جامعه دارند.

در حالي كه كتاب Alison Morrison را مطالعه مي كردم، و بحثي كه در هنگام ذكر مطالعات موردي كه در آنها نقش سيستم آموزشي عمومي در ترغيب و توانمندسازي افراد براي entrepreneurship بررسي شده بود، اين موضوع و تجربه هاي ديگر در ذهنم به هم مربوط مي شدند و من به ياد تجربه ي پروژه هاي آموزشي كه داشتم افتادم و بحث هايي كه درباره ي شيوه هاي نوين آموزش در ايران داشتيم --در اوايل كار دولت نهم--. گرچه آن پروژه ها هرگز آغاز نشدند. حالا تصوير روشن تري دارم از آنچه فكر مي كنم نياز ايران را بيان كند؛ چه خوب است اگر اهداف آموزشي ما چنين بود: توانمندسازي افراد براي توليد، كار و زندگي. به من خرده نگيريد؛ اگر به نظر اين واژه هاي انتخاب هاي بديهي براي ساخت يك شعار به نظر برسد، مانند هر جمله ي قصار ديگر، فقط پس از اطمينان گوينده و بر اساس دانشي واقعي بيان شده است.

براي درك آنچه در ايران مي گذرد --اگرچه من روي هيچ موضوع خاصي متمركز نيستم در اينجا؛ يا شايد بشود همان مهارت هاي زندگي اجتماعي و يا entrepreneurship را يك هدف در نظر گرفت كه سيستم آموزشي نقش اجرايي براي استراتژي هاي مربوط به آن را داشته باشد،-- شايد نگاهي به صدا و سيما مفيد باشد. تعداد سريال هاي تلويزيوني ايراني كه از تلويزيون دولتي ايران پخش مي شود، به نظر من، در نسبت به آن تعدادي از اين سريال ها كه پر طرفدار هستند، نشان مي دهد در جامعه ي ايراني چه نسبتي و با چه كيفيتي توانايي توليد دارند. --بدون توجه به اين كه اين ضعف چه قدر به ترجيحات مذهبي و دولتي در الگوهاي استخدامي مربوط باشد.-- تعداد سريال هاي ايراني تلويزيوني كه بيننده ي كافي داشته باشد كم است و اغلب هنگام ظهور چنين سريال هايي تعداد بسياري طرفدار آن مي شوند. شايد اين مثال خوبي نبوده باشد، بويژه اگر كسي قصد ايراد گرفتن از آن را، با مقايسه آن با شبكه هاي تلويزيوني خارجي و كاستي هاي آنها، داشته باشد. اما من فكر مي كنم هنوز مي توانيم نشان دهيم كه توانايي فردي بسياري از مردم، و پشتيباني از آنها، پايين تر از سطحي است كه به آنها اجازه دهد در چرخه توليد، كارآفريني و زندگي سالم قرار بگيرند. روشن است كه سيستم آموزشي عمومي، از آنجا كه خود از داخل همين جامعه است --و حاكمان ايران قشر elite روشنفكر آن نيست،-- مقصر نيست، اما مي تواند ابزاري در توانمندسازي يا حمايت از مردم باشد.

**

دوباره نگراني من در اينجا مطرح مي شود كه ابزارها و تكنولوژي ها و امكاناتي نظير تلويزيون و سيستم آموزشي عمومي در اختيار حكومت است و الگوي استخدامي جامعه خودي/غير خودي است، دوم، دولت بر پايه ي نظريات مذهبي و در حمايت از سازمان هاي جنايي، مذهبي و تجاري قدرت است، و سوم اينكه همزمان اگر دولت علاقه مند به مدرنيزاسيون بشود اين امكان را دارد. خود اين حركت براي من ناخوشايند است بويژه كه مردم مدرنيته و خواست حكومت را مي پذيرند، گاهي با شوق، بدون آنكه متوجه باشند اين پيشرفت شامل حال آنان نمي شود و نتايج آن باز هم به نفع قوم حاكم است.

آواز روي ريل هاي راه آهن

2007-07-13T21:36:00.000+03:30

خواندن شرح يك عكاس آلماني از تظاهرات جمعيتي از مردم و خشونت پليس دربرابر آن برايم جالب بود. متن زير ترجمه ي اين شرح او است.

پليس ضد شورش آماده است تا مردم را از خط آهن دور كند. همانطور كه [در عكس] مي بينيد بيشتر آنها نقاب زده اند و راهي براي شناسايي آنها نيست. حتي با عكس هاي تمام رخ آنها، دادگاه ها اغلب مي گويند كه از شناسايي فرد ناتوانند.

اين واحد ويژه BFE نام دارد --Beweis und FestnahmeEinheit؛ واحد اثبات و دستگيري،-- و آنچه هنگام دستگيري مردم مي گذرد را مستندسازي مي كند. آنها به خشونت ويژه مشهورند. با اين همه فردي كه در آن وسط ايستاده است، بدون نقاب، در حفيفت مردي خوب بود كه بسياري از مردم را، مودبانه ترغيب مي كرد تا ريل را ترك كنند بدون آنكه آنها را از آنجا به [زور] ببرند.

پليس هاي ديگر به يك زن، كه رايگان به جمعيتي كمك مي كرد كه نمي توانستند با وحشيگري پليس كنار بيايند، حمله كردند. او، پس از اينكه 5 سواركار پليس صاف از ميان جمعيت تجمع كننده در ميان جنگل نزديك رانده بودند و جمعيت را مجروح كرده بودند، درخواست كرده بود با سرگروه پليس صحبت بكند. يك پليس زن به اين زن حمله كرده بود. اين همان پليسي بود كه زانويش را به گردن يك زن جوان باردار فشار داده بود كه كنار ريل مي نشست --حتي پس از اينكه به پليس زن بارها يادآوري شده بود كه زن جوان باردار است و اگر او رهايش كند محل را ترك مي كند. همين امسال 146 نفر به علت وحشيگري پليس به درمان سرپايي نيازمند شدند.

اين عكس ها هنگام جابجايي زباله هاي هسته اي از فرانسه به آلمان --مسير لاهه به گورلبن (Gorleben)-- برداشته شده اند. همانطور كه ممكن است بدانيد، ما هنوز انبوهي از نيروگاه هاي هسته اي داريم كه بيشتر آنها از كار افتاده اند. زباله ها هر ساله جابجا مي شود (CASTOR-transport،) و هر سال مردم بر عليه آن تظاهرات مي كنند تا نشان دهند ايده ي انرژي هسته اي را دوست ندارند. تظاهرات هرچه جابجايي نزديك تر مي شود شلوغ تر مي شود. در هنگام جابجايي چندين اردوگاه در اين جا در شمال آلمان هست كه كالاهاي مورد نياز در آنها است. مردم خيلي ياري دهنده هستند؛ شما تقريبا هرچه احتياج داريد به رايگان از اردو مي گيريد --البته شما مي توانيد براي اردوگاه اهدا هم بكنيد!-- و بيشتر مردمي هم كه در آن منطقه زندگي مي كنند به شما كمك مي كنند، حتي در طول شب. موانع انساني از بيشتر از 300 نفر روي ريل ها ساخته شد امسال. البته اين قانوني نيست اما بيشتر مواقع بوسيله پليس فقط از روي ريل جابجا مي شويد. عده اي حتي خودشان را به ريل زنجير مي كنند كه بايد با دقت انجام شود؛ در سال 2004 دانشجوي فرانسوي، سبستيان بريت (Sébastien Briat) بيست و سه ساله كشته شد زيرا قطار به موقع متوقف نشد. او نخستين قرباني در 15 سال بود. محموله بايد 20 كيلومتر در راه برود؛ مسيري كه از موانع پر شده است. پليس اغلب پر شمار است و هرچه محموله نزديك تر مي شود بيشتر احتمال دارد كه شما را ضرب و شتم كنند تا شما را از سر راه كنار ببرند. با اين همه هر سال مردم بيشتري مي آيند. و تظاهرات ضد هسته اي پرطرفدارتر مي شود و جوانان به آن مي پيوندند!

من اين عكس را از روي يك تپه، كه خط آهن روي ان است، برداشتم. 20 نفر روي خطوط نشسته اند. 300 نفر در جنگل هستند و از اين عده پشتيباني مي كنند و 50 نفر هم روي خود تپه كه پليس سعي كرد آنها را پايين بياورد؛ اين يك هرج و مرج كامل بود و بسياري از پليس ها خودشان سقوط كردند. پس از مدتي جمعيت روي تپه نشستند كه كار پليس را مشكل كرد. اين زماني است كه من عكس را گرفتم.

اين تظاهركنندگان عاري از خشونت بودند. بيشتر تظاهرات ها بدور از خشونت است. در خود همين مكان هيچ تظاهركننده اي چيزي به سوي پليس ها پرتاب نكرد يا به آنها حمله نكرد. ما در جنگل ايستاديم و آواز مي خوانديم و شعار سر مي داديم. ديگران روي خطوط، يا روي تپه در مسير آن، نشسته بودند.

پليسي كه نقاب نداشت، همانطور كه نوشتم، مردي واقعا خوب بود. مردمي مثل او به من اميد مي دهند كه چيزها به آرامي در حال تغيير هستند و اينكه پليس پر از كساني نيست كه پليسند تا ديگران را كتك بزنند، بلكه حتما دليل قانوني براي اين كار مي خواهند. او به هيچ كس دست هم نزند. تمام آنچه استفاده مي كرد زبان بود و آن هم بدون هيچ توهين. من واقعا تحت تاثير قرار گرفتم.

از دخمه هاي اطلاعات

2007-07-13T16:03:00.003+03:30

دوستي به من چيزي گفت كه نمي دانستم. گفت لباس شخصي ها (يا لااقل بخشي از آنها يا در مناطق جغرافياي ويژه) در ايران در حقيقت لبناني هايي هستند كه در ايران تربيت مي شوند. خوابگاه هايي دارند كه در آنها زندگي مي كنند، و روزها با ميني بوس بيرون برده شده و شب بازگردانده مي شوند --احتمالا يا براي تمرين و يا فعاليت در سطح شهر بيرون برده مي شوند.-- او مطئمن نبود اما بر اساس دانسته هايش گمان مي كرد كه اين خوابگاه ها متعلق به ارتش و سپاه نيست. من فقط نمي دانم چطور ممكن است از سپاه و يا عقيدتي ارتش مستقل باشند، رابطه ي آنها با نهادهاي اطلاعاتي و يگان هاي ويژه مانند قدس چيست؟ و همچنين آيا امكاناتي مانند استراق سمع در اختيارشان قرا مي گيرد، و اگر بلي با اجازه ي كدام بخش --اصولا درون وزارت اطلاعات.

كمي بي ربط، اما من هم كه به ياد طالبان افتاده بودم به او درباره ي آنها گفتم كه در حقيقت طلبه هاي ديني در پاكستان بودند كه در مدارس ويژه ي راديكال و تحت حمايت سازمان اطلاعات پاكستان (ISI) تربيت مي شدند.

تجمع دانشجويان در دفتر مركزي دانشگاه هنر (4)

2007-07-13T16:03:00.000+03:30

پست هاي مرتبط [1, 2, 3, 4]

دوشنبه 18 تيرماه 1386، يك هفته پس از حمله ي وحشيانه به دانشجويان دانشگاه هنر كه در ساختمان مركزي اين دانشگاه در خيابان فاطمي، فقط براي خواسته هاي صنفي، تجمع كرده بودند، دانشگاه هنر اطلاعيه اي درباره ي آن صادر كرد و روزنامه ي شرق (چرا شرق؟) به چاپ رساند. دوشنبه 18 تيرماه، روز تعطيل نبود اما در اين دوشنبه دانشگاه تعطيل بود، به گراميداشت 18 تير 1378 كه نيروهاي لباس شخصي پيروزمندانه دانشجويان را از چندطبقه ساختمان به پايين مي انداختند. باور مي كنيد؟ آنقدر اين جمله ي آخر عجيب است كه به داستان هاي خنده دار مي ماند: عده اي در اين روز عده اي ديگر را از چند طبقه ساختمان به پايين مي انداختند. به گراميداشت اين رويداد فرخنده به زعم دولت (يا بخش دون پايه تر دولت) تهران، دانشگاه هنر در يك حركت نمادين اطلاعيه اش را در اين روز منتشر مي كند.

اين نوشته كه در بيشترين حجم ستون خبرهاي صفحه ي 31 روزنامه ي شرق روز 18 تير چاپ شده است، در كمال آرامش و غرور نه فقط كمترين اشاره را به "صدمات جسمي و روحي" دارد كه غيرمستقيم روزنامه ي اعتماد ملي را، كه لااقل دو روز اخبار رويداد را به طور كامل چاپ كرد، تهديد به پيگرد مي كند. باور مي كنيد؟ يك روزنامه را براي چاپ خبر رويداد تهديد مي كند. چه كسي؟ روابط عمومي دانشگاه هنر --يادآوري كنم كه آقاي جهاني از بخش روابط عمومي دانشگاه هنر از آقاي مرزباني رياست انتظامات دانشگاه هنر در آن درگيري يكشنبه شب كتك خورده است.-- در اين اطلاعيه همچنين دانشگاه ادعا مي كند كه برق و تلفن دفتر رياست توسط دانشجويان قطع مي شود. آنقدر كه من مي دانم تمام دانشجويان از ابتدا مي گفتند دانشگاه برق را در عصر قطع كرد تا ساختمان خاموش شود و دانشجويان محل را ترك كنند. كسي هم از اقدام به تماس با دفتر رياست صحبت نكرده است. اما مطئمئنا اگر اين ادعاها در دادگاه مطرح شود قابل اثبات و يا رد است. ديگر اينكه دانشجويان هنگام خروج از ساختمان عصباني توصيف شده اند كه همراه با اعمال خسارت به اموال دانشگاه بوده است. اما هيچ جاي آن اطلاعيه ننوشته است كه دانشجويان از ديدن اينكه نيروهاي لباس شخصي چند دانشجوي دختر را روي زمين انداخته اند و با لگد به سينه و شكم و صورت مي زنند و پاهايشان را لگد مي كنند و دختري كه تشنج گرفته و روي زمين افتاده بود و كمك مي خواست را به محل حمله اش يعني مفاصل دست و پايش ضربه مي زنند، عصباني بودند. هيچ جاي آن اطلاعيه ننوشته است كه چطور يكي از مسئولين حراست دانشگاه اموال دانشگاه را مي شكست و صندلي در آسمان مي چرخاند و پنجره مي شكست و نه دانشجويان. هيچ جاي آن اطلاعيه ننوشته است كه يكي از نيروهاي لباس شخصي وقتي مي بيند كه سردسته اشان (حاج ...) توسط اين دانشجويان عصباني --كه اسپري به چشم ها و صورتشان زده شده، گاز اشك آور بهشان زده شده است-- مصدوم شده سرش را داخل شيشه درب مي كوبد و با سر خونين و ترسناك تر از قبل به سوي دانشجويان حمله ور مي شود. اطلاعيه حق پيگيري قانوني عليه نوشته ها را به اين دليل مي داند كه "در برخي نوشته ها موضوع به گونه اي ديگر مطرح شده."

مغلطه هاي ساده

2007-07-13T03:17:00.000+03:30

كتاب هاي ديني دبيرستان ها اغلب مجموعه اي از اسم هاي بزرگ فلسفه است كه به آساني نام برده شده و به اشتباه تحقير مي شوند و همچنين كلكسيوني از شبه استدلال ها. اين شبه استدلال هاي كتب مذهبي مدرسه و دبيران آن گاهي بديهياتي¹ را نقض مي كنند. همين بديهيات در گفتگوي روزمره ي ما هم شايد نقض شوند. دو مورد بسيار ابتدايي را اينجا يادآوري كنم. بعيد است هرگز در حرف زدن يا فكر كردن اين دو قانون را نقض كنيم: Modus Tollens و Modus Ponens.²

تصور كنيد دو گزاره داريم:

پاپيون پيراهن قرمز پوشيده است

امروز يكشنبه است

و مي پذيريم

اگر پاپيون پيراهن قرمز پوشيده است آنگاه امروز يكشنبه است

Modus Ponens مي گويد اگر گزاره ي نخست درست باشد، پس گزاره ي دوم نيز درست است. در نتيجه اگر امروز، حقيقتا، پاپيون پيراهن قرمز پوشيده است پس امروز يكشنبه است.

Modus Tollens مي گويد اگر گزاره ي دوم نادرست باشد پس گزاره ي نخست نادرست بوده است --واگرنه حتما گزاره ي دوم درست بود. پس اگر امروز حقيقتا يكشنبه نيست يعني پاپيون هم پيراهن قرمز نپوشيده است.

حالا نقض اين دو قانون ساده چه طور روي مي دهد؟ با دو اشتباه، هر كدام براي يكي از دو قانون بالا. اشتباه نخست --در Modus Tollens-- چنين است: اگر گزاره ي نخست نادرست است پس گزاره ي دوم نيز نادرست است. بر اساس مثال ما يعني اگر پاپيون امروز پيراهن قرمز نپوشيده است پس امروز يكشنبه نيست. در اين اشتباه³ ما زياده تصور كرده ايم. تمام آنچه ما مي دانيم اين است كه پاپيون فقط در روزهاي يكشنبه پيراهن قرمز مي پوشد. اما نمي دانيم امروز چه روزي --از جمله يكشنبه-- است اگر پاپيون پيراهن قرمز نپوشيده باشد. او ممكن است يك پيراهن آبي يا سبز در روز يكشنبه به تن كند. فقط مي دانيم او هيچ روزي بجز يكشنبه ها پيراهن قرمز به تن نمي كند.

نقض دوم⁴، و مربوط به قانون دوم، مي گويد اگر گزاره ي دوم درست است پس گزاره ي نخست نيز درست است. در مثال ما يعني اگر امروز يكشنبه است پس پاپيون قرمز پوشيده است. اينجا هم دوباره ما زياده تصور كرده ايم. مي دانيم يكشنبه تنها روزي است كه پاپيون در آن پيراهن قرمز مي پوشد، اما او ممكن هم هست يك پيراهن سبز در يكشنبه بپوشد. ما نمي توانيم ادعا كنيم پاپيون پيراهن قرمز پوشيده است چون امروز يكشنبه است.

اين دو اشتباه را با يك مثال ديگر ببينيم:

اگر خدا پيش من ظهور كند پس خدا هست. اما خدا شخصا پيش من ظهور نكرده است پس خدا وجود ندارد. (خدا هنوز مي تواند وجود داشته باشد اما پيش او ظاهر نشده باشد)

و يا اگر: خداوند جهان را خلق مي كرد جهان منظم بود. جهان منظم است پس خداوند جهان را خلق كرده است. (هنوز هركس ديگري هم مي توانست جهان را خلق كند و جهان منظم باشد، فقط مي دانيم اگر خدا جهان را خلق مي كرد آنگاه جهان منظم بود.)

(1) اصل موضوع؛ Axiom
(2) من در اينجا از اين نوشته استفاده كردم: Very Basic Terms of Logic
(3) denying the antecedant
(4) affirming the consequent

*

2007-07-09T19:42:00.002+03:30

چه كسي مانع من ميشود اگر بخواهم از واژه هاي لاتين براي فكر كردن استفاده كنم؟ چه كسي مي تواند به من خرده بگيرد اگر من تمام زندگي ام نشان بدهد هيچ احساس وابستگي به يك كشور ندارم؟ هيچ دليل واقعي وجود دارد كه به ويژگي هاي مشترك يك گروه پايبند بمانيم و اين محدوديت را تداوم دهيم؟

*

2007-07-09T14:46:00.003+03:30

Reading a discussion¹ on the presence of consideration of money and coinage in the text of Hebbel, Gyges und sein Ring, I found:
"The genealogical principle is replaced by a territorial principle... And where genealogy always points back toward a terminated past, the political economy Kandaules has in mind is dynamic and open to the future."²

Now when Thoas speaks rather indecorous to the king: "I consider your new crown entirely like any other thing that gleams and glitters, and that one owns because one can pay for it" Thoas is actually trying to remind Kandaules --who has abandoned the Herculean ancestral crown and sword, because he wants a new economy based on the riches of his reign and not the genealogy,-- he is risking his position as the absolute king, and that he is making a huge mistake.

Now I here admit I admire independence from past and group, for the will of progress. I believe, empirically, group, e.g. family, has had inessential shaping factor in the upbringing of many people, or every people, in the course of history. We would not be able to speak possibly if we were not to learn that from the group. We do not need to create from scratch anymore, and the language example extends to everything, including negative points and drawbacks. This last kind of extension of drawbacks, e.g. that we inherit, literally, negative points or weaknesses from our family, is my actual motive to acknowledge the independent mind that figures out and that goes through examination of itself to develop near purely unaffected by the corruption and weakness. The mind that has the ability to deviate from the norms of society in order to innovate or invent. The will to progress could freely and powerfully extend to gain, and the still social individuality I cherish is created.

All well, there is this remark I also find important and true that family and any other group, with a measure of support for its members, to which one belongs and which bequeathes fortune, assets, knowledge, status, and social connection is very valuable. Who would dare that? Yet, in Iran, many forget: both those successful but unattached people or the unemployed. Nobility is the direct consequence of possessing qualities above, perhaps plus the interconnection of the owners. However Iran turns her look away from the notion of nobility.

Next..
++Decorum and lifestyle
++A world of globalisation and family
++Technology and the distribution of knowledge
++Could we have elite classes in Iran?
We already have elite, but it waits clustering.
++Do we need elite classes in Iran?

(1) Koschorke, Albrecht, Phantasmagorias of Power: Hebbel's Drama Gyges und sein Ring, MLN, Volume 120, Number 3, April 2005
(2) Ibid., p. 543

خاطرات سركوب دانشجويان دانشگاه هنر (1)

2007-07-08T00:49:00.002+03:30

ساختمان هاي معمولي، جوي هاي متواضع و بقالي هاي آشنايي كه در اين پس از نيمه شب در هر چند صد متر از اين مسير بسيار دراز هنوز نبسته اند. هر چند دقيقه يك نفر مثل من در طول اين خيابان مي گذرد.

خسته هستم و ولو و با پايان آخرين ساعات فعاليت امروز دست و ذهنم مشغول همنوايي با آهنگي است كه گوش مي كنم. روبروي من چند ده متر جلوتر مردي را مي بينم پشت يك ماشين، كنار درب بقالي و يك متري بالاتر از سطح زمين و سايه ي طنابي كه از پشت سر او است و هر دو در هوا مي لغزند. بر خودم مي لرزم، چشم هايم درشت مي شود؛ مردي دار زده شده است؟

در كمتر از يك ثانيه مي فهمم اشتباه كردم، چنان سريع كه از سرعت گام برداشتن هاي تندم كاسته نشد. اما عجب بر خودم لرزيدم.. چرا چنين كابوسي ديدم؟ تمام داستان هاي وحشتناك دانشجويان دانشگاه هنر كه تا همين لحظاتي پيش از تك تكشان مي شنيدم. تمام شرح حوادث ريز و درشتي كه مي تواند اين چنين ناگهان وجودتان را بچلاند؛ تمام چهره ي كسي را كه تمام روز لبخند زنان و آرام در تهران مي دويد را بپيچاند. كابوس رفته من حالا تمام داستان حقيقي شب لگدكوب كردن حق و بدن همكلاسي هاي من را يكباره بر من فرو مي آورد. بغض مي كنم. بغض مي كنم.

***

و هيچ قاضي در اين شهر نيست كه جويي ميل به بازجويي آن چه گذشت داشته باشد.

انقلاب فرهنگي (1)

2007-07-06T23:09:00.000+03:30

تلافي دست انداختن احمدي نژاد در سال گذشته و غيره نبود؛ ماجراي نشريات جعلي تحكيم در اميركبير در اردي بهشت و تظاهرات پس از آن از مقدمات پروپاگانداي "انقلاب فرهنگي دوم" بود.

**

سرانجام به متني برخوردم كه توضيح مي دهد چرا من با عنوان "انقلاب فرهنگي دوم" مخالفم --شايد ولي بجز هنگاميكه به ادبيات فعلي بسيج اشاره مي كنيم.--

تجمع دانشجويان در دفتر مركزي دانشگاه هنر (3)

2007-07-06T08:13:00.002+03:30

پست هاي مرتبط [1, 2, 3, 4]

گويا از قول رييس دانشگاه، آقاي ايزدي ادعا شده است كه دانشجويان او را به گروگان گرفته بودند.

ديروز پنج شنبه دانشجويان وسايل خود را از وزرا پس گرفتند.

از دوشنبه تا امروز 22 نفر به كميته ي انضباطي فراخوانده شده اند؛ تعدادي از اين عده آنروز در آن محل نبودند و يا براي مدت كوتاهي و پيش از درگيري ها آنجا بودند و سپس ساختمان را ترك كرده بودند. اتهامات براي كميته ي انضباطي شامل تخريب اموال عمومي، اهانت به مسئولين دانشگاه و برهم زدن نظم دانشگاه است.

من فكر مي كنم وزراتخانه دچار سوءتفاهم بدي شد آن شب؛ خواسته ها كاملا صنفي و قريب به اتفاق دانشجوياني كه آنجا بودند هرگز حتي به فعاليت هاي فوق برنامه هم نمي پرداختند، اما وزارت نمايشي اجرا كرد كه اغلب براي تودهني زدن به بچه ها و حركاتي كه ذره اي شبهه ي سياسي بودن دارند به كار مي برند. اگر از آن دانشجويان آن شب بپرسيد مي دانم كه نمي توانند بگويند 18 تير چه سالي بود و چه اتفاقي افتاد. برخورد خشونت بار و وحشيانه، به معناي حقيقي كلمه، نظير برخوردهايي بود كه باعث فوت عزت ابراهيم نژاد در كوي دانشگاه بود؛ همكلاسي هاي ساده ي من ممكن بود حتي به قتل برسند.

نسل ها و حاكمان

2007-07-03T23:02:00.000+03:30

نسل جديد خوراك فرهنگي رسانه اي تمدن غرب را دارد --به علاوه ي آموزشي كه او را به جايگاهش آشنا نمي كند-- و عملا، ناخودآگاه و ناخواسته زندگي با تاريخ و زيربناي ايل و قوم و تسلط ايشان، يا اينطور به نظر بعضي مي رسد. اگر اين را پيشنهادي قابل قبول بدانم، من با بخش اول جمله ي پيش موافقم و تضادش در برابر چيزي ناشناخته كه در جاي بخش دوم جمله بيايد. آن چيست؟

چه كنيم؟

2007-07-03T22:47:00.003+03:30

1
چه كنيم كه قانون از سوي حاكم اجرا شود؟
چرا قانون اجرا نمي شود؟

دوم
چه كنيم كه حكومت بر پايه و اساسي لا اقل در اندازه ي منظره ي حكومت در جوامع پيشرفته باشد؟ پيشرفته تر از مردمش باشد و دموكراتيك.

تجمع دانشجويان در دفتر مركزي دانشگاه هنر (2)

2007-07-02T23:20:00.002+03:30

پست هاي مرتبط [1, 2, 3, 4]

در ادامه ي تجمعات و اعتراضات ماه هاي گذشته در دانشگاه هنر، امروز، 10 تير، دانشجويان از حدود ظهر در طبقه آخر ساختمان اداري مركزي دانشگاه هنر، در خيابان فاطمي، تجمع كردند. دانشجويان در پشت در دفتر رياست دانشگاه، آقاي ايزدي، جمع شدند و منتظر آمدن او ميان دانشجويان و اعلام نظر يا گفتگوي او شدند. تا ساعت 11:30 شب هنوز رياست دانشگاه از اتاقش بيرون نيامده است.

دانشجويان اين تجمع را بويژه به اعتراض به بسته شدن كارگاه هاي دانشگاه از 18 تير تا پايان تابستان و همچنين احتمال تعطيلي خوابگاه ها در طول تابستان برگزار كردند. رياست دانشگاه و ديگر بخش هاي مديرين طي اين چند ماه در پاسخ به شكايات و پرسش هاي دانشجويان هيچ پاسخ قانع كننده اي، اگر هرگز پاسخ داده باشند، نداده اند. بسته بودن كارگاه ها و محدوديت كار كتابخانه و ديگر محدوديت ها در تابستان بويژه در كنار افت آموزشي دانشگاه در سال هاي اخير برجسته مي شود كه همراه با برخورد نامناسب دانشگاه با استادان بوده است. بسياري از استادان دانشگاه هنر براي عدم حمايت روشن از يك جبهه ي سياسي در دانشگاه نگاه داشته نمي شوند و يا در هيئت علمي راه داده نشده اند.

پس از افزايش تعداد دانشجويان گردآمده در ساختمان فاطمي تا پايان شب؛ ابتدا يك فرد ناشناخته با لباس ها و ظاهر حزب اللهي توجه دانشجويان را به خود جلب مي كند كه پس از اصرار بچه ها به معرفي و پرسش درباره ي كارت دانشجويي و محل تحصيل --در حالي كه در دانشگاه از ساعات ابتدايي ورود به ساختمان را به نشان دادن كارت دانشجويي مشروط كرده بود،-- و ناتواني او از ارايه ي هيچكدام، محل را ترك مي كند. سپس از حراست وزارت علوم يك يا دو نفر به اتاق رياست دانشگاه ي روند و سپس محل را ترك مي كنند.

در ساعات مياني تجمع دانشجويان مجموعه ي سوالات خود درباره ي وضعيت دانشگاه و مشكلاتش را بر روي برگه اي نوشته و امضا كردند تا به رياست دانشگاه تحويل دهند و بدون نياز به تعيين نماينده براي گفتگو با آقاي ايزدي و با روشن كردن موضع بدون هرگونه خشونت خود، وي پس از مدت زماني پس از دريافت نامه به ميان دانشجويان آمده و نظرات خود را بگويد. اما از اين راهكار استقبال نشد.

در ساعاتي بعد چندي از معاونين دانشگاه --معاون آموزشي، آقاي افشار مهاجر؛ معاون دانشجويي، آقاي تندي-- به علاوه ي چندي ديگر از جمله مسئول دفتر نهاد مقام رهبري در دانشگاه هنر، آقاي سرلك --معاون سابق مسئول دفتر نهاد مقام رهبري در دانشگاه اميركبير-- به اتاق رياست مي روند و آنها نيز مدتي بعد اتاق را ترك مي كنند. همچنين دو نفر از طرف وزارت علوم نيز به محل آمده و پس از ديدار با آقاي ايزدي اعلام مي كنند كه از ايشان خواسته اند تا براي گفتگو با دانشجويان بيرون بيايند ولي آقاي ايزدي پس از ساعت ها حبس كردن خود در اتاق و مشورت با تمام اين افراد حاضر نيست از اتاق بيرون بيايد. دانشجويان متعجب هستند كه به چه دليل رياست دانشگاه تاكنون حاضر نشده است در ميان دانشجويان حاضر شود و براي چه خود را در آن اتاق حبس كرده است.

نيروي انتظامي كه حدود عصر كنترل درب ورودي ساختمان را به عهده گرفته بود و از ورود و خروج دانشجويان جلوگيري مي كرد، ساعتي بد موضع خود را رها مي كند و در اطراف ساختمان با نيروهاي كمتري مستقر مي شود و در عوض نيروهايي با لباس شخصي در اطراف و داخل ساختمان ظاهر مي شوند. به اين ترتيب ورود و خروج دوباره براي دانشجويان ممكن مي شود. دانشجويان قصد دارند شب را در ساختمان بگذرانند.

حدود ساعت 11:30 شب نيروهاي انتظامي چند نفر از دانشجويان را گرفته اند. هنوز خبر دقيقي از اينكه چه تعداد و تحت چه عنوان گرفته شده اند در اختيار نيست. رياست دانشگاه اتاق را ترك كرده و به محلي ديگري در ساختمان رفته است.

***

12:35 بامداد
دانشجويان را مي خواهند بيرون كنند. همه نگران هستند به محض خروج از ساختمان بوسيله ي اطلاعات دستگير شوند.

***

بامداد حدود 2
طي يك جلو و عقب كشيدن نيروهاي دو طرف و درگيري و زد و خوردهايي به تدريج تمام دانشجويان دستگير مي شوند. پسرها را با ميني بوس مي برد و در خيابان رها مي كنند (بجز دو نفر.) دخترها را به وزرا مي برند. چند نفر، هم از دخترها و هم از پسرها، به شدت كتك خوردند.

***

بامداد حدود 3 تا 4
دانشجويان آزاد مي شوند. مصدومان به بيمارستان مي روند و باقي به خانه و خوابگاه. كارت ها و يا بيشتر، موبايل هاي بسياري هنوز در وزرا مانده است.

تحصن در دفتر مركزي دانشگاه هنر

2007-07-01T15:36:00.000+03:30

پست هاي مرتبط [1, 2, 3, 4]

15:25 بعدازظهر، يكشنبه 10 تير
در ساختمان اداري مركزي دانشگاه هنر در فاطمي كه عده اي از بچه ها به اعتراض به همه چيز، از رياست دانشگاه تا بسته بودن كارگاه ها و ساعت كار محدود شده، به آنجا رفته بودند درگيري مختصري شده است. عده اي به دفتر رياست رفته اند و هنوز خبر نزديك تري به من داده نشده است. ط* به من زنگ زد كه با ج* دارند مي روند آنجا. عده اي ديگر هم با شنيدن خبرها دارند مي روند. نمي دانم آيا درگيري جدي بوده است و يا برخورد فيزيكي نداشته ايم. بچه ها در طبقه ي آخر ساختمان پنج طبقه ي خيابان پروين اعتصامي جمع شده اند.

اتود براي ايدئولوژي، اخلاق و رسانه (1)

2007-06-30T23:04:00.003+03:30

..باشد در روز دگر در سراي دگر مبسوط به تشريح نظرات و افق هايي براي مردمان غيرمتخصص همت گمارده، سراي فاني از پي طي طريق لطف به رعيت وداع كنيم! نوشته زير است از A philosophy of mass art, Noël Carroll, Oxford university press, 1998 (pp. 360-361)

دليل دل مشغولي منتقدان معاصر در علوم انساني با موضوع ايدئولوژي در نسبت با هنر انبوه بي شك بر پايه ي اين تصور آنها است كه پروپاگانداي ايدئولوژي بوسيله ي هنر انبوه اهرم موثري است كه سركوب به لطف آن تا دنياي مدرن دوام آورده است. تصور غالب اينجا اين است كه، بوسيله ي ايدئولوژي، سامانه هاي سلطه آگاهي شهروندان را در اختيار در مي آورند به روشي كه آنها سلطه را قابل قبول مي يابند. ايدئولوژي ممكن است يا براي محاصره كردن مردم با علايق كاذب كه آنها را به بردگي مي كشند عمل كند و يا براي جعل توجيه رسوم اجتماعي بي پايه...
آنقدر كه دغدغه ي منتقدان معاصر درباره عملكرد ايدئولوژيك هنر انبوه حاصل تعهد در برابر عدالت اجتماعي است برنامه ي آنها بي عيب به نظر مي رسد. با اين همه، اين منتقدان اغلب به نظر مي رسد اهميت ايدئولوژي براي تداوم سيستم سلطه ي اجتماعي را بزرگ مي شمارند. در ديد آنها، ايدئولوژي، بويژه در حكومت هاي سرمايه داري، اهرم اصلي سلطه ي اجتماعي است. اما، همانطور كه من در جاي ديگر بحث كرده ام، به همراه ديگران، ساختار چيدمان اقتصادي ممكن است تاثير بسيار بيشتري داشته باشد، در توضيح استمرار سيستم هاي سلطه ي اجتماعي، از ايدئولوژي.

سيرالئون متهم مي كند

2007-06-28T13:18:00.000+03:30

وقتي اسلحه اش را به سوي مردم مي گيرد و شليك مي كند فرصت فراموشي و تنفر از خانواده گم شده اش را پيدا مي كند و عادت كردن به بي رحمي. چقدر طول خواهد كشيد، اگر هرگز از آن جهنم بيرون بيايد، تا بتواند در يك خانواده ي طبيعي پذيرفته شود و با همسالانش بازي كند و ياد بگيرد؟

خبر راي دادگاه ويژه ي سيرالئون¹، در لاهه، در محكوم كردن متهمان جنايت جنگي اين كشور به خدمت گرفتن كودكان زير 15 سال، توجه فعالان حقوق كودكان را جلب كرد: اين نخست راي از اين گونه بود كه از سوي محكمه اي زير نام سازمان ملل صادر شد.

بزرگسالان هم جان و حياتشان مهم است. اما بزرگسالان از نظر اخلاقي و تصميم گيري استقلال و توانايي بيشتري دارند و نبردها تاثير منفي كمتري روي يك انسان بالغ دارد، يا اينطور به نظر مي رسد. سربازان در نبرد در شرايطي قرار دارند كه خشن بودن، پست بودن و بي رحمي آسان تر است. قراردادن كودكان در اين وضعيت در تربيت و ذهنيت آنها و شكل زندگي آنها تاثير فراوان دارد: موقتا مسئله ي مخالفت با شركت كودكان در نبردها يك مسئله ي فوري است تا زماني كه خشونت و خونريزي گروهي جايش را به راه حل هاي سياسي بدهد. در حقيقت تمام قوانين و توجهات اينچنيني جنگ را در اصل نمي پذيرند، اما به دليل رويداد خارج از دسترس اين درگيري ها، به كمك رساني و دخالت در آن مي پردازند.

در آفريقا بويژه كودكان واقعا در سنين پايين به نبردها آورده مي شوند: اكثر آنها به زور از خانواده اشان جدا مي شوند؛ خانواده اي كه شايد توسط نيرويي كه در استخدامش هستند و در جلوي چشمانشان به قتل رسيده باشند.

⁽¹⁾
Special Representative for Children and Armed Conflict welcomes the judgment of the Special Court for Sierra Leone (21 June)
Sierra Leone: Landmark Convictions for Use of Child Soldiers
War crimes court scores victory for child soldiers
Child Soldiers Coalition welcomes verdicts against child recruiters in Sierra Leone